Toon mij uw boekenkast

Toon mij uw boe­ken­kast en ik ver­tel wie u bent. Zo gaat het gezeg­de. Ik moest hier aan den­ken toen ik dit week­end een car­toon van Tom Gauld onder ogen kreeg. Met alle gevaar van copy­right schen­ding (wat ik niet alle­maal voor jul­lie over heb) plaats ik ‘m hier om mijn ver­haal te ver­dui­de­lij­ken.

Het was voor mij een plot­se­lin­ge eye-ope­ner. Niet zozeer omdat ik nu pas ont­dek hoe mijn boe­ken­kast iets zegt over mij. Daar was ik altijd al van over­tuigd. Nee, ik zag de boe­ken­kast in de car­toon opeens als de meta­foor voor het leven. Mijn leven.

In mijn leven heb ik niet zo heel veel mee­ge­maakt. Maar dat weer­houdt mij er niet van (of komt dit juist van­we­ge het ont­luis­te­ren­de feit dat ik een saai bestaan heb?) om bij tijd en wij­le de zaken mooi­er voor te spie­ge­len dan hoe het in wer­ke­lijk­heid is gegaan. Of weg te laten wat mij niet wel­ge­val­lig is.

Ver­vang je aldus de boe­ken in de car­toon van Tom Gauld door gebeur­te­nis­sen in mijn leven, dan zou je het vol­gen­de krij­gen:

read = we begin­nen met de nor­ma­le hoog­te- en diep­te­pun­ten in mijn ‘tijd­lijn’ waar ik me niet noe­mens­waar­dig voor schaam en soms zelfs wel eens een beet­je trots op ben; ze vul­len een klein plank­je;

inten­ding to read = ver­vol­gens zijn dit de din­gen die ik al tij­den bin­nen­kort van plan ben, maar die op mys­te­ri­eu­ze wij­ze tel­kens net bui­ten bereik blij­ven; je komt er maar niet aan toe hoe graag je ook wil (toch? of valt het wel mee met die wils­kracht?); inmid­dels kom ik ruim­te tekort op de plank die ik hier­voor vrij had gemaakt;

half-read = een bij­zon­de­re cate­go­rie wordt gevormd door de peri­o­des in mijn leven waar ik half­slach­tig door­heen ben gerold; ik was er wel en toch ook weer niet; mis­schien in mijn hoofd al bezig met de vol­gen­de peri­o­de en daar­door ver­gat ik te genie­ten van waar ik mee bezig was; eeu­wig zon­de; in aan­tal over­tref­fen ze read;

pre­tend I’ve read = hier zijn we aan­ge­ko­men bij de opleu­kers van mijn saaie bestaan; op feest­jes en ande­re gele­gen­he­den (waar de drank in de man meest­al de kata­ly­sa­tor is) schie­ten mij ineens aller­lei prach­ti­ge anek­do­tes te bin­nen die ik met ver­ve weet te ver­tel­len; er is vaak geen woord van waar; je zult er niet veel van zien in mijn boe­ken­kast van het leven, maar dat komt omdat ik vals­peel, er staan name­lijk enke­le rij­en ach­ter elkaar;

saving for when I have more time = sinds mijn dagen begin­nen te kor­ten doet zich ook het besef nadruk­ke­lij­ker voe­len dat ‘het bewa­ren voor later’ iets para­doxaals over zich heeft wan­neer je juist later min­der tijd tot je beschik­king zult heb­ben dan van­daag; hoog tijd dus om die plank wat te gaan oprui­men;

will never read = het is niet voor niets dat ik een wei­nig ener­ve­rend leven­tje heb; aan de mees­te din­gen begin ik niet omdat ik van­we­ge aller­lei rede­nen denk er niet voor in de wieg gelegd te zijn; zelfs al zou ik er de tijd voor heb­ben, dan nog ont­breekt me de moed; in prin­ci­pe zou deze plank dus de groot­ste en meest gevul­de moe­ten zijn; gro­ter dan mijn leven;

pure­ly for show = en daar­om ont­kom ik er niet aan de zeld­za­me uit­schie­ters die mijn leven tot nu toe nog eni­ge kleur heb­ben gege­ven one­ven­re­dig veel aan­dacht te geven; daar­voor krij­gen ze extra ruim­te op hun uit­bun­dig vorm­ge­ge­ven plank­je en zorg ik ervoor dat ze altijd goed uit­ge­licht wor­den;

read, but can’t remem­ber a sin­gle thing about it = er schiet me niet met­een een voor­beeld te bin­nen, maar dit zijn de gebeur­te­nis­sen die zo saai waren dat ze de niet de moei­te waard waren om ont­hou­den te wor­den; ik heb er een apar­te kast voor moe­ten neer­zet­ten;

wish I hadn’t read = als laat­ste al die voor­val­len wel­ke ik veel lie­ver niet had mee­ge­maakt; en zoals dat ook bij boe­ken het geval is word ik natuur­lijk door hen ’s nachts niet met rust gela­ten; het is daar­om dat ik ze niet al te pro­mi­nent te kijk zet; ik wil ze name­lijk het liefst zo snel moge­lijk ver­ge­ten.

~ ~ ~

Bezoek voor meer werk van Tom Gauld zijn web­si­te of tum­blr.

~ ~ ~

6 Replies to “Toon mij uw boekenkast”

  1. Ik ben gek op meta­fo­ren! zeker van dit soort geslaag­de soort 😉

    Beantwoorden

    1. Dank je! Toen ik de car­toon voor­bij zag komen wist ik dat ik er iets mee moest doen. Hij bleef door m’n hoofd spo­ken.

      Beantwoorden

  2. Héhé van een geslaag­de meta­foor gespro­ken… graag gele­zen, en het hoeft vast niet gezegd dat het toch wel her­ken­baar is. Hier en daar ech­ter telt mijn boe­ken­kast een aan­tal boe­ken met los­ge­scheur­de bla­den wegens de tur­bu­len­tie, en op volg­or­de heb­ben ze ook niet altijd gestaan. Maar dat is een ander ver­haal 🙂

    Beantwoorden

    1. Dank je wel. Dat zijn een aan­tal bij­zon­de­re toe­voe­gin­gen voor de meta­foor. Daar ga ik nog even­tjes op ver­der broe­den…

      Beantwoorden

  3. Ik wil­de van de week al rea­ge­ren maar van­af de iPho­ne en vlak voor het sla­pen gaan luk­te het niet. Ik vond dit een prach­tig stuk maar ik vond het ook een beet­je depri­me­rend. Mis­schien ligt het hele­maal aan mij, dat ik er een don­ke­re onder­toon in lees. Of mis­schien is het weer een stuk­je don­ke­re fic­tie van jouw kant (dat weet ik bij jou nooit :)).
    Het mooie van dat plaat­je van die boe­ken­kast vind ik name­lijk dat het laat zien (althans, dat haal ik er uit) dat je iede­re dag din­gen kunt ver­an­de­ren. Dat je iede­re dag kiest wat je met die boe­ken doet.
    Toen ik laatst een paar hon­derd boe­ken weg deed (nou goed, ze lig­gen hier op de grond, maar ze gaan weg, hoe dan ook) voel­de dat als een bevrij­ding. Boe­ken die ik dacht dat ik zou lezen maar nooit las. Boe­ken die ik had gekre­gen en nooit zou gaan lezen maar in de kast liet staan. Boe­ken waar ik in was begon­nen. Boe­ken die ik nooit opnieuw zou gaan lezen omdat ik ze niet leuk vond. Boe­ken die ik uit vage emo­ti­o­ne­le over­tui­gin­gen mee­sleep­te van NL naar Hon­ga­rije, van HU naar de VS, van de VS naar Tur­kije. Wat een bal­last! Het voel­de als een bevrij­ding om toe te geven dat boe­ken dan nog zo gaaf mogen zijn vol­gens ande­ren, maar dat ik ze niet hoef te bewa­ren (of te lezen) alleen omdat het zoge­naam­de mees­ter­wer­ken zijn. Dat ik Joe Speed­boat lek­ker toch nooit ga lezen.
    Ik mag het lek­ker zelf weten. En ik ga mezelf niet (meer) ver­oor­de­len omdat ik iets niet lees dat bril­jant is of wel lees dat troep is of doe als­of ik iets lees of wat dan ook.
    Net als in het leven.
    Waar­om zou een leven saai zijn, of onbe­lang­rijk, over ver­lo­ren omdat er niet veel gebeurd is? Waar­om zou­den we ons leven die labels mee­ge­ven? Een leven is altijd kost­baar. De mees­te men­sen heb­ben veel te kie­zen over wat ze er mee doen, als ze niet gehin­derd zijn door ziek­te en ande­re omstan­dig­he­den. En zelfs dan zijn er men­sen die iede­re dag van het leven maken wat ze wil­len. En dat kan ook zijn: genie­ten van een stil, rus­tig leven.
    ‘Wei­nig ener­ve­rend’, is dat een waar­de­oor­deel? En zo ja, van wie? Over wie?
    Boven­dien, eer­lijk gezegd, iemand die iets bete­kent voor ande­re men­sen op de wereld al is het er maar 1, die doet er toe, ‘saai’ of niet. En iemand met zoveel impact als jij hebt onli­ne, die is niet saai.
    Ahum. Nou ja. Zo maar wat gedach­ten. Mis­schien draaf ik een beet­je door.… ?!
    🙂

    Beantwoorden

    1. Aller­eerst dank voor het mooie door­dra­ven. Dat mag je vaker doen 🙂
      De don­ke­re onder­toon die je dacht te lezen kan ik beves­ti­gen. Het is geen fic­tie maar een zwaar­moe­dig­heid die ik ondanks mijn jovi­a­le inborst ook met mee­draag. Niet dat ik er noe­mens­waar­dig onder gebukt ga, maar het kruipt wel regel­ma­tig naar de opper­vlak­te in mijn schrij­ven of in ande­re uitings­vor­men. Daar­door valt het vaak op als een schijn­ba­re tegen­stel­ling met de vro­lijk­heid die ik nor­maal gespro­ken uit­straal. Het kan dus naast elkaar bestaan.
      Of mijn leven saai is, dat weet ik eer­lijk gezegd niet. Het is zoals je zegt voor­al een kwes­tie van per­spec­tief. Waar­om ik het zo benoem is voor­al om de link te leg­gen naar eer­de­re blog­posts, die op hun beurt weer ver­wij­zen naar schijn­baar spec­ta­cu­lai­re levens die je vaak tege­moet­ko­men wan­neer je op ver­schil­len­de soci­al media plat­forms en blogsi­tes rond­kijkt. Dit is dus meer voor de grap.
      Maar waar ik wel seri­eus in ben (en wat denk ik de ech­te don­ke­re onder­toon is) zijn de ver­wij­zin­gen naar gebeurtenissen/periodes die zijn afge­slo­ten en waar ik niet zo’n goeie her­in­ne­rin­gen aan heb. Met de jaren leer je ze beter dui­den en geef je ze een plaats, maar dat wil niet zeg­gen dat ik het lie­ver anders had gehad. Daar­om blik ik in bepaal­de geval­len lie­ver voor­uit dan terug.
      En als ik voor­uit kijk dan zie ik geen ener­ve­rend leven (want daar ben ik niet naar op zoek) maar een leven dat vol­doen­de gevuld is met mooie momen­ten waar ik zin in heb en die later de moei­te waard zijn om op terug te blik­ken. Want de toe­komst, die kan ik in bepaal­de mate meer vorm­ge­ven dan wat voor­bij is.
      Dank nog­maals voor je mooie woor­den. Je hebt me geraakt en, zoals zo vaak, weer aan het den­ken gezet. Per­fect sta­te of mind voor een blog­ger 😉

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *