Ik tweet het niet meer

Gis­ter­avond heb ik mijn twit­ter account opge­zegd. Net voor­dat ik naar bed ging. Ik had mijn tan­den al gepoetst, een boek lag klaar op de trap om mee naar boven te nemen zodat ik nog wat kon lezen. Toch vond ik het nodig terug te gaan naar mijn stu­deer­ka­mer en de lap­top open te klap­pen. Opnieuw zag ik het scherm met de vraag of ik het zeker wist. De cur­sor stond erbij te knipperen.

“Weet je het zeker?”
“Weet je het zeker?”
“Weet je het zeker?”
“Weet je het zeker?”

Nee, ik wist het niet zeker. Ja, ik wist het wel zeker. Daar kwam het op neer.

Ja, omdat ik steeds min­der zin had om in te log­gen. Ja, omdat wan­neer ik inge­logd was ik me vaak ging erge­ren aan wat ik voor­bij zag komen. Ja, enzovoorts.

Nee, omdat er ook leu­ke din­gen te zien zijn. Nee, omdat ik dan blog­praat niet kan vol­gen. Nee, enzovoorts.

Gis­ter­avond koos ik voor de optie dat ik het zeker wist.

Omdat ik had gele­zen dat Weer­zin­wek­kend het ook had gedaan. Omdat ik bij het jour­naal een item over game-ver­sla­ving voor­bij had zien komen. Omdat die cur­sor maar bleef knip­pe­ren ach­ter in mijn hoofd tij­dens het tan­den­poet­sen. Omdat er net zoveel rede­nen zijn om het niet te doen als wel te doen. Omdat je der­tig dagen bedenk­tijd hebt.

Omdat ik het ook niet weet. En nu dus ook niet meer tweet.

Voor­lo­pig.

~ ~ ~

Met deze impul­sie­ve daad die een aan­loop kent van ruim een jaar heb ik vol­gens mij nu alle soci­al media accounts die ik ooit heb gehad de nek omge­draaid. Alleen een ver­ge­ten account op Dias­po­ra leidt nog altijd een slui­me­rend bestaan. Vraag me niet waar­om ik dat nog niet heb opgezegd. 

~ ~ ~


41 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *