Reacties 12

Onzekerheid

Het rare aan oor­sui­zen is dat je het pas merkt wan­neer het al een tijd­je aan de gang is. Maar je weet eigen­lijk niet wan­neer het begon­nen is. Ten­min­ste, zo ervaar ik het.

De afge­lo­pen weken is het heel genie­pig komen opzet­ten. Alleen als het heel stil was hoor­de ik iets wat nog het bes­te valt te ver­ge­lij­ken met het geluid dat uit een blaas­balg komt. Een rit­misch pfffft pfffft pfffft pfffft dat onmid­del­lijk ver­dween wan­neer er omge­vings­ge­luid waar­neem­baar was. Ik had het ook nog niet echt in de gaten. Natuur­lijk hoor­de ik iets, maar omdat het ook met­een weer ver­dween bij het min­ste of gering­ste, ver­gat ik het onmid­del­lijk.

Toen het sui­zen zich wat vaker aan­dien­de begon het irri­tant te wor­den. Voor­al tij­dens het lezen (wat ik steeds vaker doe zon­der muziek op de ach­ter­grond) werd de stil­te die ik zocht juist iets wat ik steeds min­der kon ver­dra­gen. Het zacht bla­zen­de geluid in mijn oor begon me hele­maal af te lei­den. Ik kon alleen maar den­ken aan wat er zich alle­maal in mijn hoofd afspeel­de in plaats van dat ik me con­cen­treer­de op het boek dat ver­lo­ren in mijn schoot lag. Ook kreeg ik het gevoel dat er zich een bepaal­de druk ergens diep in mijn oor­hol­te begon op te bou­wen. Zou ik oor­ont­ste­king heb­ben?

Dan ga je dus op inter­net rond­kij­ken. En wat ik daar gele­zen had deel­de ik de vol­gen­de och­tend op kan­toor met enke­le collega’s. Als je maar geen oor­kan­ker hebt, zei er een­tje. Daar ga ik niet van­uit, was mijn ant­woord. Voor­al om mij­zelf te over­tui­gen. Daar­na ver­meed ik het onder­werp op kan­toor nog te ver­mel­den. Inter­net is zo slecht nog niet.

Weer wat later begon ik er aan te wen­nen. Een dok­ters­be­zoek besloot ik uit te stel­len, want als het niet erger werd dan was dat zon­de van zijn tijd. Inmid­dels had ik weer leren lezen met de radio aan en bij het sla­pen zorg­de ik ervoor op mijn lin­ker sui­zen­de oor te gaan lig­gen. Dan had ik er min­der last van. Iemand met gevoel voor dra­ma zou kun­nen bewe­ren dat ik ermee leer­de te leven.

Wat min­stens zo raar is, is dat het net zo onge­merkt ver­dwijnt als dat het geko­men is. De hele avond al lijkt de blaas­balg in mijn oor ver­dwe­nen te zijn. Of is het niet stil genoeg? Dat kan natuur­lijk ook. Maar mocht het echt opge­hou­den zijn, wan­neer dan pre­cies? En waar­om? Ik heb niets bij­zon­ders gedaan om het te laten stop­pen. Al deze vra­gen lei­den min­stens zo af als voor­heen het sui­zen. Van lezen komt voor­als­nog opnieuw niet veel.

~ ~ ~

12 reacties

  1. Raar, heel raar. Heb het ook eens aan de hand gehad, bleek het om een beet­je vocht­op­sta­pe­ling te gaan ach­ter mijn trom­mel­vlies. Is van­zelf weg­ge­gaan maar wel vre­se­lijk irri­tant voor de tijd dat het geduurd heeft.
    Fijn voor je dat het toch ook van­zelf is weg­ge­gaan. Wat een mens alle­maal krij­gen kan. En nu dui­men dat het niet terug komt 🙂

  2. http://jacobjanvoerman.nl/hoe-klinkt-tinnitus/
    Ik heb lot­ge­no­ten­groe­pen bege­leid voor Tin­ni­tus, dus als je vra­gen hebt …
    Stap 1 is altijd : kij­ken of er een fysie­ke oor­zaak is. (die is er meest­al niet, maar je moet het uit­slui­ten)
    Als dat hele­maal zeker is, komt pas stap 2 er mee om gaan.
    Daar schreef ik een aan­tal posts over, van­uit mijn eigen erva­rin­gen, aan­ge­vuld met wat ik weet uit weten­schap­pe­lij­ke hoek.
    http://earopeners.wordpress.com/?s=tinnitus&submit=Search
    Ik heb een goed boek­je, als je wil kan ik dat wel opstu­ren.

    • Dank voor al je tips! Op dit moment lijkt het min­der te zijn dan de voor­gaan­de weken. Ook de ‘druk’ zoals ik het ervaar is min­der aan­we­zig dan voor­heen. Ik kijk het dus nog heel even­tjes aan voor­dat ik actie onder­neem. Het kan zijn dat ik een griep­je of zo onder de leden heb, want ik voel me vaker dan anders moe en slap, en ook de spier­pijn die je bij griep voelt is aan­we­zig.

    • Ja, ik heb daar over gele­zen. Ik weet nog niet of het bij mij nu weg is of dat het tij­de­lijk wat min­der aan­we­zig is. Maar ik zou d’r niet blij van wor­den als ik er niet meer van­af zou komen.

Schrijf een reactie