Ik weet waarom gekooide vogels zingen — Maya Angelou

Wan­neer ik geen aan­lei­ding weet te vin­den om over een boek in mijn boe­ken­kast te blog­gen, zo schreef ik een tijd­je gele­den, dan kan ik altijd nog de boe­ken op alfa­bet uit mijn kast nemen. Dat was ik deze week van plan met het boek Ik weet waar­om gekooi­de vogels zin­gen, geschre­ven door Maya Ange­lou. Van­daag had ik lie­ver gezien dat ik nog steeds geen aan­lei­ding nodig zou heb­ben om over dit boek te schrij­ven. Het is helaas anders gelo­pen.

Maya Ange­lou (1928) beschrijft in een uit 5 delen bestaan­de auto­bi­o­gra­fie de strijd en het door­zet­tings­ver­mo­gen van een zwar­te vrouw in een vij­an­di­ge, blan­ke wereld. Hui­ve­ring­wek­kend zijn de min­ach­ting en onder­druk­king; hart­ver­war­mend Angelou’s suc­ces­sen als zan­ge­res, dan­se­res en schrijf­ster; ont­roe­rend het con­tact met haar Afri­kaan­se wor­tels. In het eer­ste deel ‘Ik weet waar­om gekooi­de vogels zin­gen’ (1969) beschrijft ze haar jeugd in het racis­ti­sche zui­den van de VS waar­in ze sek­su­eel werd mis­bruikt en de dader door haar ooms werd ver­moord.

Ik weet waar­om gekooi­de vogels zin­gen
Maya Ange­lou
Uit­ge­ver De Geus
ISBN 9070610477

~ ~ ~

De reden waar­om ik tot nu toe geen aan­lei­ding wist te vin­den komt omdat het boek een vreem­de eend in de bijt is. In de zin dat het boek niet van mij is. Het is van mijn Inge en voor­in het boek staat geschre­ven dat ze het op 22 novem­ber 1988 in bezit heeft gekre­gen. Een vreem­de datum zo op het eer­ste gezicht. Ik weet het zo direct niet te kop­pe­len aan haar ver­jaar­dag of ande­re dagen die een bij­zon­de­re bete­ke­nis voor haar heb­ben. Mis­schien dat dit in 1988 anders voor haar was. Ter info: Inge en ik heb­ben elkaar pas in 1995 leren ken­nen.

Nu is het zo dat wij sinds ons samen­zijn al in een vroeg sta­di­um alles bij elkaar gevoegd heb­ben waar dat enigs­zins moge­lijk was (denk aan geld, huis­raad, lp’s en cd’s, etce­te­ra). Maar bij onze boe­ken lag dit min­der voor de hand. Dat kwam omdat Inge voor­na­me­lijk vak­li­te­ra­tuur in huis had. Lie­ver dan het te ver­men­gen met mijn ver­za­me­ling, hield ze haar boe­ken dicht bij de hand op haar stu­deer- cq werk­plek in ons nieu­we huis. De wei­ni­ge romans die ze in haar bezit had ble­ven gemaks­hal­ve tus­sen de ande­re stu­die­boe­ken staan.

Uit­ein­de­lijk heeft er dus een­tje de weg weten te vin­den naar de boe­ken­kast op mijn stu­deer­ka­mer. En wie weet kom ik er de komen­de tijd nog wel meer tegen aan­ge­zien we de laat­ste jaren van­we­ge enke­le ingrij­pen­de ver­bou­win­gen regel­ma­tig onze boe­ken heb­ben moe­ten ver­plaat­sen. Maar wat dan? Hoe moet ik een oor­deel vel­len over boe­ken die ik zelf niet heb aan­ge­schaft?

Mis­schien dat de car­toon van Tom Gauld me nog­maals behulp­zaam kan zijn. In wel­ke cate­go­rie zou­den de Gekooi­de Vogels van Maya Ange­lou val­len?

read
inten­ding to read
half-read
pre­tend I’ve read
saving for when I have more time
will never read
pure­ly for show
read, but can’t remem­ber a sin­gle thing about it
wish I hadn’t read it

Omdat ik al heb toe­ge­ge­ven dat ik het boek niet heb gele­zen blijft er nog maar wei­nig over waar ik uit kan kie­zen:

inten­ding to read
saving for when I have more time
will never read
pure­ly for show

Het boek wordt door velen onder de klas­sie­kers in de moder­ne lite­ra­tuur geschaard. Indach­tig een uit­spraak van Mark Twain, “Clas­sic: A book which peo­p­le prai­se and don’t read” zou het bete­ke­nen dat er slechts één uit­spraak over­blijft:

pure­ly for show

Doch laat ik hier het voor­ne­men delen met jul­lie dat ik het boek wel dege­lijk ga lezen. Maar als het kan in een meer moder­ne ver­ta­ling dan die hier voor me ligt. Of, nog beter, in het engels. Ik kom er dus nog een keer­tje op terug.

Eindoordeel: mag blijven (zolang ik nog geen engelstalig exemplaar heb gevonden)

~ ~ ~

Ga naar mijn boe­ken­kast om alle tot dus­ver­re bespro­ken boe­ken te vin­den en wie weet zit er een­tje tus­sen die weg mag en waar jij al tij­den naar op zoek bent. 

~ ~ ~

PS: Van­daag zag ik veel berich­ten voor­bij komen naar aan­lei­ding van het over­lij­den van Maya Ange­lou. Een mooi en lang inter­view is hier te vin­den. Ver­der natuur­lijk ook veel gedich­ten. Er was er een­tje bij die me onmid­del­lijk aan­sprak en waar­van ik hier een stuk­je plaats. De titel is ‘Phe­no­me­n­al woman’ en het hele gedicht kun je hier lezen:

Pret­ty women won­der whe­re my secret lies.
I’m not cute or built to suit a fas­hi­on model’s size
But when I start to tell them,
They think I’m tel­ling lies.
I say,
It’s in the reach of my arms
The span of my hips,
The stri­de of my step,
The curl of my lips.
I’m a woman
Phe­no­me­nal­ly.
Phe­no­me­n­al woman,
That’s me.

Maya Ange­lou, “Phe­no­me­n­al Woman” from And Still I Rise

~ ~ ~

3 Comments

  1. Dit boek heb ik ook nog niet gele­zen, ander werk (lees gedich­ten) van haar ken ik wel 🙂 Al bij al een geze­gen­de leef­tijd, al kun­nen er altijd nog wel wat jaar­tjes bij…

    • Ik heb net na je reac­tie nog een frag­ment van het gedicht ‘Phe­no­me­n­al Woman’ onder de blog­post gezet. Dat zag ik van­mid­dag voor­bij komen en ik was er met­een door gefas­ci­neerd. Het zal mis­schien wel heel bekend zijn bij de Ange­lou-ken­ners, maar ik heb nog nooit iets van haar gele­zen.

      • 🙂 Dat heb je dan bij deze goed­ge­maakt. Eigen­lijk is dit een gedicht dat elke vrouw zich eigen zou moe­ten maken. Fier zijn om vrouw te zijn, en dat dan ook dus­da­nig uit­stra­len dat de ander gewoon­weg met ver­stom­ming wordt gesla­gen… mak­ke­lij­ker gezegd dan gedaan natuur­lijk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *