Iedereen houdt van oorlog

Uit de mem­oires van Her­b­jörg Maria Björns­son — Ver­taald uit het IJs­lands door Mar­cel Otten

Natu­urlijk was het leuk in de oor­log. Natu­urlijk had ik het voor geen goud willen mis­sen. Soms leefde je zo inten­sief dat het moment gewoon­weg vibreerde als de roet­zwarte kop­pel­ing van een oude trac­tor.
[…]
De mens heeft alti­jd behoefte aan cat­a­stro­fes. Als ze niet door de natu­ur wor­den geleverd, probeert hij ze zelf te fab­riceren.
[…]
Man­nen die in de Tweede Werel­door­log hebben gevocht­en en in de voorste lin­ies lagen, hebben me verteld dat het sol­daten­leven hele­maal niet zo erg was. Er was één ding dat het lev­en van alledag in vre­des­ti­jd overtrof en dat was het geze­gende hier en nu. Er was geen tijd om over de dag van gis­teren te treuren of je druk te mak­en over de dag van mor­gen. Je had de han­den vol om het hier en nu het hoofd te bieden en dat bracht een zek­er geluk met zich mee, ja, haast een vorm van gemoed­srust.
[…]
Ten tijde van oor­log heeft iedereen het goed, omdat nie­mand zelf iets kan beslis­sen. In vre­des­ti­jd gri­jpt het ongeluk om zich heen, omdat de mensen zelf moeten kiezen en afwi­jzen. Alle oor­logen zijn ontspro­ten uit het gren­zeloze ver­lan­gen naar geluk van de mensen. En waar ze het bangst voor zijn is vrede op aarde.
[…]
De mens is van nature een mier en hij kiest er liev­er voor pas­sagi­er te zijn op het grote rad van for­tu­in dan zelf die reis te bepalen. Het minst van alles wil hij de doorslaggevende fac­tor zijn en om die reden heeft hij grote bewon­der­ing voor dege­nen die dat wel aan­dur­ven.
[…]
Wat het lot betre­ft is een oor­log het rad­i­caalst. Daarom hebben we het zo ontzettend goed ten tijde van oor­log, we voe­len een inner­lijke oor­logsvrede. De Tweede Werel­door­log was een oor­log waarover je alleen maar kon dromen, want hij was, zoals Goebbels het zei, der totale Krieg. Hij was over­al en alle­som­vat­tend, strek­te zich uit over een heel con­ti­nent en trof ieder afzon­der­lijk diep in zijn ziel, liet niets en nie­mand onberoerd.

[p.157–158, Een vrouw op 1000 graden, Hall­grí­mur Hel­ga­son]

~ ~ ~

Blog­da­tum 15 mei

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets