Pauw of Witteman

Dis­claimer: Alles wat hier­na vol­gt heb ik ged­roomd. Behalve natu­urlijk het gegeven dat ik ged­roomd heb. Dat was echt.

Ik droomde van­nacht dat ik bij Pauw en Wit­te­man was uitgen­odigd. Niet fijn, want ik kijk dat pro­gram­ma nooit. Tij­dens de uitzend­ing kreeg ik daarom aller­lei regie-aan­wi­jzin­gen wat ik anders moest doen om te voorkomen dat de kijk­ers voor­ti­jdig zouden afhak­en. Het begon er al mee dat ik op zoek was naar de tafel­dame (of ook wel side-kick genaamd). Die had niets met het pro­gram­ma te mak­en en alles met De Wereld Draait Door werd me in niet mis te ver­stane bewo­ordin­gen te ken­nen gegeven. Ook al zo’n pro­gram­ma dat ik nooit kijk (en voor de duidelijkheid, ik kijk ook nooit porno en laat geen afval achter in een tre­in­s­tel).

Flink impro­vis­eren dus, in die droom van mij. Ik zou bij­na ver­geten waarom ik uitgen­odigd was. Gelukkig vroeg Pauw of Wit­te­man mij wat er door me heen ging toen ik de belan­grijk­ste lit­eraire pri­js van NL voor een debu­utro­man had gewon­nen. Dat hielp. En net­jes gaf ik het inges­tudeerde antwo­ord. Daar­na ging men snel verder met het voorstellen van de andere gas­ten. Zelf had ik hier maar half oog en oor voor. Mijn gedacht­en hield­en zich meer bezig met wan­neer ik hier zat.

Ergens had ik gelezen dat het pro­gram­ma van Pauw en Wit­te­man bin­nenko­rt ging stop­pen omdat Pauw of Wit­te­man er geen zin meer in had en dat Pauw of Wit­te­man dan wel in zijn een­t­je door zou gaan. Dus de droom kon zich niet al te ver in de toekomst afspe­len. Ook nu viel af want ik heb niet meer dan slechts enkele zeer ruwe schet­sen van mijn eerste roman uit­gew­erkt. Maar als het op korte ter­mi­jn zou zijn dan had ik wel een groot prob­leem. Wan­neer moest ik die roman dan gaan schri­jven? Voor ik het wist zat ik flink in de stress. En er kwam nog iets bij. Ik had totaal geen idee waar mijn eerste roman waarmee ik blijk­baar al meteen een pri­js had gewon­nen over ging! Dit was geen droom maar een nacht­mer­rie.

Ik besloot weer op te let­ten om te zien of ik mezelf in de dis­cussie kon men­gen en zo de tijd te rekken voor­dat Pauw of Wit­te­man mij vra­gen zou gaan stellen over de inhoud van het boek (ik wist namelijk niet of dat wel de gewoonte was in dit pro­gram­ma). Men had het met elka­ar over bepaalde bevolk­ings­groepen waar­van bepaalde indi­viduen zich mis­dra­gen had­den en dat viel dan die hele bepaalde bevolk­ings­groep waar die indi­viduen deel van uit maak­ten aan te reke­nen. Zoi­ets. Ik begon te ver­moe­den dat ik in een her­hal­ing van uitzend­ing gemist zat.

Plot­sel­ing richtte Pauw of Wit­te­man zich tot mij. Of ik het er ook mee eens was? Nou, zei ik iet­wat onge­makke­lijk, jul­lie zijn hier met z’n allen wel aan het gen­er­alis­eren. Nie­mand lachte. Omdat Pauw of Wit­te­man verder ook niets zei, besloot ik een anec­dote te vertellen uit mijn jeugd.

Ik weet nog goed toen ik klein was en op de lagere school zat, zo begon ik.

Op een dag kwam er een gezin bij ons in de wijk wonen waar­van iedereen wist dat ze van het naburig gele­gen woon­wa­genkamp afkom­stig waren. Het gezin bestond uit een vad­er, een moed­er, een dochter en twee zonen. Ze betrokken een huis schuin tegen­over dat van ons. Op school had ik al geho­ord dat de oud­ste van de twee jon­gens bij mij in de klas zou komen. Het was iets waar ik regel­matig van wakker lag. Maar nog vak­er lag ik wakker van onze drankzuchtige buur­man. Min­stens twee keer per week kwam die laat in de nacht luid lal­lend thuis om daar­na zijn vrouw en dochters alle hoeken van de kamer te lat­en voe­len. Regel­matig kwam daar­voor de poli­tie een bezoek­je bren­gen om orde op zak­en te stellen. En ik was oh zo bang dat mijn nieuwe schoolka­m­er­aad­je zou denken dat wij alle­maal het­zelfde waren. Ver­waar­loos­de kinderen van zuipende en ruzie mak­ende oud­ers.

Dat is een mooi brugget­je naar je roman, zei Pauw of Wit­te­man.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets