Dikke bladzijdes

Op de dins­dag­avond ga ik gewoon­lijk een paar uur­tjes oppas­sen bij mijn twee klein­zoons zodat hun moe­der naar dans­les kan. Ook deze avond. Omdat de les­tij­den naar later ver­scho­ven zijn, lig­gen de jon­gens gewoon­lijk al op bed wan­neer ik arri­veer. Dat vind ik ergens wel jam­mer want nu mis ik de gezel­li­ge druk­te (want ja, ik hoef dit nor­maal gespro­ken maar één keer in de week te doen en niet elke dag) van hen naar bed bren­gen en voor­le­zen. Maar soms heb ik geluk.

Omdat hij van­mid­dag tegen z’n gewoon­te in al een uur­tje had gesla­pen was de oud­ste nu nog klaar­wak­ker. Hij kwam fit de trap afge­lo­pen net toen z’n moe­der op het punt stond te ver­trek­ken. Of ik nog wat kon voor­le­zen? Natuur­lijk! Weer terug op z’n slaap­ka­mer haal­de hij een boek tevoor­schijn waar hij net in begon­nen was. Trots liet hij zien hoe dik het was. Hij bla­der­de naar het ein­de. Kijk, zei hij glun­de­rend, het gaat door tot blad­zij­de 89.

We begon­nen te lezen. Dat gaat als volgt. Hij leest. En ik ver­be­ter daar waar nodig. Dat lijkt steeds min­der nodig te zijn. Het lijkt ook steeds min­der op voor­le­zen. Pas wan­neer hij na een tijd­je moe begint te wor­den mag ik het over­ne­men. Zover was het nu nog niet. IJve­rig ging hij met z’n vin­ger langs de regels en sprak alle woor­den net­jes uit. Het kos­te hem ogen­schijn­lijk wei­nig moei­te.

Nadat hij een hele blad­zij­de had gele­zen bla­der­de hij opnieuw naar het ein­de. Een tijd­lang staar­de hij naar het pagi­na­num­mer. Ik ver­tel­de hem dat ik ook een dik boek bij me had om te lezen. Natuur­lijk wil­de hij dit met­een zien. Bene­den haal­de ik het boek van Dou­g­las Hof­stad­ter uit mijn tas. Hij was diep onder de indruk.

Het bleek dat mijn boek 899 blad­zij­des had. We leg­den de twee boe­ken open naast elkaar bij de laat­ste blad­zij­de. Daar­na vroeg hij me waar bij mijn boek blad­zij­de 89 was. Ik liet het hem zien. Dus ik moest dat hele dik­ke deel nog lezen voor­dat ik bij het ein­de was? Ik knik­te beves­ti­gend. Dat zijn dan negen heel dik­ke blad­zij­des, luid­de zijn con­clu­sie. Hof­stad­ter zou het zeker waar­de­ren.

~ ~ ~

2 Replies to “Dikke bladzijdes”

  1. Momen­ten om te koes­te­ren, ze zijn gauw genoeg groot 🙂

    1. Inder­daad, ze groei­en als kool.

Comments are closed.