Het kind en het badwater

Als kind dacht ik altijd dat de huid van je tepel don­ker­der en daar­door ste­vi­ger zou wor­den naar­ma­te je ouder werd. Ik ben al even vijf­tien en mijn tepels zijn wel don­ker­der gewor­den, maar voe­len nog steeds teer aan. Een beet­je als de beur­se plek in een appel.
Het bad­wa­ter dampt allang niet meer. Met mijn tenen trek ik de stop aan zijn ket­tin­kje uit de afvoer. Er ont­staat een kolk­je tus­sen mijn voe­ten; mijn schaam­haar en pie­mel bewe­gen ver­traagd onder water. Het is fijn om te blij­ven lig­gen ter­wijl het water weg­stroomt. Lang­zaam krijg ik mijn gewicht weer terug.

Met mijn kin op mijn borst bekijk ik het kroon­tje van acht haren rond mijn tepel. Eigen­lijk is het meer een sneu zon­ne­tje. Ik neem een haar tus­sen mijn nagels en trek er zacht aan. Als­of een speld­je van bin­nen­uit de huid omhoog­drukt. Gor­ge­lend ver­dwijnt het laat­ste bodem­pje water. Mijn pie­mel is wat stij­ver gewor­den.
Ik droog me ruw af met een stug­ge hand­doek, trek mijn kle­ren aan en zet het boven­raam op een kier om de damp te laten ont­snap­pen.

[p.97 — Birk, Jaap Rob­ben]

~ ~ ~

Blogda­tum 30 mei

~ ~ ~

2 Replies to “Het kind en het badwater”

  1. Hum, eigen­lijk is het door je voor­gaan­de post te lezen dat ik nou snap waar­om er hier niet meer dan een frag­ment te lezen staat… Tiens, niet van zijn gewoon­te dacht ik eerst. Maar nou snap ik dat de rest gewoon later volgt 🙂 Have fun!

    Beantwoorden

    1. Soms plaats ik een stuk­je tekst zodat mijn vol­gers zich een beeld kun­nen vor­men bij de boe­ken die we lezen voor de blog­ger­slees­club. En heel soms laat ik het daar­bij ter­wijl ik op ande­re keren er nog een stuk­je bij schrijf.

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *