The Namesake — het einde

Het was 19 okto­ber 2013. Dat klinkt niet alleen als lang gele­den, het is ook lang gele­den. Ik schreef een tus­sen­tijd­se lees­er­va­ring van het boek The namesa­ke door Jhum­pa Lahi­ri. En ik begon de blog­post met excu­ses, want ik had beloofd veel eer­der met mijn bespre­king te komen. Daar­om voel­de ik mij gedwon­gen aan het eind de druk wat op te voe­ren.

Maar daar­over een vol­gen­de keer meer, en geloof me dat zal niet weer over acht weken zijn.

Inmid­dels zijn we zo’n veer­tien weken (dat klinkt als veel, en het is ook veel) ver­der en heb ik opnieuw bewe­zen erg goed te zijn in het belo­ven maar stuk­ken min­der in het tij­dig nako­men ervan. Doch niet getreurd. Van­daag dan ein­de­lijk het lang­ver­wach­te (kuch) laat­ste deel van mijn recen­sie naar aan­lei­ding van de boe­ken­ruil met @JuL1ta.

HOOFDSTUK 10 — BLZ 246 T/M 267:

We zijn aan­ge­ko­men in het jaar 1999. Gogol and Mous­hu­mi zijn 1 jaar getrouwd. Het ver­tel­lers­per­spec­tief ver­schuift naar Mous­hu­mi. Op de avond dat ze naar een res­tau­rant gaan om hun huwe­lijks­dag te vie­ren halen ze her­in­ne­rin­gen op. Het blijkt dat Gogol zich een aan­tal zaken niet meer voor de geest kan halen. Zo her­kent hij de jurk niet die Mous­hu­mi nu aan­heeft, en die ze ook droeg de eer­ste keer dat ze samen een afspraak had­den en daar­na in bed ein­dig­den:

She’s dis­ap­poin­ted but not sur­pri­sed. By now she’s lear­ned that his architect’s mind for detail fails when it comes to eve­ry­day things. […] She can’t real­ly bla­me him for not remem­be­ring. She herself can no lon­ger remem­ber the exact date of that eve­ning. It had been a Satur­day in Novem­ber. But now tho­se land­marks in their courts­hip have faded, have given way to the occa­si­on they are now cele­bra­ting. [p.248]

Al snel hier­na ont­dekt Mous­hu­mi dat een oude lief­de van haar de uni­ver­si­teit bezoekt waar zij les­geeft. En het duurt niet lang voor­dat ze een affai­re heb­ben. Het feit dat haar min­naar totaal niet bezig is met haar hui­di­ge rela­tie maakt het voor haar mak­ke­lij­ker om zich geheel over te geven en ze gaat hem steeds vaker bezoe­ken. Gogol heeft onder­tus­sen geen enkel ver­moe­den van het dub­bel­le­ven dat Mous­hu­mi leidt:

As usu­al they have din­ner, talk of their days. They clean up the kit­chen together, then sit on the sofa and watch tele­vi­si­on whi­le she cor­rects her stu­dents’ quiz­zes and exer­ci­ses. During the ele­ven o’clock news, they have bowls of Ben and Jer­ry’s, then brush their teeth. As usu­al they get into bed, kiss, then slow­ly they turn away from each other in order to stretch com­for­ta­bly into sleep. Only Mous­hu­mi stays awa­ke. [p.264–265]

HOOFDSTUK 11 — BLZ 268 T/M BLZ 273:

Terug bij Gogol. Hij is alleen in hun appar­te­ment. Mous­hu­mi is naar een con­fe­ren­tie in Palm Beach waar hij pas op het laatst iets van hoor­de ter­wijl zij bleef bewe­ren dat ze het al veel eer­der aan hem had ver­teld. Zijn gedach­ten dwa­len af naar het vori­ge week­end toen ze Thanks­gi­ving vier­den met de fami­lie. Zijn zus had haar nieu­we vriend mee­ge­no­men en Gogol kon slechts met jaloe­zie kij­ken hoe ze niet van elkaar af kon­den blij­ven. Het doet Gogol afvra­gen wat er mis is met zijn huwe­lijk. Hij denkt er aan om mis­schien een vakan­tie te boe­ken om zijn rela­tie met Mous­hu­mi een nieu­we ‘boost’ te geven.

HOOFDSTUK 12 — BLZ 274 T/M BLZ 291:

Het jaar 2000. We zijn 32 jaar ver­der sinds het ver­haal een aan­vang nam. Ashi­ma is bezig met de voor­be­rei­din­gen voor een afscheids­eten­tje in het huis waar zij zolang heeft gewoond met Asho­ke. Maar nu heeft ze het huis ver­kocht en beslo­ten om voort­aan beur­te­lings zes maan­den in India en de VS te gaan door­bren­gen bij fami­lie en vrien­den. Sonia gaat bin­nen­kort trou­wen en Gogol is geschei­den.

Gogol arri­veert in Bos­ton en over­denkt zijn leven. In een kor­te flash­back krij­gen we te lezen hoe hij ach­ter de affai­re van Mous­hu­mi is geko­men waar­na zij bin­nen enke­le dagen uit zijn leven is ver­trok­ken om terug te keren naar Parijs. Vreemd genoeg voelt Gogol geen enke­le wrok:

Still, he won­ders how he’s arri­ved at all this: that he is thirty-two years old, and alrea­dy mar­ried and divor­ced. His time with her see­ms like a per­ma­nent part of him that no lon­ger has any rele­van­ce, or cur­r­en­cy. As if that time were a name he’d cea­sed to use. [p.284]

Wach­tend bij het sta­ti­on tot­dat hij opge­haald wordt door zijn zus voelt Gogol hoe­zeer hij zich eigen­lijk altijd aan Bos­ton en aan zijn fami­lie ver­bon­den heeft gevoeld.

In de afslui­ten­de blad­zij­des zien we hoe Gogol tij­dens het vaar­wel­feest­je op zoek gaat naar een foto­ca­me­ra en terecht­komt op zijn oude kamer. Daar vindt hij het boek van de Rus­si­sche schrij­ver Gogol wel­ke zijn vader hem voor zijn ver­jaar­dag in 1982 cadeau had gege­ven. En ein­de­lijk begint Gogol te lezen.

~ ~ ~

Het is er dan toch van geko­men. In drie ver­schil­len­de blog­posts (deel 1 en 2 kun je vin­den door op de num­mers te klik­ken) heb ik een poging gedaan om het ver­haal van The namesa­ke te ver­tel­len, met daar­bij regel­ma­tig een mooi citaat. Hope­lijk heb ik het op een zoda­ni­ge manier gedaan dat het even­tu­e­le lezers enthou­si­ast heeft gemaakt om dit boek zelf te gaan lezen. Ik vind name­lijk dat het erg de moei­te waard is. Jhum­pa Lahi­ri schrijft in een pret­tig aan­ge­na­me stijl. Ner­gens hoog­dra­ven­de lite­rai­re uit­wei­din­gen maar uiterst ver­zorgd en op z’n tijd poë­tisch van aard. Hoe­wel het ver­haal zich voor­na­me­lijk con­cen­treert op Gogol zijn de uit­stap­jes naar enke­le ande­re bij-figu­ren niet aflei­dend. Voor mij waren het aan­vul­len­de ver­tel­per­spec­tie­ven die het geheel com­ple­ter maak­ten. Het had wat mij betreft zelfs nog wel wat veel­om­vat­ten­der mogen zijn. In ieder geval heeft het mij nieuws­gie­rig gemaakt naar ander werk wat Lahi­ri heeft geschre­ven en een bestel­lijst­je heb ik dan ook al klaar­lig­gen. Want ik heb tevens het gevoel dat naast de mooie manier waar­op zij haar ver­ha­len weet te ver­tel­len ik er tevens ook een hoop van kan leren over bepaal­de aspec­ten van India.

Al van­af 2000 heb ik via mijn werk regel­ma­tig te maken met con­sul­tants of collega’s uit India. In het begin werk­ten zij voor­na­me­lijk nog off­sho­re en waren de con­tac­ten beperkt tot mail en con­fe­ren­ce calls. Maar gaan­de­weg kwa­men zij steeds vaker over naar Neder­land om ons bij te staan tij­dens aller­lei soft­wa­re pro­jec­ten. Zeker wan­neer zij dan voor lan­ge­re tijd ble­ven kon het niet anders dat we van­zelf te spre­ken kwa­men over het leven en de gewoon­tes in India. Daar­door was veel van wat ik las in het boek van Lahi­ri op een bepaal­de manier her­ken­baar. Vreemd is wel dat ik tot nu toe nog met nie­mand van hen gespro­ken heb over dit boek. Maar over boe­ken spre­ken we in het alge­meen erg wei­nig op mijn werk. Hoog­uit over films. Mis­schien dat ik het toch eens moet ver­mel­den. Wie weet heeft een van hen de film gezien, of nog beter, het boek gele­zen.

Wat deze lees­er­va­ring en de boe­ken­ruil met @JuL1ta nog wat meer bij­zon­der maakt is het feit dat we samen een inter­view heb­ben bij­ge­woond van Jhum­pa Lahi­ri toen ze even­tjes over was in Neder­land van­uit haar nieu­we woon­plaats in Ita­lië. De avond werd ver­zorgd door de Stich­ting Lite­rai­re Acti­vi­tei­ten Amster­dam in De Duif op 30 okto­ber 2013. Ze was uit­ge­no­digd naar aan­lei­ding van haar nieu­we roman Twee broers, en de inter­vie­wer was Arjan Peters. Mij vie­len die avond twee din­gen op. Ten eer­ste dat Lahi­ri bij deze nieu­we roman niet echt stil­ge­staan had bij de namen die ze voor de roman­per­so­na­ges bedacht had. Ter­wijl The namesa­ke zo’n beet­je rond dit gege­ven gecon­stru­eerd is. En het twee­de was haar bewe­ring dat ze onder ande­re naar Ita­lië is ver­huisd om daar opnieuw te kun­nen begin­nen met het schrij­ven in een voor haar ande­re taal. Ze ziet dit als een soort nieu­we start of op z’n minst vol­gen­de stap in haar schrij­ver­schap. Een heel apar­te en gedurf­de actie wat mij betreft. Het zal mij zeer zeker niet weer­hou­den haar nieu­we werk te gaan lezen.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *