Het kind en het badwater

Als kind dacht ik alti­jd dat de huid van je tepel donkerder en daar­door ste­viger zou wor­den naar­mate je oud­er werd. Ik ben al even vijf­tien en mijn tepels zijn wel donkerder gewor­den, maar voe­len nog steeds teer aan. Een beet­je als de beurse plek in een appel.
Het bad­wa­ter dampt allang niet meer. Met mijn tenen trek ik de stop aan zijn ket­tinkje uit de afvo­er. Er ontstaat een kolk­je tussen mijn voeten; mijn schaamhaar en piemel bewe­gen ver­traagd onder water. Het is fijn om te bli­jven liggen ter­wi­jl het water wegstroomt. Langza­am kri­jg ik mijn gewicht weer terug.

Met mijn kin op mijn borst bek­ijk ik het kroon­t­je van acht haren rond mijn tepel. Eigen­lijk is het meer een sneu zon­net­je. Ik neem een haar tussen mijn nagels en trek er zacht aan. Alsof een speld­je van bin­nenu­it de huid omhoog­drukt. Gorge­lend verd­wi­jnt het laat­ste bodem­p­je water. Mijn piemel is wat sti­jver gewor­den.
Ik droog me ruw af met een stugge hand­doek, trek mijn kleren aan en zet het boven­raam op een kier om de damp te lat­en ontsnap­pen.

[p.97 — Birk, Jaap Robben]

~ ~ ~

Blog­da­tum 30 mei

~ ~ ~

  • Hum, eigen­lijk is het door je voor­gaande post te lezen dat ik nou snap waarom er hier niet meer dan een frag­ment te lezen staat… Tiens, niet van zijn gewoonte dacht ik eerst. Maar nou snap ik dat de rest gewoon lat­er vol­gt 🙂 Have fun!

    • Soms plaats ik een stuk­je tekst zodat mijn vol­gers zich een beeld kun­nen vor­men bij de boeken die we lezen voor de blog­ger­sleesclub. En heel soms laat ik het daar­bij ter­wi­jl ik op andere keren er nog een stuk­je bij schri­jf.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets