Dikke bladzijdes

Op de dins­da­gavond ga ik gewoon­lijk een paar uurt­jes oppassen bij mijn twee klein­zoons zodat hun moed­er naar dansles kan. Ook deze avond. Omdat de lesti­j­den naar lat­er ver­schoven zijn, liggen de jon­gens gewoon­lijk al op bed wan­neer ik arriveer. Dat vind ik ergens wel jam­mer want nu mis ik de gezel­lige druk­te (want ja, ik hoef dit nor­maal gespro­ken maar één keer in de week te doen en niet elke dag) van hen naar bed bren­gen en voor­lezen. Maar soms heb ik geluk.

Omdat hij van­mid­dag tegen z’n gewoonte in al een uurt­je had ges­lapen was de oud­ste nu nog klaar­wakker. Hij kwam fit de trap afgelopen net toen z’n moed­er op het punt stond te vertrekken. Of ik nog wat kon voor­lezen? Natu­urlijk! Weer terug op z’n slaap­kamer haalde hij een boek tevoorschi­jn waar hij net in begonnen was. Trots liet hij zien hoe dik het was. Hij bladerde naar het einde. Kijk, zei hij glun­derend, het gaat door tot bladz­i­jde 89.

We begonnen te lezen. Dat gaat als vol­gt. Hij leest. En ik ver­beter daar waar nodig. Dat lijkt steeds min­der nodig te zijn. Het lijkt ook steeds min­der op voor­lezen. Pas wan­neer hij na een tijd­je moe begint te wor­den mag ik het overne­men. Zover was het nu nog niet. IJverig ging hij met z’n vinger langs de regels en sprak alle woor­den net­jes uit. Het koste hem ogen­schi­jn­lijk weinig moeite.

Nadat hij een hele bladz­i­jde had gelezen bladerde hij opnieuw naar het einde. Een tijd­lang staarde hij naar het pag­i­nanum­mer. Ik vertelde hem dat ik ook een dik boek bij me had om te lezen. Natu­urlijk wilde hij dit meteen zien. Bene­den haalde ik het boek van Dou­glas Hof­s­tadter uit mijn tas. Hij was diep onder de indruk.

Het bleek dat mijn boek 899 bladz­i­jdes had. We leg­den de twee boeken open naast elka­ar bij de laat­ste bladz­i­jde. Daar­na vroeg hij me waar bij mijn boek bladz­i­jde 89 was. Ik liet het hem zien. Dus ik moest dat hele dikke deel nog lezen voor­dat ik bij het einde was? Ik knik­te beves­ti­gend. Dat zijn dan negen heel dikke bladz­i­jdes, luid­de zijn con­clusie. Hof­s­tadter zou het zek­er waarderen.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets