Begrijpend lezen

Een andere manier om zon­der ver­plichtin­gen rond te waden in het slijk van de menselijke ziel is het lezen van romans waarin aangepaste mensen een brute daad begaan. Ze ram­men een gezicht tot pulp met een ijz­eren staaf, steken weer­loze dak­lozen in brand. Ja mensen, schoolmeestert de schri­jver, het beest huist in ons allen. Het houdt zich soms een paar gen­er­aties stil maar ver­huist stil­let­jes met ons mee om dan, via de slinkse wegen van de genet­i­ca, op een onbe­waakt moment tevoorschi­jn te komen. Om het gegeven nog wat preg­nan­ter te mak­en is het de zoon van een hoge pief die opeens zwav­el in z’n asem blijkt te hebben. Dat lezen, behaaglijk gruwe­lend in je leun­stoel van gewapend beton. En dan denken dat je iets van de wereld begri­jpt. Dat je mij begri­jpt.
Rot toch op.

[p.40–41, Sabo­teur, Marte Kaan]

~ ~ ~

Blog­da­tum 30 april

~ ~ ~

Geef een reactie