Split second

Duiv­en zijn niet goed in over­steken. Vooral wan­neer het een drukke weg betre­ft. De duif die ik op weg naar huis tegen de auto kreeg kan dat niet beves­ti­gen dus jul­lie zullen mij op m’n woord moeten geloven.

Het begon er al mee dat hij (of zij?) van links kwam. Niet hand­ig. In een ele­gante gli­jvlucht zoals dat alleen aan duiv­en is voor­be­houden maar zon­der op het ver­keer te let­ten ver­scheen de duif in mijn blikveld. Niets aan de hand, dacht ik nog. Tot­dat er een lichte aarzel­ing merk­baar was. Er ver­scheen een haper­ing in de tot dan toe per­fect uit­gevo­erde poging om de overkant van de weg te bereiken (hoewel, iets hoger vliegen was natu­urlijk slim­mer geweest).

Nu heb ik vroeger een tijd­lang aan voet­bal gedaan en de belan­grijk­ste les die ik opgesto­ken heb is dat je nooit moet aarze­len. Wan­neer je als verdedi­ger een slid­ing inzet, maak die dan af. Wan­neer je als keep­er je goal uitkomt, loop dan door naar de bal. Trek nooit je been in. Draai niet om naar de doel­li­jn. Maak af waar je aan begonnen bent.

De duif dacht daar anders over. Had schi­jn­baar niet op voet­bal gezeten. Hevig klap­wiek­end min­derde ze vaart om miss­chien even vaste grond te zoeken alvorens weer te vertrekken in de richt­ing waar ze van­daan kwam. Een manoeu­vre die gun­stig had kun­nen uit­vallen indi­en ik zelf vaart had kun­nen min­deren. Dat was echter niet mogelijk want achter mij was een baby aan het stu­ur.

Al het voor­gaande (ergens te begin­nen bij ‘ver­scheen de duif in mijn blikveld…’) bedacht ik me in een split sec­ond.

Even een zijspronget­je: bij het woord split sec­ond moet ik alti­jd aan spliterwten denken. Dan maak je van 1 erwt 2 spliterwten. Gevoels­matig is dat meer. Ook kwam daar nog bij dat juist van­daag ik op kan­toor een uiterst com­plex soft­ware prob­leem voor de kiezen had gekre­gen waar we in ons bedri­jf­ssys­teem waren vast­gelopen met het ver­schep­ing­sprocess omdat (en nu komt het) de order­li­jn­ho­eveel­heid wegens een ver­keerde trans­ac­tie een split ship­ment had veroorza­akt. In plaats van 1 ship­ment had­den we ineens 5 ship­ments (van­wege de order­li­jn­ho­eveel­heid die in dit spec­i­fieke voor­beeld gelijk aan 5 stuks was).*
Split staat bij mij aldus gelijk aan meer.

Terug naar die baby achter het stu­ur (en voor de duidelijkheid, ik bevind me nog steeds in die split sec­ond). Een poos eerder passeerde ik een auto waar op de achter­ruit een stick­er was geplakt met de tekst ‘Baby aan boord’. Maar toen ik naar bin­nen glu­urde zag ik enkel een man aan het stu­ur zit­ten. Dat moest die baby wel zijn, grapte ik naar mezelf.

Deze auto reed tij­dens de fatale over­steek van de duif dicht achter me. En ondanks het feit dat ik geen baby aan boord had gezien (behalve de baby aan het stu­ur, maar nu was het geen tijd voor grap­pen, er ston­den immers (dieren)levens op het spel) meende ik dat ik de gok niet kon nemen. Plots rem­men was geen optie. Het lev­en van een baby schat ik hoger in dan dat van een duif (sor­ry Par­tij voor de Dieren).

Einde split sec­ond.

Einde duif.

Bij het vol­gende kruis­punt stond de auto met de stick­er weer naast me. Nog­maals keek ik naar bin­nen en hoopte vurig een baby ergens op de achter­bank in een veilig zit­je te zien. Helaas. De duif was voor niets gestor­ven.

Zojuist, tij­dens het douchen, heb ik in samen­spraak met mijn geweten besloten dat de dood van de duif buiten mijn schuld valt. Wan­neer er al een schuldige aan te wijzen is in dit nood­lot­tige ongeval, dan moet het wel die ver­maledi­jde stick­er zijn.

~ ~ ~

* Snap­pen jul­lie nu waarom ik liev­er niet over mijn werk schri­jf?

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets