Toon mij uw boekenkast

Toon mij uw boekenkast en ik ver­tel wie u bent. Zo gaat het gezegde. Ik moest hier aan denken toen ik dit week­end een car­toon van Tom Gauld onder ogen kreeg. Met alle gevaar van copy­right schend­ing (wat ik niet alle­maal voor jul­lie over heb) plaats ik ‘m hier om mijn ver­haal te ver­duidelijken.

Het was voor mij een plot­selinge eye-open­er. Niet zozeer omdat ik nu pas ont­dek hoe mijn boekenkast iets zegt over mij. Daar was ik alti­jd al van over­tu­igd. Nee, ik zag de boekenkast in de car­toon opeens als de metafoor voor het lev­en. Mijn lev­en.

In mijn lev­en heb ik niet zo heel veel meege­maakt. Maar dat weer­houdt mij er niet van (of komt dit juist van­wege het ontluis­terende feit dat ik een saai bestaan heb?) om bij tijd en wijle de zak­en mooier voor te spiege­len dan hoe het in werke­lijkheid is gegaan. Of weg te lat­en wat mij niet wel­geval­lig is.

Ver­vang je aldus de boeken in de car­toon van Tom Gauld door gebeurtenis­sen in mijn lev­en, dan zou je het vol­gende kri­j­gen:

read = we begin­nen met de nor­male hoogte- en dieptepun­ten in mijn ‘tijdli­jn’ waar ik me niet noe­menswaardig voor schaam en soms zelfs wel eens een beet­je trots op ben; ze vullen een klein plankje;

intend­ing to read = ver­vol­gens zijn dit de din­gen die ik al tij­den bin­nenko­rt van plan ben, maar die op mys­terieuze wijze telkens net buiten bereik bli­jven; je komt er maar niet aan toe hoe graag je ook wil (toch? of valt het wel mee met die wilskracht?); inmid­dels kom ik ruimte teko­rt op de plank die ik hier­voor vrij had gemaakt;

half-read = een bij­zon­dere cat­e­gorie wordt gevor­md door de peri­odes in mijn lev­en waar ik half­s­lachtig doorheen ben gerold; ik was er wel en toch ook weer niet; miss­chien in mijn hoofd al bezig met de vol­gende peri­ode en daar­door ver­gat ik te geni­eten van waar ik mee bezig was; eeuwig zonde; in aan­tal overtr­e­f­fen ze read;

pre­tend I’ve read = hier zijn we aangekomen bij de opleuk­ers van mijn saaie bestaan; op feestjes en andere gele­gen­heden (waar de drank in de man meestal de katalysator is) schi­eten mij ineens aller­lei prachtige anek­dotes te bin­nen die ik met verve weet te vertellen; er is vaak geen woord van waar; je zult er niet veel van zien in mijn boekenkast van het lev­en, maar dat komt omdat ik val­speel, er staan namelijk enkele rijen achter elka­ar;

sav­ing for when I have more time = sinds mijn dagen begin­nen te kor­ten doet zich ook het besef nadrukke­lijk­er voe­len dat ‘het bewaren voor lat­er’ iets para­dox­aals over zich heeft wan­neer je juist lat­er min­der tijd tot je beschikking zult hebben dan van­daag; hoog tijd dus om die plank wat te gaan opruimen;

will nev­er read = het is niet voor niets dat ik een weinig enerverend lev­en­t­je heb; aan de meeste din­gen begin ik niet omdat ik van­wege aller­lei rede­nen denk er niet voor in de wieg gelegd te zijn; zelfs al zou ik er de tijd voor hebben, dan nog ont­breekt me de moed; in principe zou deze plank dus de groot­ste en meest gevulde moeten zijn; grot­er dan mijn lev­en;

pure­ly for show = en daarom ontkom ik er niet aan de zeldzame uitsch­i­eters die mijn lev­en tot nu toe nog enige kleur hebben gegeven onevenredig veel aan­dacht te geven; daar­voor kri­j­gen ze extra ruimte op hun uit­bundig vor­mgegeven plankje en zorg ik ervoor dat ze alti­jd goed uit­gelicht wor­den;

read, but can’t remem­ber a sin­gle thing about it = er schi­et me niet meteen een voor­beeld te bin­nen, maar dit zijn de gebeurtenis­sen die zo saai waren dat ze de niet de moeite waard waren om onthouden te wor­den; ik heb er een aparte kast voor moeten neerzetten;

wish I hadn’t read = als laat­ste al die voor­vallen welke ik veel liev­er niet had meege­maakt; en zoals dat ook bij boeken het geval is word ik natu­urlijk door hen ’s nachts niet met rust gelat­en; het is daarom dat ik ze niet al te promi­nent te kijk zet; ik wil ze namelijk het lief­st zo snel mogelijk ver­geten.

~ ~ ~

Bezoek voor meer werk van Tom Gauld zijn web­site of tum­blr.

~ ~ ~

6 Comments

Héhé van een ges­laagde metafoor gespro­ken… graag gelezen, en het hoeft vast niet gezegd dat het toch wel herken­baar is. Hier en daar echter telt mijn boekenkast een aan­tal boeken met los­gescheurde bladen wegens de tur­bu­len­tie, en op vol­go­rde hebben ze ook niet alti­jd ges­taan. Maar dat is een ander ver­haal 🙂

Ik wilde van de week al rea­geren maar vanaf de iPhone en vlak voor het slapen gaan luk­te het niet. Ik vond dit een prachtig stuk maar ik vond het ook een beet­je deprimerend. Miss­chien ligt het hele­maal aan mij, dat ik er een donkere onder­toon in lees. Of miss­chien is het weer een stuk­je donkere fic­tie van jouw kant (dat weet ik bij jou nooit :)).
Het mooie van dat plaat­je van die boekenkast vind ik namelijk dat het laat zien (althans, dat haal ik er uit) dat je iedere dag din­gen kunt veran­deren. Dat je iedere dag kiest wat je met die boeken doet.
Toen ik laatst een paar hon­derd boeken weg deed (nou goed, ze liggen hier op de grond, maar ze gaan weg, hoe dan ook) voelde dat als een bevri­jd­ing. Boeken die ik dacht dat ik zou lezen maar nooit las. Boeken die ik had gekre­gen en nooit zou gaan lezen maar in de kast liet staan. Boeken waar ik in was begonnen. Boeken die ik nooit opnieuw zou gaan lezen omdat ik ze niet leuk vond. Boeken die ik uit vage emo­tionele over­tuigin­gen meesleepte van NL naar Hon­gar­i­je, van HU naar de VS, van de VS naar Turk­i­je. Wat een bal­last! Het voelde als een bevri­jd­ing om toe te geven dat boeken dan nog zo gaaf mogen zijn vol­gens anderen, maar dat ik ze niet hoef te bewaren (of te lezen) alleen omdat het zoge­naamde meester­w­erken zijn. Dat ik Joe Speed­boat lekker toch nooit ga lezen.
Ik mag het lekker zelf weten. En ik ga mezelf niet (meer) vero­orde­len omdat ik iets niet lees dat bril­jant is of wel lees dat troep is of doe alsof ik iets lees of wat dan ook.
Net als in het lev­en.
Waarom zou een lev­en saai zijn, of onbe­lan­grijk, over ver­loren omdat er niet veel gebeurd is? Waarom zouden we ons lev­en die labels meegeven? Een lev­en is alti­jd kost­baar. De meeste mensen hebben veel te kiezen over wat ze er mee doen, als ze niet gehin­derd zijn door ziek­te en andere omstandighe­den. En zelfs dan zijn er mensen die iedere dag van het lev­en mak­en wat ze willen. En dat kan ook zijn: geni­eten van een stil, rustig lev­en.
‘Weinig enerverend’, is dat een waardeo­ordeel? En zo ja, van wie? Over wie?
Boven­di­en, eerlijk gezegd, iemand die iets betekent voor andere mensen op de wereld al is het er maar 1, die doet er toe, ‘saai’ of niet. En iemand met zoveel impact als jij hebt online, die is niet saai.
Ahum. Nou ja. Zo maar wat gedacht­en. Miss­chien draaf ik een beet­je door.… ?!
🙂

Allereerst dank voor het mooie door­draven. Dat mag je vak­er doen 🙂
De donkere onder­toon die je dacht te lezen kan ik beves­ti­gen. Het is geen fic­tie maar een zwaar­moedigheid die ik ondanks mijn joviale inborst ook met mee­draag. Niet dat ik er noe­menswaardig onder gebukt ga, maar het kruipt wel regel­matig naar de opper­vlak­te in mijn schri­jven of in andere uit­ingsvor­men. Daar­door valt het vaak op als een schi­jn­bare tegen­stelling met de vrolijkheid die ik nor­maal gespro­ken uit­straal. Het kan dus naast elka­ar bestaan.
Of mijn lev­en saai is, dat weet ik eerlijk gezegd niet. Het is zoals je zegt vooral een kwest­ie van per­spec­tief. Waarom ik het zo benoem is vooral om de link te leggen naar eerdere blog­posts, die op hun beurt weer ver­wi­jzen naar schi­jn­baar spec­tac­u­laire lev­ens die je vaak tege­moetkomen wan­neer je op ver­schil­lende social media plat­forms en blogsites rond­kijkt. Dit is dus meer voor de grap.
Maar waar ik wel serieus in ben (en wat denk ik de echte donkere onder­toon is) zijn de ver­wi­jzin­gen naar gebeurtenissen/periodes die zijn afges­loten en waar ik niet zo’n goeie herin­ner­in­gen aan heb. Met de jaren leer je ze beter duiden en geef je ze een plaats, maar dat wil niet zeggen dat ik het liev­er anders had gehad. Daarom blik ik in bepaalde gevallen liev­er vooruit dan terug.
En als ik vooruit kijk dan zie ik geen enerverend lev­en (want daar ben ik niet naar op zoek) maar een lev­en dat vol­doende gevuld is met mooie momenten waar ik zin in heb en die lat­er de moeite waard zijn om op terug te blikken. Want de toekomst, die kan ik in bepaalde mate meer vor­mgeven dan wat voor­bij is.
Dank nog­maals voor je mooie woor­den. Je hebt me ger­aakt en, zoals zo vaak, weer aan het denken gezet. Per­fect state of mind voor een blog­ger 😉

Geef een reactie