Vertragende gebruikers(groei)

Op nrc.nl las ik zojuist het nieuws over de fors dal­ende aan­de­lenko­ers van Twit­ter op Wall Street. Het finan­ciële gedeelte vond ik niet zo inter­es­sant, maar vooral de vol­gende pas­sage trok mijn aan­dacht:

Twit­ter kreeg er in het laat­ste kwartaal van vorig jaar slechts 9 miljoen nieuwe gebruik­ers bij. Daarmee komt het totaal aan­tal mensen dat actief is op het sociale medi­um op 241 miljoen. Dit is 30 pro­cent meer dan een jaar eerder, maar het jaar ervoor steeg het aan­tal gebruik­ers nog met 38 pro­cent. De trend van ver­tra­gende gebruik­ers­groei wordt dus doorgezet, en dat zorgt voor zor­gen onder beleg­gers.

Deze trend schi­jnt in het social media land­schap niet nieuw te zijn en Twit­ter vormt in dat opzicht dus geen uit­zon­der­ing. Wat wel onrust­barend is (van­daar de reac­tie onder de beleg­gers), is dat de Tweeps ook nog eens min­der actief bezig zijn. Dit strookt met een aan­tal tweets welke ik deze avond voor­bij zag komen op mijn tijdli­jn. Daar werd (in de klaag modus) gewag gemaakt door enkele Ear­ly Twit­ter Adopters van het feit dat het tegen­wo­ordig meer zen­den dan par­ticiperen was. Na deze ste­vige con­sta­ter­ing voelden ze vreemd genoeg geen enkele schroom om er direct aan toe te voe­gen dat ze er zich zelf ook aan schuldig maak­ten.

Ik moest denken aan een voor­spelling die ik in De Groene Ams­ter­dammer van 16 jan­u­ari had gelezen:

[…] het afkal­ven van de sociale media. Al met al is er gewoon te veel. Het is vri­jwel onver­mi­jdelijk je daar­van niet af te sluiten. Let maar op. Dit zou wel eens de belan­grijk­ste medi­ale gebeurte­nis van 2014 kun­nen zijn. [p.10 — Chris van der Hei­j­den]

Nu gaat het me er hier niet om of die voor­spelling gaat uitkomen. Maar ik sluit me wel aan bij de verzucht­ing dat het ‘al met al’ gewoon te veel is. Zelf merk ik het door­dat ik er steeds min­der tijd op door­breng. Neem ik dan weer eens de tijd om even in te loggen dan komt het me al snel over­weldigend over. Ten­min­ste, zo ervaar ik het. Het kan natu­urlijk ook zijn dat door mijn bewuste afz­i­jdigheid ik ontwend raak aan het fenomeen van de snelle sta­tus updates. Net alsof je na maan­den van rustig rij­den op secundaire bin­nen­we­gen plots de jachtige snel­weg op ges­tu­urd wordt. Dan weet je ook niet wat je overkomt en hoe te rea­geren. Invoe­gen om mee te doen lijkt opeens een onmo­gelijke opgave

Een stan­daardreac­tie is om deze benauwende druk­te meteen te ontvlucht­en. Dat is iets wat ik dan ook al snel doe wan­neer ik een tijd­je naar de voor­bij trekkende stroom van bericht­jes heb zit­ten te kijken. Daar­na de zaligheid van de onthaast­ing. De wel­dadi­ge rust om zon­der aflei­d­ing vele uren met (n)iets bezig te kun­nen zijn. Niet meer het gevoel dat ik iets gemist hebt. Of dat ik per se weer een vol­gende update de wereld in moet slin­geren omdat de vorige alweer enkele minuten oud is.

En elke keer duurt het weer iet­sje langer voor­dat ik de behoefte voel om opnieuw in te loggen. Behalve de behoefte om te bloggen. Die bli­jft. Neemt zelfs toe.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets