Vertragende gebruikers(groei)

Op nrc.nl las ik zojuist het nieuws over de fors dalen­de aan­de­len­koers van Twit­ter op Wall Street. Het finan­ci­ë­le gedeel­te vond ik niet zo inte­res­sant, maar voor­al de vol­gen­de pas­sa­ge trok mijn aan­dacht:

Twit­ter kreeg er in het laat­ste kwar­taal van vorig jaar slechts 9 mil­joen nieu­we gebrui­kers bij. Daar­mee komt het totaal aan­tal men­sen dat actief is op het soci­a­le medi­um op 241 mil­joen. Dit is 30 pro­cent meer dan een jaar eer­der, maar het jaar ervoor steeg het aan­tal gebrui­kers nog met 38 pro­cent. De trend van ver­tra­gen­de gebrui­kers­groei wordt dus door­ge­zet, en dat zorgt voor zor­gen onder beleg­gers.

Deze trend schijnt in het soci­al media land­schap niet nieuw te zijn en Twit­ter vormt in dat opzicht dus geen uit­zon­de­ring. Wat wel onrust­ba­rend is (van­daar de reac­tie onder de beleg­gers), is dat de Tweeps ook nog eens min­der actief bezig zijn. Dit strookt met een aan­tal tweets wel­ke ik deze avond voor­bij zag komen op mijn tijd­lijn. Daar werd (in de klaag modus) gewag gemaakt door enke­le Ear­ly Twit­ter Adop­ters van het feit dat het tegen­woor­dig meer zen­den dan par­ti­ci­pe­ren was. Na deze ste­vi­ge con­sta­te­ring voel­den ze vreemd genoeg geen enke­le schroom om er direct aan toe te voe­gen dat ze er zich zelf ook aan schul­dig maak­ten.

Ik moest den­ken aan een voor­spel­ling die ik in De Groe­ne Amster­dam­mer van 16 janu­a­ri had gele­zen:

[…] het afkal­ven van de soci­a­le media. Al met al is er gewoon te veel. Het is vrij­wel onver­mij­de­lijk je daar­van niet af te slui­ten. Let maar op. Dit zou wel eens de belang­rijk­ste medi­a­le gebeur­te­nis van 2014 kun­nen zijn. [p.10 — Chris van der Heij­den]

Nu gaat het me er hier niet om of die voor­spel­ling gaat uit­ko­men. Maar ik sluit me wel aan bij de ver­zuch­ting dat het ‘al met al’ gewoon te veel is. Zelf merk ik het door­dat ik er steeds min­der tijd op door­breng. Neem ik dan weer eens de tijd om even in te log­gen dan komt het me al snel over­wel­di­gend over. Ten­min­ste, zo ervaar ik het. Het kan natuur­lijk ook zijn dat door mijn bewus­te afzij­dig­heid ik ont­wend raak aan het feno­meen van de snel­le sta­tus upda­tes. Net als­of je na maan­den van rus­tig rij­den op secun­dai­re bin­nen­we­gen plots de jach­ti­ge snel­weg op gestuurd wordt. Dan weet je ook niet wat je over­komt en hoe te rea­ge­ren. Invoe­gen om mee te doen lijkt opeens een onmo­ge­lij­ke opga­ve

Een stan­daard­re­ac­tie is om deze benau­wen­de druk­te met­een te ont­vluch­ten. Dat is iets wat ik dan ook al snel doe wan­neer ik een tijd­je naar de voor­bij trek­ken­de stroom van bericht­jes heb zit­ten te kij­ken. Daar­na de zalig­heid van de ont­haas­ting. De wel­da­di­ge rust om zon­der aflei­ding vele uren met (n)iets bezig te kun­nen zijn. Niet meer het gevoel dat ik iets gemist hebt. Of dat ik per se weer een vol­gen­de upda­te de wereld in moet slin­ge­ren omdat de vori­ge alweer enke­le minu­ten oud is.

En elke keer duurt het weer iets­je lan­ger voor­dat ik de behoef­te voel om opnieuw in te log­gen. Behal­ve de behoef­te om te blog­gen. Die blijft. Neemt zelfs toe.

~ ~ ~

Is alles echt al eens eer­der gedaan?
Afre­ke­ning