Multilezen

Ergens las ik ooit dat mul­ti­tas­ken niets anders is dan heel snel scha­ke­len tus­sen ver­schil­len­de taken. Het heeft niets te maken met het tege­lij­ker­tijd uit­voe­ren van die ver­schil­len­de taken. Daar kan ik me helel­maal in vin­den. Het lijkt me onmo­ge­lijk om twee of meer­de­re taken tege­lij­ker­tijd uit te voe­ren. Zelfs voor vrou­wen. Het lijkt me daar­en­te­gen niet onmo­ge­lijk dat veel vrou­wen snel­ler kun­nen scha­ke­len tus­sen meer­de­re taken dan man­nen. In ieder geval lukt dat mij niet. Eén taak goed uit­voe­ren waar­bij ik al mijn aan­dacht nodig heb gaat me al moei­lijk genoeg af. Ik ben snel afge­leid waar­door mijn gedach­ten naar elders gaan en de focus ver­dwijnt. Dat is eer­der non­tas­ken dan mul­ti­tas­ken.

Wat ik wel (weer) goed kan, is mul­tile­zen. Ofte­wel het om-en-om lezen van meer­de­re boe­ken. Dus niet tege­lij­ker­tijd, maar van het ene boek naar het ande­re gaan. Eigen­lijk heb ik het altijd al gedaan en er nooit iets vreemds in gezien. Ten­slot­te zijn er hele volks­stam­men tv-kij­kers die de hele avond niets anders doen dan de ene serie na de ande­re vol­gen en die hoor je ook niet kla­gen dat ze de ver­haal­lij­nen niet meer zou­den kun­nen vol­gen. Een kor­te upda­te aan het begin van een afle­ve­ring vol­staat vaak al. Zo ook bij het ver­der lezen in een boek wat ik eer­der opzij heb gelegd. Een beet­je terug­bla­de­ren en ik kan weer op vol­le stoom ver­der.

Het was wel zo dat ik de afge­lo­pen jaren wat min­der mijn aan­dacht bij het lezen zelf kon hou­den. De aflei­ding van voor­al soci­al media en inter­net was sterk. Iets waar­van ik me voor­al tij­dens het lezen van The Shal­lows: what the inter­net is doing with our brains door Nicho­las Carr steeds bewus­ter werd. Nadat ik het boek uit had ben ik er meer op gaan let­ten om de vele bron­nen van aflei­ding terug te schroe­ven en tevens te wer­ken aan mijn con­cen­tra­tie voor het lezen. Dat heeft zijn vruch­ten geluk­kig afge­wor­pen waar­door ik tegen­woor­dig weer in staat ben om net als vroe­ger vele uren ach­ter­een te kun­nen lezen.

En daar­om lukt het me ook weer om net als vroe­ger meer­de­re boe­ken afwis­se­lend te lezen. Vaak omdat ik tij­dens het lezen van het ene boek een inge­ving krijg om iets op te zoe­ken in een ander boek en daar dan blijf han­gen. Ook heb ik regel­ma­tig dat ik na een tijd­je iets span­nends gele­zen te heb­ben behoef­te krijg om iets infor­ma­tiefs of lite­rairs te lezen. Dus dan neem ik een ander boek ter hand. Zodoen­de heb ik altijd een sta­pel­tje boe­ken waar­mee ik bezig ben. Wat ik tegen­woor­dig wel doe is om de boe­ken waar­in ik ben begon­nen bij elkaar te hou­den en ook echt uit te lezen. Ik zet ze pas terug in de kast wan­neer ik het boek hele­maal uit heb en het ver­der niet met­een in een blog ga gebrui­ken.

Het leu­ke is dat ik nu regel­ma­tig boe­ken tegen­kom in mijn kast waar ik tij­den gele­den in begon­nen ben. Die haal ik dan ook uit de kast en neem ze op in de kast waar de boe­ken staan die ik aan het lezen ben of ooit in ben begon­nen. Zodat ze deze keer dan ein­de­lijk wel tot het ein­de toe gele­zen wor­den.

~ ~ ~

Dit is mijn ant­woord op vraag 4 in de #50books reeks van Mart­ha:

Meer­de­re boe­ken door elkaar lezen: doen of niet doen?

Vraag 3 (Hoe belang­rijk is het dat de titel van een boek de lading dekt?) heb ik gemaks­hal­ve maar over­ge­sla­gen omdat ik er van uit­ga dat mijn blog­post over De drie levens van Tomo­mi Ishi­ka­wa zowel als aan­lei­ding en als invul­ling kan gel­den. 

~ ~ ~

Cluj-Napo­ca
pete­pel has left the mee­ting

8 reacties op “Multilezen”

  1. Mul­tile­zen… brrr sor­ry hoor niks voor mij. Ik con­cen­treer me ‘t liefst op één boek tege­lijk. En wat mul­ti­tas­ken betreft… idem dito 😀

  2. Eens met mul­ti­tas­ken is eigen­lijk snel scha­ke­len
    Ver­schil­len­de boe­ken en/of bla­den lezen kan ik ook
    Wel af en toe een twee­strijd over de volg­or­de van belang­rijk­heid

    Echt mul­ti­tas­ken zijn vlgs mij;
    Auto bestu­ren en pra­ten met de buur
    Schrij­ven, dus de tekst den­ken en tege­lijk schrij­ven of typen
    En ik ga ervan­uit dat we het heb­ben over het dage­lijks wak­ker bewust­zijn
    Want onbe­wust voert ons lichaam en grij­ze cel­len natuur­lijk vele taken tege­lijk uit

    1. Zelfs de voor­beel­den die je noemt van mul­ti-tas­ken, zijn vol­gens mij nog steeds voor­beel­den van het snel scha­ke­len tus­sen de ver­schil­len­de acti­vi­tei­ten. Hoe­wel ik dat ver­der niet kan bewij­zen.

Reacties zijn gesloten.