Een mooie jonge vrouw — Tommy Wieringa

Opnieuw een boe­ken­week­ge­schenk. Nadat ik dit week­end mijn der­tien­de boek (Wat ik weet) bespro­ken had voor de ‘Een per­fec­te dag voor lite­ra­tuur’ blog­ger­slees­club en tevens met een vol­daan gevoel A his­to­ry of the world in 10 1/2 chap­ters uit­ge­le­zen had, leek het me een mooi moment om snel even het boek­je van Tom­my Wie­rin­ga te gaan lezen. Het lag ten­slot­te op mijn bureau omdat ik er nog niet aan was toe­ge­ko­men om het een plaats­je in de boe­ken­kast te geven. Een paar uur­tjes later had ik het uit. Of het als­nog een plaats­je krijgt weten de trou­we vol­gens natuur­lijk al (boe­ken­week­ge­schenk = mag blij­ven), maar wat ik er van vond zal ik hier­on­der uit de doe­ken doen.

Een man van in de veer­tig begint een ver­hou­ding met een mooie jon­ge vrouw. Zij bete­kent een over­win­ning op de tijd, maar zijn ouder­dom en ver­val kan hij er niet mee afwen­den. In dit lief­des­ver­haal stelt Tom­my Wie­rin­ga de vraag wat pijn is en of je kunt door­drin­gen tot de pijn van een ander als je deze niet eerst zelf hebt gevoeld.

Een mooie jon­ge vrouw
Tom­my Wie­rin­ga
Stich­ting Col­lec­tie­ve Pro­pa­gan­da van het Neder­land­se Boek
ISBN 9789059652347

~ ~ ~

Wel­nu, ik vond er niet veel aan. Net zo snel als ik het gele­zen heb zal ik het hoogst­waar­schijn­lijk weer ver­ge­ten zijn. Een tus­sen­door­tje. Net zoals de kor­te affai­re van hoofd­per­soon Edward met een veel jon­ge­re col­le­ga ter­wijl hij toch op gevor­der­de leef­tijd het geluk heeft om een mooie jon­ge vrouw aan zijn zij­de te heb­ben.

Ik las het alle­maal en ik dacht ‘het zal wel’. Met uit­zon­de­ring van de pas­sa­ges die gaan over het licha­me­lijk ver­val. Die bezor­gen mij, nu ook voor mij de jaren onbarm­har­tig ver­strij­ken, af en toe de kou­de ril­lin­gen. Mocht ik al stie­kem (nat­te) dro­men heb­ben om mijn vrouw in te rui­len voor een jon­ger exem­plaar (of er een jeug­di­ge bui­ten­vrouw op na te hou­den), dan wor­den die met pas­sa­ges als deze wel getem­perd:

Hij stel­de vast dat Ruth en hij slui­pen­der­wijs in een tra­gi­sche leef­tijds­dy­na­miek waren terecht­ge­ko­men. Zij had zich aan zijn leef­tijd aan­ge­past, in plaats van aan zijn karak­ter. Ja, zo was het gegaan: zij werd ouder door hem en hij werd nog ouder dan hij al was door haar. Hij waak­te ervoor om, als hij naakt was in haar aan­we­zig­heid, voor­over te bui­gen omdat dan zijn buik en borst zich van zijn geraam­te leken los te maken en in vor­me­lo­ze plooi­en omlaag vie­len, maar zak­te in plaats daar­van door zijn knie­ën om de dop van de tand­pas­ta op te rapen. Hij pro­beer­de er geen steu­nend geluid bij uit te sto­ten.
[…]
Met een vrouw van zijn eigen leef­tijd zou dat anders zijn geweest, ver­moed­de hij, ze zou­den samen waar­dig oud zijn gewor­den en hun ogen dis­creet geslo­ten heb­ben voor elkaars afta­ke­ling.
[p.49]

Ver­vormd door de ver­woes­ten­de wer­king van de tijd. Ik val in her­ha­ling.

Nee, het depri­me­ren­de ver­haal van een man die wist dat hij hoog­stens ‘de kracht kon naboot­sen om het leven te over­mees­te­ren’, zal me niet lang bij­blij­ven. Daar­voor blijft het alle­maal teveel aan de opper­vlak­te en is het te sche­ma­tisch neer­ge­zet. Niet elke ver­tel­ling van 94 blad­zij­des is een kort ver­haal.

Maar omdat het een boe­ken­week­ge­schenk is krijgt het boek­je uiter­aard wel een plek­je in mijn boe­ken­kast.

Eindoordeel: mag blijven

~ ~ ~

Ga naar mijn boe­ken­kast om alle tot dus­ver­re bespro­ken boe­ken te vin­den en wie weet zit er een­tje tus­sen die weg mag en waar jij al tij­den naar op zoek bent.

~ ~ ~

One Comment

  1. dit boek­je ligt nog op mij te wach­ten, ben nu wel benieuwd gewor­den, van­uit vrou­we­lijk stand­punt mis­schien anders?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *