Onzekerheid

Het rare aan oor­suizen is dat je het pas merkt wan­neer het al een tijd­je aan de gang is. Maar je weet eigen­lijk niet wan­neer het begonnen is. Ten­min­ste, zo ervaar ik het.

De afgelopen weken is het heel geniepig komen opzetten. Alleen als het heel stil was hoorde ik iets wat nog het beste valt te vergelijken met het gelu­id dat uit een blaas­balg komt. Een rit­misch pfffft pfffft pfffft pfffft dat onmid­del­lijk verd­ween wan­neer er omgev­ings­gelu­id waarneem­baar was. Ik had het ook nog niet echt in de gat­en. Natu­urlijk hoorde ik iets, maar omdat het ook meteen weer verd­ween bij het min­ste of ger­ing­ste, ver­gat ik het onmid­del­lijk.

Toen het suizen zich wat vak­er aan­di­ende begon het irri­tant te wor­den. Vooral tij­dens het lezen (wat ik steeds vak­er doe zon­der muziek op de achter­grond) werd de stilte die ik zocht juist iets wat ik steeds min­der kon ver­dra­gen. Het zacht blazende gelu­id in mijn oor begon me hele­maal af te lei­den. Ik kon alleen maar denken aan wat er zich alle­maal in mijn hoofd afspeelde in plaats van dat ik me con­cen­treerde op het boek dat ver­loren in mijn schoot lag. Ook kreeg ik het gevoel dat er zich een bepaalde druk ergens diep in mijn oorholte begon op te bouwen. Zou ik oorontstek­ing hebben?

Dan ga je dus op inter­net rond­kijken. En wat ik daar gelezen had deelde ik de vol­gende ocht­end op kan­toor met enkele collega’s. Als je maar geen oorkanker hebt, zei er een­t­je. Daar ga ik niet vanu­it, was mijn antwo­ord. Vooral om mijzelf te over­tu­igen. Daar­na ver­meed ik het onder­w­erp op kan­toor nog te ver­melden. Inter­net is zo slecht nog niet.

Weer wat lat­er begon ik er aan te wen­nen. Een dok­ters­be­zoek besloot ik uit te stellen, want als het niet erg­er werd dan was dat zonde van zijn tijd. Inmid­dels had ik weer leren lezen met de radio aan en bij het slapen zorgde ik ervoor op mijn link­er suizende oor te gaan liggen. Dan had ik er min­der last van. Iemand met gevoel voor dra­ma zou kun­nen bew­eren dat ik ermee leerde te lev­en.

Wat min­stens zo raar is, is dat het net zo onge­merkt verd­wi­jnt als dat het gekomen is. De hele avond al lijkt de blaas­balg in mijn oor verd­we­nen te zijn. Of is het niet stil genoeg? Dat kan natu­urlijk ook. Maar mocht het echt opge­houden zijn, wan­neer dan pre­cies? En waarom? Ik heb niets bij­zon­ders gedaan om het te lat­en stop­pen. Al deze vra­gen lei­den min­stens zo af als voorheen het suizen. Van lezen komt vooral­snog opnieuw niet veel.

~ ~ ~

12 Comments

http://jacobjanvoerman.nl/hoe-klinkt-tinnitus/
Ik heb lotgenoten­groepen begeleid voor Tin­ni­tus, dus als je vra­gen hebt …
Stap 1 is alti­jd : kijken of er een fysieke oorza­ak is. (die is er meestal niet, maar je moet het uit­sluiten)
Als dat hele­maal zek­er is, komt pas stap 2 er mee om gaan.
Daar schreef ik een aan­tal posts over, vanu­it mijn eigen ervarin­gen, aange­vuld met wat ik weet uit weten­schap­pelijke hoek.
http://earopeners.wordpress.com/?s=tinnitus&submit=Search
Ik heb een goed boek­je, als je wil kan ik dat wel ops­turen.

Dank voor al je tips! Op dit moment lijkt het min­der te zijn dan de voor­gaande weken. Ook de ‘druk’ zoals ik het ervaar is min­der aan­wezig dan voorheen. Ik kijk het dus nog heel even­t­jes aan voor­dat ik actie onderneem. Het kan zijn dat ik een griep­je of zo onder de leden heb, want ik voel me vak­er dan anders moe en slap, en ook de spier­pi­jn die je bij griep voelt is aan­wezig.

Raar, heel raar. Heb het ook eens aan de hand gehad, bleek het om een beet­je vochtop­stapel­ing te gaan achter mijn trom­melvlies. Is vanzelf wegge­gaan maar wel vre­selijk irri­tant voor de tijd dat het gedu­urd heeft.
Fijn voor je dat het toch ook vanzelf is wegge­gaan. Wat een mens alle­maal kri­j­gen kan. En nu duimen dat het niet terug komt 🙂

Geef een reactie