Werken aan Kunstwerken

Omdat ik nog niet echt een goed idee heb voor een nieuw bloginitiatief op de zondag als opvolger voor de #50books vragen, blijf ik voorlopig op deze dag mijn antwoorden posten op de nieuwe serie vragen die nu door Martha wordt verzorgd. Vandaag vraag 2:

Heb jij wel eens boeken gelezen waarin een kunstwerk een (grote) rol speelde of heeft een boek je ooit laten denken aan een schilderij? Welk schilderij was dat en hoe had dat met het boek te maken?

Het eerste boek waar ik aan moet denken is The picture of Dorian Gray van Oscar Wilde. Dit wereldberoemde verhaal waarin Dorian zodanig vereeuwigd wordt in een schilderij dat niet hijzelf maar juist zijn portret door de jaren heen verouderd, heb ik tijdens mijn middelbare schooltijd gelezen. Jaren later, tijdens mijn studie Geschiedenis heb ik het nog eens gelezen. Toen begreep ik het beter. Ook had ik meer achtergrondkennis verkregen over de toenmalige samenleving op het moment dat het boek verscheen en waarom het gezien werd als controversieel. Daarna heb ik het thema regelmatig teruggezien op tv of dvd, wat niet verwonderlijk is wanneer je de enorme lijst van bewerkingen in ogenschouw neemt.

Maar hoe ik ook mijn best doe. Ik kan geen exemplaar van het boek vinden terwijl ik altijd gedacht heb dat dat wel zo zou moeten zijn. Volgens mij heb ik het ook niet uitgeleend. Vreemd.

Dus op zoek naar een ander boek in mijn verzameling. En zo kom ik uit bij De façade van Libuše Moníková:

Vier kunstenaars restaureren de renaissance-fresco’s op de façade van een kasteel in Bohemen. Sisyfusarbeid, want als ze aan de ene kant van een muur klaar zijn, beginnen de kalk en verf er aan de andere kant weer af te bladderen. Bovendien restaureren ze niet alleen, ze brengen ook veranderingen aan. De ironie waarmee ze de socialistische werkelijkheid van alledag bekijken, komt zo ook terecht in de façade van het statige monument.

De façade
Libuše Moníková
Uitgeverij Van Gennep
ISBN 9060127749

Ook dit boek heb ik tijdens mijn studie Geschiedenis gelezen. Ik werd vooral aangetrokken door het gegeven dat de restaureurs beetje bij beetje hun eigen interpretatie van de lokale en landelijke geschiedenis in de fresco’s gingen verwerken. Not done, vanzelfsprekend. Maar ik vond het juist een geweldig rebelse daad van verzet in een socialistische staat. En verder vond ik toen dat kunstwerken wat mij betreft nooit ‘bevroren’ in de tijd moeten blijven. Zo’n fresco vertelt tenslotte ook een verhaal, en waarom zou het verhaal niet in de loop der tijden mogen meegroeien? Nu denk ik er iets genuanceerder over, maar nog steeds krijg ik kriebels wanneer er over kunstwerken uit het verleden gedaan wordt alsof ze heilig zijn. Dat er alles aan gedaan moet worden om ze te conserveren. Te bewaren voor het nageslacht. Laat staan de astronomische bedragen die in kleine ‘kunstkenners’ kring worden uitgegeven. Dat wil er bij mij echt niet in. Ja, ik ben voor de kunst en de vele verschillende kunstuitingen. Maar die verzamelwoede ontbreekt me.

Terug naar het boek. Vanochtend, toen ik het zag staan en bedacht dat het prima in aanmerking zou komen voor vraag 2, ben ik er eerst een stukje in gaan lezen. En het is goed! Ik voel weer hetzelfde enthousiasme als toen ik het ergens in ’90 of ’91 las. De personages gaan vanaf de allereerste bladzijde leven en bevolken je hoofd met al hun onderling gekakel over allerhande onderwerpen. Ze vormen bij elkaar een omgevallen boekenkast die alle aspecten van de Tsjechische (culturele) geschiedenis omvat. Je blijft lezen omdat het zo aanstekelijk is geschreven en ook vanwege alle weetjes. Veel herken ik nog. Maar ook heel veel was ik allang weer vergeten. Jammer is dat toch.

Binnenkort meer over De façade in de Boekenkast!

~ ~ ~

2 gedachten over “Werken aan Kunstwerken

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *