Ik weet waarom gekooide vogels zingen — Maya Angelou

Wan­neer ik geen aan­lei­d­ing weet te vin­den om over een boek in mijn boekenkast te bloggen, zo schreef ik een tijd­je gele­den, dan kan ik alti­jd nog de boeken op alfa­bet uit mijn kast nemen. Dat was ik deze week van plan met het boek Ik weet waarom gekooide vogels zin­gen, geschreven door Maya Angelou. Van­daag had ik liev­er gezien dat ik nog steeds geen aan­lei­d­ing nodig zou hebben om over dit boek te schri­jven. Het is helaas anders gelopen.

Maya Angelou (1928) beschri­jft in een uit 5 delen bestaande auto­bi­ografie de stri­jd en het doorzettingsver­mo­gen van een zwarte vrouw in een vijandi­ge, blanke wereld. Huiv­er­ing­wekkend zijn de minacht­ing en onder­drukking; hartver­war­mend Angelou’s suc­cessen als zan­geres, danseres en schri­jf­ster; ontroerend het con­tact met haar Afrikaanse wor­tels. In het eerste deel ‘Ik weet waarom gekooide vogels zin­gen’ (1969) beschri­jft ze haar jeugd in het racis­tis­che zuiden van de VS waarin ze sek­sueel werd mis­bruikt en de dad­er door haar ooms werd ver­mo­ord.

Ik weet waarom gekooide vogels zin­gen
Maya Angelou
Uit­gev­er De Geus
ISBN 9070610477

~ ~ ~

De reden waarom ik tot nu toe geen aan­lei­d­ing wist te vin­den komt omdat het boek een vreemde eend in de bijt is. In de zin dat het boek niet van mij is. Het is van mijn Inge en voorin het boek staat geschreven dat ze het op 22 novem­ber 1988 in bez­it heeft gekre­gen. Een vreemde datum zo op het eerste gezicht. Ik weet het zo direct niet te kop­pe­len aan haar ver­jaardag of andere dagen die een bij­zon­dere beteke­nis voor haar hebben. Miss­chien dat dit in 1988 anders voor haar was. Ter info: Inge en ik hebben elka­ar pas in 1995 leren ken­nen.

Nu is het zo dat wij sinds ons samen­z­i­jn al in een vroeg sta­di­um alles bij elka­ar gevoegd hebben waar dat enigszins mogelijk was (denk aan geld, huis­raad, lp’s en cd’s, etcetera). Maar bij onze boeken lag dit min­der voor de hand. Dat kwam omdat Inge voor­namelijk vak­lit­er­atu­ur in huis had. Liev­er dan het te ver­men­gen met mijn verza­mel­ing, hield ze haar boeken dicht bij de hand op haar studeer- cq werk­plek in ons nieuwe huis. De weinige romans die ze in haar bez­it had bleven gemak­shalve tussen de andere studieboeken staan.

Uitein­delijk heeft er dus een­t­je de weg weten te vin­den naar de boekenkast op mijn studeerkamer. En wie weet kom ik er de komende tijd nog wel meer tegen aangezien we de laat­ste jaren van­wege enkele ingri­jpende ver­bouwin­gen regel­matig onze boeken hebben moeten ver­plaat­sen. Maar wat dan? Hoe moet ik een oordeel vellen over boeken die ik zelf niet heb aangeschaft?

Miss­chien dat de car­toon van Tom Gauld me nog­maals behulpza­am kan zijn. In welke cat­e­gorie zouden de Gekooide Vogels van Maya Angelou vallen?

read
intend­ing to read
half-read
pre­tend I’ve read
sav­ing for when I have more time
will nev­er read
pure­ly for show
read, but can’t remem­ber a sin­gle thing about it
wish I hadn’t read it

Omdat ik al heb toegegeven dat ik het boek niet heb gelezen bli­jft er nog maar weinig over waar ik uit kan kiezen:

intend­ing to read
sav­ing for when I have more time
will nev­er read
pure­ly for show

Het boek wordt door velen onder de klassiek­ers in de mod­erne lit­er­atu­ur geschaard. Indachtig een uit­spraak van Mark Twain, “Clas­sic: A book which peo­ple praise and don’t read” zou het beteke­nen dat er slechts één uit­spraak overbli­jft:

pure­ly for show

Doch laat ik hier het voorne­men delen met jul­lie dat ik het boek wel degelijk ga lezen. Maar als het kan in een meer mod­erne ver­tal­ing dan die hier voor me ligt. Of, nog beter, in het engels. Ik kom er dus nog een keert­je op terug.

Eindoordeel: mag blijven (zolang ik nog geen engelstalig exemplaar heb gevonden)

~ ~ ~

Ga naar mijn boekenkast om alle tot dusverre bespro­ken boeken te vin­den en wie weet zit er een­t­je tussen die weg mag en waar jij al tij­den naar op zoek bent. 

~ ~ ~

PS: Van­daag zag ik veel bericht­en voor­bij komen naar aan­lei­d­ing van het over­li­j­den van Maya Angelou. Een mooi en lang inter­view is hier te vin­den. Verder natu­urlijk ook veel gedicht­en. Er was er een­t­je bij die me onmid­del­lijk aansprak en waar­van ik hier een stuk­je plaats. De titel is ‘Phe­nom­e­nal woman’ en het hele gedicht kun je hier lezen:

Pret­ty women won­der where my secret lies.
I’m not cute or built to suit a fash­ion model’s size
But when I start to tell them,
They think I’m telling lies.
I say,
It’s in the reach of my arms
The span of my hips,
The stride of my step,
The curl of my lips.
I’m a woman
Phe­nom­e­nal­ly.
Phe­nom­e­nal woman,
That’s me.

Maya Angelou, “Phe­nom­e­nal Woman” from And Still I Rise

~ ~ ~

  • Dit boek heb ik ook nog niet gelezen, ander werk (lees gedicht­en) van haar ken ik wel 🙂 Al bij al een geze­gende leefti­jd, al kun­nen er alti­jd nog wel wat jaart­jes bij…

    • Ik heb net na je reac­tie nog een frag­ment van het gedicht ‘Phe­nom­e­nal Woman’ onder de blog­post gezet. Dat zag ik van­mid­dag voor­bij komen en ik was er meteen door gefasci­neerd. Het zal miss­chien wel heel bek­end zijn bij de Angelou-ken­ners, maar ik heb nog nooit iets van haar gelezen.

      • 🙂 Dat heb je dan bij deze goedge­maakt. Eigen­lijk is dit een gedicht dat elke vrouw zich eigen zou moeten mak­en. Fier zijn om vrouw te zijn, en dat dan ook dus­danig uit­stralen dat de ander gewoon­weg met ver­stom­ming wordt ges­la­gen… makke­lijk­er gezegd dan gedaan natu­urlijk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets