Huizen van plezier

Op 10 okto­ber 2008 zat ik onder­uit gezakt op de ach­ter­bank van een taxi­bus­je. Moe van een over­vol­le week work­shops kre­gen we op de laat­ste dag in Nan­jing de beschik­king over onze eigen pri­vé-gids om de stad en omge­ving te ver­ken­nen. Niets­ver­moe­dend pas­seer­den we de slecht geres­tau­reer­de stads­muur die zich kilo­me­ters­lang uit­strekt paral­lel aan de bed­ding van de Jangt­se­kiang rivier. Ik schrijf ‘niets­ver­moe­dend’ omdat ik op dat moment nog totaal onwe­tend was van de mas­sa-slach­ting die zich tij­dens de inval door de Japan­ners in decem­ber 1937 hier heeft afge­speeld.

Wan­neer ik de foto’s terug­kijk die ik op die tien­de okto­ber heb gemaakt, vraag ik me soms af of we niet via een van de poor­ten de stad zijn bin­nen­ge­ko­men waar toen­ter­tijd de lij­ken van gesneu­vel­de sol­da­ten tot pulp wer­den gere­den. Ik pak de dag­boe­ken van John Rabe erbij en bla­der naar het hoofd­stuk met de omi­neu­ze titel ‘De Japan­ners mar­che­ren bin­nen: het begin van de gru­we­len’. Op blad­zij­de 119 staat een afbeel­ding van de Y Chang Men-poort. Het onder­schrift is hui­ve­ring­wek­kend:

De Y Chang Men-poort die naar de haven­wijk Hsi­ak­wan leid­de. Er was maar één door­gang geo­pend. De lij­ken van Chi­ne­se sol­da­ten lagen er meters­hoog en vorm­den samen met de zand­zak­ken een com­pac­te mas­sa. Weken­lang reden er auto’s over­heen die op weg waren naar Hsi­ak­wan.
[p.119, John Rabe. De goe­de nazi van Nan­king]

De gids die we kre­gen toe­ge­we­zen in 2008 ver­tel­de ons veel over het zoge­naam­de ‘Bloed­bad van Nan­king’. Het was de eer­ste keer dat ik er van hoor­de en ik nam me voor om bij thuis­komst mij­zelf meer te ver­die­pen in deze ver­schrik­ke­lij­ke geschie­de­nis. Inmid­dels heb ik er al ver­schil­len­de keren over geschre­ven, zoals onder ande­re hier en hier. Omdat het geen aan­ge­na­me lees­stof is pro­beer ik het aan­tal blog­posts over dit onder­werp te beper­ken, hoe­wel ik van mening ben dat er best meer aan­dacht aan gege­ven kan wor­den. Zelf heb ik er nu al heel wat over gele­zen en gezien.

Dit week­end deed ik een nieu­we ont­dek­king. Op Net­flix ont­dek­te ik tot mijn ver­ras­sing de docu­men­tai­re Nan­king die geba­seerd is op het boek The Rape of Nan­king, door Iris Chang. Net zoals bij lezing van het boek moest ik ook bij deze docu­men­tai­re een aan­tal maal pau­ze­ren voor­dat ik weer ver­der kon. Maar omdat ik ver­der niets nieuws te weten kwam twij­fel­de ik of er ik er iets over moest gaan blog­gen. Ik besloot om een con­cept­blogje aan te maken met de link naar de docu­men­tai­re.

Dat was zater­dag­avond.

Van­mid­dag, tij­dens de lunch­pau­ze, check­te ik de nieuws­be­rich­ten op nos.nl waar met­een de vol­gen­de upda­te in het oog sprong: Chi­na beschermt Japans bor­deel

Chi­na heeft een oud bor­deel in de Chi­ne­se stad Nan­king de sta­tus van beschermd his­to­risch gebouw gege­ven. Het bor­deel was vroe­ger in Japan­se han­den. Met de bescherm­de sta­tus wil Peking de Japan­se oor­logs­mis­da­den in Nan­king bena­druk­ken. Het gebouw heeft zeven ver­die­pin­gen en was tij­dens de Twee­de Wereld­oor­log het groot­ste mili­tai­re bor­deel van Azië.  Japan heeft het bloed­bad van Nan­king en het zwa­re bestaan van de troost­meis­jes nooit erkend. De meis­jes en vrou­wen zou­den zich vrij­wil­lig heb­ben aan­ge­bo­den om mili­tai­ren ‘troost’ te bie­den.

Troost­meis­jes.

Ik neem het boek van Iris Chang er nog eens erbij:

The first offi­ci­al com­fort hou­se ope­ned near Nan­king in 1938. To use the word com­fort in regard to either the women or the ‘hou­ses’ in which they lived is ludi­crous, for it con­ju­res up spa ima­ges of beau­ti­ful gei­sha girls strum­ming lutes, was­hing men, and giving them shi­at­su mas­sa­ges. In rea­li­ty, the con­di­ti­ons of the­se brot­hels were sor­did beyond the ima­gi­na­ti­on of most civi­li­zed peo­p­le. Unt­old num­bers of the­se women (whom the Japa­ne­se cal­l­ed ‘public toi­lets’) took their own lives when they lear­ned their des­ti­ny; others died from disea­se or mur­der. Tho­se who sur­vi­ved suf­fe­red a life­ti­me of sha­me and iso­la­ti­on, ste­ri­li­ty, or rui­ned health.
[p.53]

De instal­la­tie van deze staats­bor­de­len was een bizar­re reac­tie door de leger­lei­ding op de mas­sa­le (groeps)verkrachtingen die had­den plaats­ge­von­den onder de plaat­se­lij­ke bevol­king nadat de Japan­ners de stad had­den ver­o­verd. Hier­voor wer­den naar schat­ting tus­sen de 80.000 en 200.000 vrou­wen uit geheel Azië ont­voerd, gekocht of gekid­napt  en op trans­port gezet naar Nan­jing.

Vrij­wil­lig. Om troost te bie­den in deze hui­zen van ple­zier.

Ik denk dat het tijd is om er toch maar weer eens een blogje aan te wij­den.

~ ~ ~

Wie ben ik?
Een over­vol Bosch­huis

2 reacties op “Huizen van plezier”

Reacties zijn gesloten.