Een mooie jonge vrouw — Tommy Wieringa

Opnieuw een boeken­weekgeschenk. Nadat ik dit week­end mijn der­tiende boek (Wat ik weet) bespro­ken had voor de ‘Een per­fecte dag voor lit­er­atu­ur’ blog­ger­sleesclub en tevens met een voldaan gevoel A his­to­ry of the world in 10 1/2 chap­ters uit­gelezen had, leek het me een mooi moment om snel even het boek­je van Tom­my Wieringa te gaan lezen. Het lag tenslotte op mijn bureau omdat ik er nog niet aan was toegekomen om het een plaat­sje in de boekenkast te geven. Een paar uurt­jes lat­er had ik het uit. Of het alsnog een plaat­sje kri­jgt weten de trouwe vol­gens natu­urlijk al (boeken­weekgeschenk = mag bli­jven), maar wat ik er van vond zal ik hieron­der uit de doeken doen.

Een man van in de veer­tig begint een ver­houd­ing met een mooie jonge vrouw. Zij betekent een over­win­ning op de tijd, maar zijn oud­er­dom en ver­val kan hij er niet mee afwen­den. In dit liefdesver­haal stelt Tom­my Wieringa de vraag wat pijn is en of je kunt door­drin­gen tot de pijn van een ander als je deze niet eerst zelf hebt gevoeld.

Een mooie jonge vrouw
Tom­my Wieringa
Sticht­ing Col­lec­tieve Pro­pa­gan­da van het Ned­er­landse Boek
ISBN 9789059652347

~ ~ ~

Wel­nu, ik vond er niet veel aan. Net zo snel als ik het gelezen heb zal ik het hoogst­waarschi­jn­lijk weer ver­geten zijn. Een tussendoort­je. Net zoals de korte affaire van hoofd­per­soon Edward met een veel jon­gere col­le­ga ter­wi­jl hij toch op gevorderde leefti­jd het geluk heeft om een mooie jonge vrouw aan zijn zijde te hebben.

Ik las het alle­maal en ik dacht ‘het zal wel’. Met uit­zon­der­ing van de pas­sages die gaan over het lichamelijk ver­val. Die bezor­gen mij, nu ook voor mij de jaren onbarmhar­tig ver­strijken, af en toe de koude rillin­gen. Mocht ik al stiekem (nat­te) dromen hebben om mijn vrouw in te ruilen voor een jonger exem­plaar (of er een jeugdi­ge buiten­vrouw op na te houden), dan wor­den die met pas­sages als deze wel getem­perd:

Hij stelde vast dat Ruth en hij sluipen­der­wi­js in een tragis­che leefti­jds­dy­namiek waren terecht­gekomen. Zij had zich aan zijn leefti­jd aangepast, in plaats van aan zijn karak­ter. Ja, zo was het gegaan: zij werd oud­er door hem en hij werd nog oud­er dan hij al was door haar. Hij waak­te ervoor om, als hij naakt was in haar aan­wezigheid, voorover te buigen omdat dan zijn buik en borst zich van zijn ger­aamte leken los te mak­en en in vormeloze plooien omlaag vie­len, maar zak­te in plaats daar­van door zijn knieën om de dop van de tand­pas­ta op te rapen. Hij probeerde er geen ste­unend gelu­id bij uit te stoten.
[…]
Met een vrouw van zijn eigen leefti­jd zou dat anders zijn geweest, ver­moed­de hij, ze zouden samen waardig oud zijn gewor­den en hun ogen dis­creet ges­loten hebben voor elka­ars afta­kel­ing.
[p.49]

Ver­vor­md door de ver­woes­tende werk­ing van de tijd. Ik val in her­hal­ing.

Nee, het deprimerende ver­haal van een man die wist dat hij hoog­stens ‘de kracht kon naboot­sen om het lev­en te over­meesteren’, zal me niet lang bijbli­jven. Daar­voor bli­jft het alle­maal teveel aan de opper­vlak­te en is het te schema­tisch neergezet. Niet elke vertelling van 94 bladz­i­jdes is een kort ver­haal.

Maar omdat het een boeken­weekgeschenk is kri­jgt het boek­je uit­er­aard wel een plek­je in mijn boekenkast.

Eindoordeel: mag blijven

~ ~ ~

Ga naar mijn boekenkast om alle tot dusverre bespro­ken boeken te vin­den en wie weet zit er een­t­je tussen die weg mag en waar jij al tij­den naar op zoek bent.

~ ~ ~

  • dit boek­je ligt nog op mij te wacht­en, ben nu wel benieuwd gewor­den, vanu­it vrouwelijk stand­punt miss­chien anders?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets