Kaartje uit Dublin

Bij de voordeur in onze hal staat een klein keuken­trap­je. Zo’n houten geval­let­je met twee tre­den. Van de Ikea denk ik. Boven hebben we er nog een­t­je staan. Op mijn studeerkamer. Omdat ik zon­der dit hulp­mid­del niet over­al bij kan in mijn boekenkas­ten. Dat is logisch.

Waarom er een trap­je in de hal staat is mij niet geheel duidelijk. Hoo­gu­it omdat we dan iets van de boven­ste plank in de voor­raad­kast kun­nen pakken. Dat is echter zelden het geval. Om daar nu alti­jd een trap­je voor paraat te hebben is wat mij betre­ft over­dreven. Maar inmid­dels is het een vertrouwd ver­schi­jnsel gewor­den. Onze kat­ten vin­den het wel hand­ig want die kun­nen vanaf de boven­ste tree pre­cies over het mid­dengedeelte van de voordeur naar buiten kijken. Om alles in de gat­en te houden.

Wan­neer de post­bode komt dan mak­en ze tijdelijk even plaats. Tenslotte zit­ten ze niet te wacht­en om een pak papi­er op hun hoofd gede­poneerd te kri­j­gen. Slimme beesten, die kat­ten. Aldus valt de post op het trap­je. Niet op een mat. En dat vind ik ergens wel jam­mer. Want dan had ik nu kun­nen schri­jven dat er van­daag een kaart uit Dublin op de deur­mat lag.

Hoe dan ook. Deze ansichtkaart deed me weer eens besef­fen hoe leuk het is om ‘echte post’ te ont­van­gen in plaats van de dig­i­tale tegen­hang­er. Dat wilde ik met jul­lie delen door hem hier te plaat­sen. Dig­i­taal. Hoewel dat natu­urlijk weer ner­gens op slaat bedacht ik me toen.

Wat er op de achterkant staat wil je weten? Dat bli­jft vanzelf­sprek­end tussen @JuL1ta en mij!

~ ~ ~

Geef een reactie