Ik tweet het niet meer

Gis­ter­avond heb ik mijn twit­ter account opgezegd. Net voor­dat ik naar bed ging. Ik had mijn tanden al gepo­et­st, een boek lag klaar op de trap om mee naar boven te nemen zodat ik nog wat kon lezen. Toch vond ik het nodig terug te gaan naar mijn studeerkamer en de lap­top open te klap­pen. Opnieuw zag ik het scherm met de vraag of ik het zek­er wist. De cur­sor stond erbij te knip­peren.

Weet je het zek­er?”
“Weet je het zek­er?”
“Weet je het zek­er?”
“Weet je het zek­er?”

Nee, ik wist het niet zek­er. Ja, ik wist het wel zek­er. Daar kwam het op neer.

Ja, omdat ik steeds min­der zin had om in te loggen. Ja, omdat wan­neer ik ingel­ogd was ik me vaak ging erg­eren aan wat ik voor­bij zag komen. Ja, enzovoorts.

Nee, omdat er ook leuke din­gen te zien zijn. Nee, omdat ik dan blog­praat niet kan vol­gen. Nee, enzovoorts.

Gis­ter­avond koos ik voor de optie dat ik het zek­er wist.

Omdat ik had gelezen dat Weerz­in­wekkend het ook had gedaan. Omdat ik bij het jour­naal een item over game-ver­slav­ing voor­bij had zien komen. Omdat die cur­sor maar bleef knip­peren achter in mijn hoofd tij­dens het tanden­po­et­sen. Omdat er net zoveel rede­nen zijn om het niet te doen als wel te doen. Omdat je der­tig dagen bedenk­ti­jd hebt.

Omdat ik het ook niet weet. En nu dus ook niet meer tweet.

Voor­lop­ig.

~ ~ ~

Met deze impulsieve daad die een aan­loop kent van ruim een jaar heb ik vol­gens mij nu alle social media accounts die ik ooit heb gehad de nek omge­draaid. Alleen een ver­geten account op Dias­po­ra lei­dt nog alti­jd een sluimerend bestaan. Vraag me niet waarom ik dat nog niet heb opgezegd. 

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets