Cluj-Napoca

Weer terug van een week­je pro­jectwerk in Cluj-Napoca, Roe­menië. Aangekomen op zonda­gavond en daar­na voor­namelijk op en neer gepen­deld tussen hotel en kan­toor. ’s Avonds de gebruike­lijke uit­stap­jes naar de lokale restau­rants en kroe­gen. Helaas vaak te weinig tijd, te donker of te rege­nachtig om fat­soen­lijke foto’s te mak­en (vanu­it vee­lal de taxi). Gelukkig lijkt het er op dat ik ergens eind maart of begin april opnieuw de kans kri­jg om af te reizen naar Cluj. Dan ga ik proberen wat langer te bli­jven om veel meer te gaan bezichti­gen. Want ondanks het gri­jze rege­nachtige weer op de meeste dagen is er heel veel te zien in Cluj, maar zek­er ook in wijde omgev­ing. Daarom twee foto’s als con­trast (veel meer heb ik er niet genomen). Haak ik bij deze tevens nog een beet­je in op de #ploggen hype van afgelopen week die ik nu pas meekri­jg.

De eerste van het stan­daard­beeld wat velen (inclusief ikzelf) van ons mee­dra­gen wan­neer we denken aan Roe­menië: grauwe deprimerende woon­bunkers uit het com­mu­nis­tis­che tijd­perk.

En een tweede foto met daarop het stand­beeld van de Hon­gaarse kon­ing Matthias Corv­i­nus als voor­beeld van de rijke his­to­rie die Cluj heeft en waar het voor een grote peri­ode onderdeel was van het Hon­gaarse rijk.

Meer vol­gt hopelijk lat­er dit voor­jaar.

~ ~ ~

3 Comments

Ik ben ook in Cluj geweest, alleen mocht­en wij alleen de Hon­gaarse naam gebruiken (Kolosz­var). Ik was met een groep stu­den­ten van Hon­gaarse afkomst die op zoek waren naar hun roots in Trans­syl­vanie. Het was een erg indruk­wekkende en ook stiekem een bek­lem­mende reis. Heel Hon­gaars, heel melan­choliek. Met veel shock­erends, moet ik zeggen, niet alleen uit het heden maar ook uit het verleden. Cluj is me niet zo bijge­bleven, geloof ik (een oud the­ater met prachtige glasin­lood? een kerk?). Behalve dat ik dacht dat het een van die ste­den was waar Ceauces­cu in een keer de halve Hon­gaarse bevolk­ing dwong te ver­huizen en ze omruilde voor Roeme­nen? Het is een bij­zon­dere regio met een bij­zon­dere his­to­rie en heel veel legendes…benieuwd of je daar iets van mee kri­jgt!

Tot nu toe kri­jg ik er maar heel weinig van mee. Net als de vorige keer in jan­u­ari is het ook deze week de hele dag naar kan­toor voor work­shops en daar­na ’s avonds nog even naar een restau­rant. Meestal is het dan al te donker om nog wat van de (stads)omgeving mee te kri­j­gen. De vee­lal jonge collega’s waarmee we gaan eten weten meestal niet al te veel te vertellen over de his­to­rie van Roe­menië. Miss­chien dat ik komende week meer geluk heb, maar het pro­gram­ma is niet veel ver­schil­lend van afgelopen week. Ik zal toch echt een keer er een week­end aan moeten plakken. Of een korte vakantie moeten boeken.

Geef een reactie