Reacties 4

Zegt de ene socialbot tegen de andere…

Afge­lo­pen week­end las ik een arti­kel over nep-accounts op Twit­ter. Onder­zoe­kers van de Fede­ral Uni­ver­si­ty of Minas Gerais in Bra­zi­lië heb­ben onder­zocht en bewe­zen hoe mak­ke­lijk het is om zoge­naam­de ‘soci­al­bots’ in Twit­ter los te laten, die ver­vol­gens ‘een eigen leven’ gaan lij­den. Deze soci­al­bots stel­len op basis van voor­ge­pro­gram­meer­de karak­te­ris­tie­ken zelf hun tweets op, rea­ge­ren op ande­re tweets, gaan tweeps vol­gen en ver­ga­ren zelf ook een scha­re vol­gers. Het afweer­me­cha­nis­me van Twit­ter dat ont­wik­kelt is om deze soci­al­bots op te speu­ren, wist er slechts enke­le te ont­dek­ken. Het gros bleef ech­ter ‘onder de radar’. 

Wat mijn fan­ta­sie voor­al prik­kel­de, bui­ten het feit dat veel men­sen van vlees en bloed niet in de gaten had­den dat ze met een soci­al­bot aan het ‘pra­ten’ waren en het poten­ti­ë­le gevaar dat deze soci­al­bots inge­zet kun­nen wor­den om de publie­ke opi­nie te mani­pu­le­ren (lees dat arti­kel!), is dat ze ook met elkaar zou­den kun­nen com­mu­ni­ce­ren. Dat zou het leven een stuk over­zich­te­lij­ker maken. Ter­wijl de soci­al­bots op twit­ter, facebook en goog­le+ elkaar met rake one­li­ners besto­ken, blijft er voor ons ein­de­lijk vol­doen­de tijd over om eens op ons gemak die arti­ke­len en boe­ken te lezen waar we nu niet aan toe schij­nen te komen wegens tijd­ge­brek maar waar we wèl drif­tig over mee­pra­ten.

Dit is ten­min­ste de strek­king van een ver­taald arti­kel op nrc.nl, geschre­ven door Karl Taro Green­feld en eer­der ver­sche­nen in de New York Times. Door­dat we ons­zelf geen tijd meer gun­nen om iets gericht te lezen, maar den­ken dat we alles moe­ten lezen en daar­door dus niets lezen, zijn we afhan­ke­lijk gewor­den van ander­mans/-vrouws mening die we snel scan­nen en tot ons nemen op de soci­al media. Maar indach­tig het hier­bo­ven aan­ge­haal­de arti­kel (al gele­zen onder­tus­sen?) kan het zomaar zijn dat we niets anders doen dan de uitin­gen van soci­al­bots over­ne­men en door­ge­ven:

Wie bepaalt wat we weten, wel­ke opvat­tin­gen we mee­krij­gen en wel­ke idee­ën we her­ge­brui­ken als onze eigen onder­vin­din­gen?
Dat moe­ten dan algo­rit­men zijn, aan­ge­zien Goog­le, Facebook, Twit­ter en de ove­ri­ge soci­a­le media bin­nen het post­in­du­stri­ë­le stel­sel deze inge­wik­kel­de wis­kun­di­ge model­len gebrui­ken om pre­cies bij te hou­den wat we lezen, bekij­ken en kopen.
We heb­ben onze mening uit­be­steed aan een stroom gege­vens die ons tij­dens een eten­tje uit de wind houdt, maar als jij en ik inte­res­sant zit­ten te doen over de film The Grand Bud­a­pest Hotel en we die geen van bei­den gezien heb­ben, zijn we eigen­lijk soci­a­le media-feeds aan het ver­ge­lij­ken.

In fei­te inter­pre­teer ik bei­de arti­ke­len als een plei­dooi voor ont­haas­ting. Roep wat min­der ‘druk, druk, druk’, en accep­teer dat je niet over van alles en ieder­een een mening hoeft te heb­ben. Inves­teer daar­en­te­gen in de zaken die echt je inte­res­se heb­ben en ont­dek dat je er daar­door ook veel meer van kunt genie­ten.

Ik geef hier­bij het goe­de voor­beeld en ga weer ver­der met lezen in Het lief­des­le­ven van Nat­ha­niel P., zodat ik op 15 juni a.s. mijn eigen mening over dit boek kan geven.

~ ~ ~

0

4 reacties

  1. gelijk heb je, ont­wik­kel zelf je mening en laat je infor­me­ren op twit­ter, facebook maar ook krant , nieuws­ru­briek etc. Maar gebruik voor­al je kri­tisch maar nuch­ter boerenverstand.Een mening is pas een mening als je hem zelf gevormd hebt op basis van beschik­ba­re ech­te infor­ma­tie

Schrijf een reactie