Samenloop van omstandigheden

Wie van jul­lie gebruikt er iTunes om muziek af te spe­len? En wie gebruikt dan wel eens de ‘ran­dom’ func­tie? Ik wel. En laat ik het mild uit­drukken, maar ik haat die func­tie in het kwadraat. In totaal heb ik tegen de zes­tig duizend miljoen (vol­gens mijn jong­ste klein­zoon) muziek­files op mijn lap­top staan, edoch de ran­dom­iz­er van iTunes is in staat om er via een niet te door­gron­den algo­ritme alti­jd dezelfde hon­derd (ik ben nog steeds in een milde stem­ming) num­mers uit te pikken. Alsof de andere zes­tig duizend miljoen minus hon­derd niet de moeite waard zijn.

Vri­jdagocht­end werk­te ik thuis omdat ik lat­er op de dag een lun­chaf­spraak had met de onovertrof­fen @LSHarteveld om een van haar man­u­scripten te bespreken die ik alvast mocht lezen. Op de achter­grond had ik wat over­bek­ende muziek aanstaan die mij gebracht werd door het ver­maledi­jde iTunes. Ik probeerde te voor­spellen wat het vol­gende num­mer zou zijn wat uit de zes­tig duizend miljoen mogelijkhe­den getrokken zou wor­den toen ik de ocht­end­post­bode aan zag komen wan­de­len.

Hoe de tegen­wo­ordi­ge post­be­zorg­ing pre­cies is verdeeld tussen PostNL en andere bezorg­ers dat weet ik niet, wel dat op de vri­jdagocht­end alti­jd een niet-geu­ni­formeerde vrouw De Groene Ams­ter­dammer door de brieven­bus doet gli­j­den. Ergens in de namid­dag komt dan nog een keer de ‘offi­ciële’ post­be­zorg­ing door een werkne­mer van PostNL die wij ervan ver­denken dat hij onder werk­ti­jd ste­vig drinkt. Maar dat terz­i­jde.

De Groene Ams­ter­dammer legde ik op een klein stapelt­je nog te lezen De Groene Ams­ter­dammers ter­wi­jl ik ver­baasd luis­ter­de naar een num­mer dat ik wel kende (tenslotte had ik de cd zelf gekocht) maar wat mij nog nooit door iTunes was voorgeschoteld. Ik besloot iTunes niet af te sluiten toen ik voor mijn lun­chaf­spraak vertrok. Ergens heb ik mezelf wijs­ge­maakt dat er in het ran­dom mech­a­nisme van iTunes een ‘gaat­je’ zit waar je doorheen kunt glip­pen indi­en je maar vaak genoeg iTunes opnieuw opstart wan­neer je het gevoel hebt dat er weer dezelfde set van num­mers afge­speeld gaat wor­den. Ik dacht dat het nu zover was. Het had niet veel gescheeld of ik was er voor thuis­ge­bleven.

In de trein had ik de tijd om door mijn twit­ter tijdli­jn te scrollen. Iets wat ik de laat­ste tijd niet meer zo vaak doe, met uit­zon­der­ing van een klein lijst­je spe­ci­aal ges­e­lecteerde tweeps die ik juist wel op de tweet volg. Al snel wist ik ook alweer waarom ik het gros van de per­so­n­en die ik volg niet in mijn privé lijst heb opgenomen. Toch was er nog vol­doende te geni­eten om de trein­reis inclusief ver­trag­ing nut­tig door te bren­gen. Er was één tweet die ik opsloeg onder mijn favori­eten omdat er ver­wezen werd naar een artikel in De Groene Ams­ter­dammer van van­daag wat miss­chien inter­es­sant was voor mijn Inge.

We zijn nu inmid­dels ruim vier­en­twintig uur verder.

Een groot gedeelte van de dag heeft iTunes muziek gespeeld die het anders nooit de moeite waard vond. Het voelt als een open­bar­ing. Wat een mooie muziek heb ik. Een paar keer neem ik me voor om bepaalde num­mers via twit­ter te pro­moten. Maar waarom? zo vraag ik me af. Dan valt m’n oog op de tweet die ik bewaard had. Van de stapel ongelezen De Groene Ams­ter­dammers haal ik het exem­plaar van gis­ter. Ik blad­er naar de bewuste pag­i­na:

eigenschuld

Ter­wi­jl ik de woor­den ‘Eigen schuld’ tot me neem hoor ik tegelijk­er­ti­jd ‘maar het is niet mijn schuld’ door de luid­sprek­ers klinken.

Van zulke momenten kan ik intens geni­eten.

~ ~ ~

Schuld­beken­te­nis

Onze onschuld is ver­mo­ord maar het is niet mijn schuld
De orde is ver­sto­ord maar het is niet mijn schuld
Het is niet mijn schuld dat de boel op sprin­gen staat
Het is niet mijn schuld als het ner­gens over gaat

Dit is een open­bare aan­klacht maar ik kan er niets aan doen
Een grote schree­uw om aan­dacht maar ik kan er niets aan doen
Ik kan er niets aan doen maar het moest maar eens gezegd
Ik kan er niets aan doen maar ik beroep me op mijn recht

Auto’s bran­den na in Vreewijk maar het is niet mijn schuld
Ze ver­dreven God uit Frankrijk maar het is niet mijn schuld
Het is niet mijn schuld als de vlam over­slaat
Het is niet mijn schuld als je vreemdelin­gen haat

De meeste stem­men gelden maar ik kan er niets aan doen
Ik dacht dat alle stem­men telden maar ik kan er niets aan doen
Ik kan er niets aan doen als er stem­men weer opgaan
Ik kan er niets aan doen als het de stem­ming weer doet omslaan

En het is niet mijn schuld dat het mijn schuld niet is
Ik kan er niets aan doen als er niets aan te doen is

Een vision­air is omge­bracht maar het is niet mijn schuld
Ongeloof is aan de macht maar het is niet mijn schuld
Het is niet mijn schuld dat de angst regeert
Het is niet mijn schuld dat je naaste je de rug toe­keert

De beelden zijn shock­erend maar ik kan er niets aan doen
Dit is mens en dier onterend maar ik kan er niets aan doen
Ik kan er niets aan doen dat je door een peepshow dwaalt
Ik kan er niets aan doen dat het kijkgeld is betaald

Er is waakza­amheid gebo­den maar het is niet mijn schuld
Samen­schol­ing is ver­bo­den maar het is niet mijn schuld
Het is niet mijn schuld dat kam­er­aad­schap ver­loed­ert
Het is niet mijn schuld dat agressie ver­broed­ert

En het is niet mijn schuld dat het mijn schuld niet is
Ik kan er niets aan doen als er niets aan te doen is

Soms dan voel ik iets van spi­jt maar daar kan ik niets aan doen
Biecht­en is niet van de tijd maar daar kan ik niets aan doen
Ik kan er niets aan doen dat ik niet vero­ordeeld ben
Ik kan er niets aan doen dat ik vri­juit schuld beken

Tekst en muziek: BJ Baart­mans 

~  ~  ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets