Begrijpend lezen

Een ande­re manier om zon­der ver­plich­tin­gen rond te waden in het slijk van de men­se­lij­ke ziel is het lezen van romans waar­in aan­ge­pas­te men­sen een bru­te daad begaan. Ze ram­men een gezicht tot pulp met een ijze­ren staaf, ste­ken weer­lo­ze dak­lo­zen in brand. Ja men­sen, school­mees­tert de schrij­ver, het beest huist in ons allen. Het houdt zich soms een paar gene­ra­ties stil maar ver­huist stil­le­tjes met ons mee om dan, via de slink­se wegen van de gene­ti­ca, op een onbe­waakt moment tevoor­schijn te komen. Om het gege­ven nog wat preg­nan­ter te maken is het de zoon van een hoge pief die opeens zwa­vel in z’n asem blijkt te heb­ben. Dat lezen, behaag­lijk gru­we­lend in je leun­stoel van gewa­pend beton. En dan den­ken dat je iets van de wereld begrijpt. Dat je mij begrijpt.
Rot toch op.

[p.40–41, Sabo­teur, Mar­te Kaan]

~ ~ ~

Blogda­tum 30 april

~ ~ ~

Gide­on — Rus­sell Andrews
Ver­lo­ren geraakt in merk­waar­di­ge lus­sen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *