Ik tweet het niet meer

Gis­ter­avond heb ik mijn twit­ter account opge­zegd. Net voor­dat ik naar bed ging. Ik had mijn tan­den al gepoetst, een boek lag klaar op de trap om mee naar boven te nemen zodat ik nog wat kon lezen. Toch vond ik het nodig terug te gaan naar mijn stu­deer­ka­mer en de lap­top open te klap­pen. Opnieuw zag ik het scherm met de vraag of ik het zeker wist. De cur­sor stond erbij te knip­pe­ren.

Weet je het zeker?”
“Weet je het zeker?”
“Weet je het zeker?”
“Weet je het zeker?”

Nee, ik wist het niet zeker. Ja, ik wist het wel zeker. Daar kwam het op neer.

Ja, omdat ik steeds min­der zin had om in te log­gen. Ja, omdat wan­neer ik inge­logd was ik me vaak ging erge­ren aan wat ik voor­bij zag komen. Ja, enzo­voorts.

Nee, omdat er ook leu­ke din­gen te zien zijn. Nee, omdat ik dan blog­praat niet kan vol­gen. Nee, enzo­voorts.

Gis­ter­avond koos ik voor de optie dat ik het zeker wist.

Omdat ik had gele­zen dat Weer­zin­wek­kend het ook had gedaan. Omdat ik bij het jour­naal een item over game-ver­sla­ving voor­bij had zien komen. Omdat die cur­sor maar bleef knip­pe­ren ach­ter in mijn hoofd tij­dens het tan­den­poet­sen. Omdat er net zoveel rede­nen zijn om het niet te doen als wel te doen. Omdat je der­tig dagen bedenk­tijd hebt.

Omdat ik het ook niet weet. En nu dus ook niet meer tweet.

Voor­lo­pig.

~ ~ ~

Met deze impul­sie­ve daad die een aan­loop kent van ruim een jaar heb ik vol­gens mij nu alle soci­al media accounts die ik ooit heb gehad de nek omge­draaid. Alleen een ver­ge­ten account op Dias­po­ra leidt nog altijd een slui­me­rend bestaan. Vraag me niet waar­om ik dat nog niet heb opge­zegd. 

~ ~ ~

41 Comments

  1. Eef had me uw blog aan­ge­ra­den. Ik lees inder­daad graag mooie (levens)verhalen.
    Ik heb ver­der niets met “soci­al” media, onder soci­al ver­sta ik iets anders. Maar ik ben dan ook niet “van deze tijd”.
    tot de vol­gen­de keer!

    • Inst­agram heb ik een tijd­je gehad, maar weer opge­zegd toen het over­ge­no­men werd door Facebook. En ik begon last te krij­gen van al die ver­schil­len­de plek­ken waar ik ‘moest’ zijn om upda­tes te zien of iets nieuws te plaat­sen.
      Maar foto’s ga ik hier mis­schien ook wel wat meer plaat­sen.

  2. Tja, weet je, het maakt niet zo veel uit. Je hebt een basis gelegd en als ik con­tact wil, weet ik je toch wel te vin­den. Ik heb je blog zojuist aan­ge­ra­den aan iemand die ook niet op soci­al media zit, maar wél heel graag mooie tek­sten leest. Delen kan op veel manie­ren :-).

    • Aller­eerst dank voor het delen. Inmid­dels heeft ‘de iemand’ zich (aan)gemeld 😉
      En ik vind ook dat het tegen­woor­dig niet zoveel zou moe­ten uit­ma­ken. We zwer­men alle­maal op onze eigen manier uit over het inter­net en heb­ben kan­sen genoeg elkaar te ont­moe­ten, elkaars werk te lezen en te pro­mo­ten.

  3. Aha… niet op facebook, niet op twit­ter… ten­min­ste voor­lo­pig niet meer 🙂 Voor mij waren dat de wijs­te beslui­ten die ik ooit nam maar ja, jij bent mij niet dus wie weet of jij wel zon­der kan 😉 Ik wens het je wel toe 🙂 Tot leesssssss

    • Ik hoor regel­ma­tig van jou hoe­veel rust het je geeft. Tot nu toe heb ik er zelf geen enke­le spijt van. Of het ooit mijn wijs­te besluit gaat wor­den weet ik niet, eerst maar eens zien wat het me gaat doen.

  4. Een ding is zeker, en dat is dat niks zeker is. 🙂
    Ik ben benieuwd of je hele­maal ‘cold tur­key’ gaat en die 30 dagen vol­houdt. Maar hoe dan ook: een twit­ter zon­der @petepel is min­der leuk dan een twit­ter mét @petepel.

      • Het boeit me momen­teel niet zo, dat twit­ter. Dus het is daar van mijn kant al een behoor­lijk tijd­je erg rus­tig. Soms werp ik nog wel eens een blik, maar de behoef­te om me aldaar weer in het strijd­ge­woel te stor­ten is er eigen­lijk niet meer.
        En dat bevalt me best, eer­lijk gezegd.

        • Voor een gedeel­te speel­de dat ook bij mij mee om het eens (een tijd­lang? voor altijd?) zon­der twit­ter te pro­be­ren. Zeker het hoge klaag- en zeur­ge­hal­te ging me steeds meer tegen­staan. Dat ver­pest­te het voor de rest. Dan had ik al geen zin meer om ver­der te lezen.
          Ik merk nu dat het wel heel erg lek­ker rust­ge­vend is.

  5. Als Twit­ter niet bestond had ik je nooit leren ken­nen. Ik ben dus héél, héél erg blij met Twit­ter, want erg blij met jou.
    Ik mis­te je eigen­lijk al voor je deze beslis­sing nam.
    Toch jam­mer van blog­praat e.d. inder­daad…

    • Ja, ik zat er de laat­ste tijd al niet heel erg vaak meer op zoals je begrijpt. Voor­lo­pig zul­len we moe­ten whatsap­pen. Of zit je al op Tele­gram nu Facebook ook Whatsap opge­kocht heeft?
      Hoe dan ook, ik ben niet ver­dwe­nen (behal­ve dan van twit­ter natuur­lijk).

  6. Sor­ry, maar deze pagi­na bestaat niet!
    Bedankt voor het opmerken—we gaan het zo spoe­dig moge­lijk oplos­sen.

    Er is nog hoop. Dit bericht komt er tevoor­schijn als je @petepel nu intikt op twit­ter (wil­de het toch even chec­ken). We zul­len zien, ben benieuwd! Geluk­kig heb ik een abon­ne­ment. Raken we elkaar niet hele­maal kwijt. Hele­maal niet dus.

    • Er is altijd hoop. Maar tot nu toe bevalt het me pri­ma zon­der twit­ter. Ik mis het niet. Dat zal voor­na­me­lijk komen omdat ik het door­de­weeks nog­al druk heb. In het week­end zat ik vaker ach­ter twit­ter. Dus wie weet gaat het van­avond of mor­gen als­nog kna­gen…

    • Dank je. Met (per­soon­lijk) blog­gen zal ik wel dege­lijk blij­ven door­gaan. Daar geniet ik juist ont­zet­tend van. En blog­le­zen ga ik ook weer meer doen. Zoals op zon­dag de pop­me­di­ta­tie­blog 😉
      En die irl ken­nis­ma­king gaat er zeker komen!

    • Er zijn natuur­lijk ande­re manie­ren om even afstand te nemen. Maar deze manier voel­de gis­ter­avond althans als de bes­te. Ik had even­tjes hele­maal genoeg van twit­ter. En ik heb geen zin om met fil­ters e.d. te gaan wer­ken om bepaal­de berich­ten uit te slui­ten. Dus dan maar zo.
      Even kij­ken hoe dit gaat en dan maar zien of ik nog terug wil.

    • Nee, zon­der twit­ter account is het moei­lijk blog­pra­ten…
      Fijn dat je komt lezen. Ik hoop nu ook wat meer tijd te heb­ben om zelf weer te kun­nen gaan lezen bij ande­ren. Schoot er ook vaak bij in.

    • Ja, echt.
      Voor hoe­lang? Dat is de vraag.
      Ik wil het gewoon even aan den lij­ve onder­vin­den wat het is om geen twit­ter account meer te heb­ben.
      Maar niet mee kun­nen doen aan blog­praat voelt wel heel vreemd…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *