Grens

Gister reed ik richting Brabant. En elke keer weer denk ik dan dat ik dat vaker moet doen (maar dat is stof voor een andere blogpost die ik al ooit eerder geschreven heb). Afijn, bij Veghel aangekomen (want dat is de weg die ik vanuit Arnhem steeds vaker neem, en niet meer via Nijmegen richting Venlo en dan bij Venray van de snelweg af) nam ik de N279 van Den Bosch naar Helmond die langs het kanaal loopt. Deze weg heb ik vroeger ontelbaar vaak gereden.

Het was rustig op de weg dus ik kon ongestoord mijn blik over het Brabantse landschap laten gaan. Ik werd er wat melancholisch van. Was het een gevoel van thuiskomen? vroeg ik mij af. Niet dat ik in deze streek buiten het spoor van asfalt dat ik volgde zoveel stappen had gezet. En om nu te zeggen dat het landschap typisch Brabants zou zijn leek me ook moeilijk vol te houden. Want wat zou dat typisch Brabantse dan moeten zijn?

In gedachten verzonken reed ik verder.

Bijna thuis (lees: bij mijn ouders, oftewel mijn ouderlijk huis) was er een wegomleiding. De borden wezen een route aan over een gedeelte van het industrieterrein waar ik echt al vele jaren niet meer was geweest. Weinig herkende ik nog. Soms deed een bedrijfsnaam een belletje rinkelen maar was het bijbehorende pand gebouwd in een tijd dat ik Helmond allang verlaten had. Mijn thuiskom-gevoel brokkelde langzaam af.

Uiteindelijk kwam ik opnieuw bij het kanaal uit en stak de brug over. Bij de verkeerslichten moest ik wachten totdat het groen was. Aan de overkant van de kruising zag ik een boerderij die een eind verderop stond. Plots leek het alsof iemand een zwaar gordijn opzij schoof en ik mijn verleden zag. Ik stond aan de rand van tot hoever ik vroeger tijdens mijn rondzwervingen mocht komen. Het was een van de grenzen die mijn ouders hadden aangeven en waar ik mij aan diende te houden. Tot hier en niet verder, zei een stem in mijn hoofd bij het bereiken van dergelijke piketpaaltjes. Lange tijd hield ik me er keurig aan. Tenslotte was het totale gebied groot genoeg.

Ik bedacht me toen het licht op groen sprong en stak de kruising over in plaats van naar rechts te gaan. Meteen voelde ik me daadwerkelijk thuis. Hier had ik gelopen, gefietst, gespeeld. Hier kende ik elke vierkante meter. Dit was mijn geboortegrond. Na een paar honderd meter kon ik desondanks niet meer verder en moest ik omdraaien. Maar dat kon de pret niet drukken.

~ ~ ~

2 gedachten over “Grens

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *