Gideon – Russell Andrews

Vandaag heb ik geen zin om een originele aanleiding te verzinnen om een boek uit mijn boekenkast te halen. Dan maar verder op alfabetische volgorde. Na Amis, Martin komt Andrews, Russell. Tenminste, in mijn boekenkast. En daar draait het hier om. En om de vraag welk eindoordeel over het boek Gideon geveld gaat worden. Mag het blijven? Of mag het weg?

Struggling writer Carl Granville is hired to turn an old diary, articles and letters – in which all names and locations have been blanked out – into compelling fiction. For this, and for his silence, he will be paid a quarter of a million dollars. But Carl soon realizes that the book is more than just a potential bestseller. It is a revelation fo chilling evil and a decades-long cover-up by someone with far-reaching power. He begins to wonder how his book will be used, and just who is the true storyteller.
Then – suddenly, brutally – two people close to Carl are murdered, his apartment is ransacked, his computer stolen, and he himself is the chief suspect. With no alibi and no proof of his shadowy assignment, Carl becomes a man on the run. He knows too much – but not enough to save himself…

Gideon
Russell Andrews
Uitgever Warner Books
ISBN 9780751528909

~ ~ ~

In de zomer van 2000 waren we op vakantie in Portugal. Op de laatste dag reden we ‘s ochtends van ons vakantieadres terug naar Faro. Daar hebben we nog een half dagje door de stad geslenterd voordat we onze huurauto inleverden bij het vliegveld en incheckten voor de vlucht terug naar Nederland. Toen begon de ellende. Een vertraging van vele, vele uren. Om de tijd te doden ben ik een boek gaan kopen omdat ik alleen maar een tijdschrift in mijn handbagage had. Het assortiment was bedroevend. In eerste instantie had ik Gideon al een keer in mijn handen gehad maar weer terug gezet in de hoop dat er betere (lees: meer literaire) boeken beschikbaar te zijn. Dat bleek niet zo te zijn en al snel stond ik opnieuw met Gideon in mijn handen. Ditmaal bij de kassa om af te rekenen. De 580 pagina’s die Gideon dik is, had ik allemaal gelezen voordat we voet op Nederlandse grond zetten. Of dat vanwege de spanning (‘When they asked him to be a ghost writer, he didn’t realise they wanted him dead.’) was of dat het te maken had met de duur van de vertraging staat me niet meer zo goed bij. Wel dat ik het boek met plezier gelezen heb.

Wat me meteen voor het boek innam toen ik het eenmaal opensloeg, is de opening:

Once again he woke up screaming.
It was the dream, of course. The same dream. The same overwhelming, inescapable dream.

Het hoeft geen geheim te zijn voor diegene die hier wel eens vaker komt lezen dat ik een fascinatie voor dromen (en nachtmerries) heb. Ik lees en schrijf er graag over. Niet zozeer over de interpretatie. Wat ze kunnen betekenen. Maar hoe je ze ondergaat. Wat ze met je doen.

He was drenched in sweat, the sheets so damp beneath him he thought he’d wet the bed. But none of that was new. He was used to that. No, it was the end of the dream that left him weak and trembling. That’s what was different.
This time he dreamed that he talked.

Waarom dit allemaal zo ‘terrifying’ voor hem was kan ik me niet meer herinneren. Uiteindelijk zal het wel een doorsnee thriller zijn geweest. Zoiets als een middelmatige B-film. Goed genoeg om een vertraging draaglijk te maken. Zelfs blijkbaar goed genoeg om me ook later nog eens tot aankoop van een andere titel door Russell Andrews over te halen. Maar niet langer goed genoeg om een plekje in mijn boekenkast te behouden. Liever dan literaire thrillers heb ik toch literatuur met thrillerachtige elementen in mijn verzameling. Dus deze ‘fast-moving thriller in the Grisham genre’ kan op zoek naar een nieuwe eigenaar. Gegadigden kunnen zich melden.

Eindoordeel: mag weg

~ ~ ~

Ga naar mijn boekenkast om alle tot dusverre besproken boeken te vinden en wie weet zit er eentje tussen die weg mag en waar jij al tijden naar op zoek bent. 

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *