Elevator pitch

Op de gang kom ik hem opeens tegen. Onverwacht. Hij hoort hier niet te zijn. Zijn kan­toor is ergens anders. Ver weg. In een ander land. Toch zie ik hem nu recht op mij af komen lopen. Ik bedenk me dat ik wel eens over hem heb ged­roomd. Zou hij ooit over mij hebben ged­roomd? Indi­en ja, moet ik hem dan anders inschat­ten?

De wereld bestaat niet. Alles wat ik meemaak heb ik zelf ver­zon­nen. Alleen is het zo jam­mer dat ik het niet kan sturen. Dan was ik hier niet.

Ik ben hier wel. Hij ook. We schud­den elka­ar de hand. Ik noem hem bij de voor­naam. Hij moet de mijne schuldig bli­jven. De bedoel­ing is dat ik nu wat ga zeggen. Zoals bijvoor­beeld. Het bli­jft leeg in mijn hoofd.

Tij­dens ver­schil­lende cur­sussen heb ik de term ele­va­tor pitch voor­bij horen komen.

[Vroeger. Lang gele­den. Heb ik eens in de eerste week van mijn allereer­ste gloed­nieuwe baan een man in de lift gigan­tisch van repliek gedi­end omdat hij de deur voor mijn neus wilde dicht­doen. Het bleek de directeur. Het waren twee fan­tastis­che dagen.]

Ik verontschuldig me en loop door. Druk druk druk.

Een ele­va­tor pitch. Op de gang nog wel. Het moet niet gekker wor­den.

~ ~ ~

  • Ele­va­tor pitch. En meer van dat soort ter­mi­nol­o­gisch geneuzel.
    Noem het dan gewoon een lul­ver­haalt­je in een lift. Want dat is wat het is. En hoe min­der lul­ver­haalt­jes in een lift of waar dan ook, hoe beter het met de men­sheid gaat. Denk ik.
    Kor­tom: Good job! 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets