The Namesake — het einde

Het was 19 okto­ber 2013. Dat klinkt niet alleen als lang gele­den, het is ook lang gele­den. Ik schreef een tussen­ti­jdse leeser­var­ing van het boek The name­sake door Jhumpa Lahiri. En ik begon de blog­post met excus­es, want ik had beloofd veel eerder met mijn besprek­ing te komen. Daarom voelde ik mij ged­won­gen aan het eind de druk wat op te voeren.

Maar daarover een vol­gende keer meer, en geloof me dat zal niet weer over acht weken zijn.

Inmid­dels zijn we zo’n veer­tien weken (dat klinkt als veel, en het is ook veel) verder en heb ik opnieuw bewezen erg goed te zijn in het beloven maar stukken min­der in het tijdig nakomen ervan. Doch niet getreurd. Van­daag dan ein­delijk het langverwachte (kuch) laat­ste deel van mijn recen­sie naar aan­lei­d­ing van de boeken­ruil met @JuL1ta.

HOOFDSTUK 10 — BLZ 246 T/M 267:

We zijn aangekomen in het jaar 1999. Gogol and Moushu­mi zijn 1 jaar getrouwd. Het vertellersper­spec­tief ver­schuift naar Moushu­mi. Op de avond dat ze naar een restau­rant gaan om hun huwelijks­dag te vieren halen ze herin­ner­in­gen op. Het blijkt dat Gogol zich een aan­tal zak­en niet meer voor de geest kan halen. Zo herkent hij de jurk niet die Moushu­mi nu aan­heeft, en die ze ook droeg de eerste keer dat ze samen een afspraak had­den en daar­na in bed eindig­den:

She’s dis­ap­point­ed but not sur­prised. By now she’s learned that his architect’s mind for detail fails when it comes to every­day things. […] She can’t real­ly blame him for not remem­ber­ing. She her­self can no longer remem­ber the exact date of that evening. It had been a Sat­ur­day in Novem­ber. But now those land­marks in their courtship have fad­ed, have giv­en way to the occa­sion they are now cel­e­brat­ing. [p.248]

Al snel hier­na ont­dekt Moushu­mi dat een oude liefde van haar de uni­ver­siteit bezoekt waar zij les­geeft. En het duurt niet lang voor­dat ze een affaire hebben. Het feit dat haar min­naar totaal niet bezig is met haar huidi­ge relatie maakt het voor haar makke­lijk­er om zich geheel over te geven en ze gaat hem steeds vak­er bezoeken. Gogol heeft onder­tussen geen enkel ver­moe­den van het dubbelleven dat Moushu­mi lei­dt:

As usu­al they have din­ner, talk of their days. They clean up the kitchen togeth­er, then sit on the sofa and watch tele­vi­sion while she cor­rects her stu­dents’ quizzes and exer­cis­es. Dur­ing the eleven o’clock news, they have bowls of Ben and Jerry’s, then brush their teeth. As usu­al they get into bed, kiss, then slow­ly they turn away from each oth­er in order to stretch com­fort­ably into sleep. Only Moushu­mi stays awake. [p.264–265]

HOOFDSTUK 11 — BLZ 268 T/M BLZ 273:

Terug bij Gogol. Hij is alleen in hun apparte­ment. Moushu­mi is naar een con­fer­en­tie in Palm Beach waar hij pas op het laatst iets van hoorde ter­wi­jl zij bleef bew­eren dat ze het al veel eerder aan hem had verteld. Zijn gedacht­en dwalen af naar het vorige week­end toen ze Thanks­giv­ing vier­den met de fam­i­lie. Zijn zus had haar nieuwe vriend meegenomen en Gogol kon slechts met jaloezie kijken hoe ze niet van elka­ar af kon­den bli­jven. Het doet Gogol afvra­gen wat er mis is met zijn huwelijk. Hij denkt er aan om miss­chien een vakantie te boeken om zijn relatie met Moushu­mi een nieuwe ‘boost’ te geven.

HOOFDSTUK 12 — BLZ 274 T/M BLZ 291:

Het jaar 2000. We zijn 32 jaar verder sinds het ver­haal een aan­vang nam. Ashima is bezig met de voor­berei­din­gen voor een afschei­d­se­ten­t­je in het huis waar zij zolang heeft gewoond met Ashoke. Maar nu heeft ze het huis verkocht en besloten om voor­taan beurtel­ings zes maan­den in India en de VS te gaan door­bren­gen bij fam­i­lie en vrien­den. Sonia gaat bin­nenko­rt trouwen en Gogol is geschei­den.

Gogol arriveert in Boston en over­denkt zijn lev­en. In een korte flash­back kri­j­gen we te lezen hoe hij achter de affaire van Moushu­mi is gekomen waar­na zij bin­nen enkele dagen uit zijn lev­en is vertrokken om terug te keren naar Par­i­js. Vreemd genoeg voelt Gogol geen enkele wrok:

Still, he won­ders how he’s arrived at all this: that he is thir­ty-two years old, and already mar­ried and divorced. His time with her seems like a per­ma­nent part of him that no longer has any rel­e­vance, or cur­ren­cy. As if that time were a name he’d ceased to use. [p.284]

Wach­t­end bij het sta­tion tot­dat hij opge­haald wordt door zijn zus voelt Gogol hoezeer hij zich eigen­lijk alti­jd aan Boston en aan zijn fam­i­lie ver­bon­den heeft gevoeld.

In de afs­lui­tende bladz­i­jdes zien we hoe Gogol tij­dens het vaar­welfeestje op zoek gaat naar een foto­cam­era en terechtkomt op zijn oude kamer. Daar vin­dt hij het boek van de Rus­sis­che schri­jver Gogol welke zijn vad­er hem voor zijn ver­jaardag in 1982 cadeau had gegeven. En ein­delijk begint Gogol te lezen.

~ ~ ~

Het is er dan toch van gekomen. In drie ver­schil­lende blog­posts (deel 1 en 2 kun je vin­den door op de num­mers te klikken) heb ik een poging gedaan om het ver­haal van The name­sake te vertellen, met daar­bij regel­matig een mooi citaat. Hopelijk heb ik het op een zodanige manier gedaan dat het eventuele lez­ers ent­hou­si­ast heeft gemaakt om dit boek zelf te gaan lezen. Ik vind namelijk dat het erg de moeite waard is. Jhumpa Lahiri schri­jft in een pret­tig aan­ge­name sti­jl. Ner­gens hoog­dravende lit­eraire uitwei­din­gen maar uiterst ver­zorgd en op z’n tijd poëtisch van aard. Hoewel het ver­haal zich voor­namelijk con­cen­treert op Gogol zijn de uit­stap­jes naar enkele andere bij-fig­uren niet aflei­dend. Voor mij waren het aan­vul­lende vertelper­spec­tieven die het geheel com­pleter maak­ten. Het had wat mij betre­ft zelfs nog wel wat veelom­vat­ten­der mogen zijn. In ieder geval heeft het mij nieuws­gierig gemaakt naar ander werk wat Lahiri heeft geschreven en een bestel­li­jst­je heb ik dan ook al klaarliggen. Want ik heb tevens het gevoel dat naast de mooie manier waarop zij haar ver­halen weet te vertellen ik er tevens ook een hoop van kan leren over bepaalde aspecten van India.

Al vanaf 2000 heb ik via mijn werk regel­matig te mak­en met con­sul­tants of collega’s uit India. In het begin werk­ten zij voor­namelijk nog off­shore en waren de con­tacten beperkt tot mail en con­fer­ence calls. Maar gaan­deweg kwa­men zij steeds vak­er over naar Ned­er­land om ons bij te staan tij­dens aller­lei soft­ware pro­jecten. Zek­er wan­neer zij dan voor lan­gere tijd bleven kon het niet anders dat we vanzelf te spreken kwa­men over het lev­en en de gewoontes in India. Daar­door was veel van wat ik las in het boek van Lahiri op een bepaalde manier herken­baar. Vreemd is wel dat ik tot nu toe nog met nie­mand van hen gespro­ken heb over dit boek. Maar over boeken spreken we in het alge­meen erg weinig op mijn werk. Hoo­gu­it over films. Miss­chien dat ik het toch eens moet ver­melden. Wie weet heeft een van hen de film gezien, of nog beter, het boek gelezen.

Wat deze leeser­var­ing en de boeken­ruil met @JuL1ta nog wat meer bij­zon­der maakt is het feit dat we samen een inter­view hebben bijge­woond van Jhumpa Lahiri toen ze even­t­jes over was in Ned­er­land vanu­it haar nieuwe woon­plaats in Ital­ië. De avond werd ver­zorgd door de Sticht­ing Lit­eraire Activiteit­en Ams­ter­dam in De Duif op 30 okto­ber 2013. Ze was uitgen­odigd naar aan­lei­d­ing van haar nieuwe roman Twee broers, en de inter­view­er was Arjan Peters. Mij vie­len die avond twee din­gen op. Ten eerste dat Lahiri bij deze nieuwe roman niet echt stilges­taan had bij de namen die ze voor de roman­per­son­ages bedacht had. Ter­wi­jl The name­sake zo’n beet­je rond dit gegeven gecon­strueerd is. En het tweede was haar bew­er­ing dat ze onder andere naar Ital­ië is ver­huisd om daar opnieuw te kun­nen begin­nen met het schri­jven in een voor haar andere taal. Ze ziet dit als een soort nieuwe start of op z’n minst vol­gende stap in haar schri­jver­schap. Een heel aparte en gedurfde actie wat mij betre­ft. Het zal mij zeer zek­er niet weer­houden haar nieuwe werk te gaan lezen.

~ ~ ~

Geef een reactie