Verloren

Mid­den op de dag werd hij wakker. “Waarom”, mom­pelde hij. De wekker­ra­dio gaf aan dat het 14:06 uur was. Zon­der dat hij zich ervan bewust was dre­unde het zon­licht buiten tegen het raam. Alleen de warmte drong door de dichte gordi­j­nen. Hij voelde dat hij nat was van het zweet. De lak­ens plak­ten aan zijn naak­te lichaam. Des­on­danks zak­te hij weer in een onrustige slaap. Maar niet nadat hij haar enkele keren had geroepen.

Toen hij lat­er die dag opstond was hij ver­geten wie hij was. Het duurde langer dan gewoon­lijk voor­dat hij zichzelf herk­ende in de spiegel. Recht in de vreemde ogen staren hielp niet meer. Pas wan­neer hij alle onderde­len van het gezicht nauwkeurig had bestudeerd kon hij er niet meer omheen. Dit was hij. Het stemde hem droef.

Onder de douche overviel hem plots een aan­val van paniek. Ineengevouwen bleef hij een tijd­lang op de bodem van de cab­ine zit­ten. Er was niets of nie­mand die hem kon red­den. Het huilen hield aan zelfs nadat de erg­ste angst was verd­we­nen. Op de besla­gen spiegel schreef hij hun namen. Net zo snel als hij het schreef verd­ween het weer.

In de keuken ston­den de spullen gereed voor het ont­bi­jt. In de keuken ston­den de spullen alti­jd gereed voor het ont­bi­jt. Daarom wist hij dat het ook dit keer niet ging lukken. Ver­sla­gen hees hij zich terug de trap op. Naar bed. Miss­chien zou het mor­gen beter gaan. Niet dat hij daar naar uit­keek.

~ ~ ~

2 Comments

Geef een reactie