Einde bijtelling dreigt

Hoe of waar ik er tege­naan gelopen ben weet ik niet meer, maar sinds ik Vox ont­dekt heb ga ik er bij­na dagelijks wel een kijk­je nemen. Ondanks dat de artike­len vee­lal over zak­en gaan die zich in de VS afspe­len (of waarin de VS een rol van beteke­nis speelt), is er ook genoeg te lezen voor mensen die miss­chien wat min­der VS-gericht zijn. Vooral de manier waarop het nieuws gep­re­sen­teerd wordt (door veel gebruik te mak­en van overzichtelijke kaarten, tabellen of grafieken) spreekt mij erg aan. Ik heb al enkele keren tevre­den gecon­sta­teerd dat ik ein­delijk een bepaald onder­w­erp beter begreep door de manier waarop Vox het in kaart bracht. Voor­beeld? Zie 40 maps that explain the inter­net.

Gis­teren las ik een stuk over de drama­tis­che bijen­sterfte die sinds 2006 wereld­wi­jd drama­tis­che vor­men aan­neemt. Het was een nieuwe update over de inspan­nin­gen die de imk­ers in de VS zich getroost­en om deze neer­gang in de bijen­stand een halt toe te roepen. Nadat ik ook de eerdere updates gelezen had, zocht ik op de site van Green­peace verder naar dit onder­w­erp. Ik werd er niet vrolijk van.

Vanocht­end begon ik in Alles hier­voor van André Plat­teel. Nu ik een aan­tal dagen vrij ben om iets aan mijn stuwmeer van vakantieda­gen te doen leek me dat een pri­ma begin van de dag. Al snel stuitte ik op vol­gende zin:

Dat roman­tis­che beeld van de natu­ur is als dikke hon­ing die langza­am een kinder­keel in kruipt.’
[p.31]

Het deed me reeds bij eerste lez­ing huiv­eren. En de rest van de dag kreeg ik ‘m niet meer uit mijn hoofd. Het is een gruwelijk beeld. Dikke, klev­erige klod­ders hon­ing die ter­gend langza­am in een openges­perde kin­der­mond gli­j­den om daar langza­am maar onher­roe­pelijk de boel dicht te lat­en slibben. Tot­dat de dood erop vol­gt.

Je begri­jpt, ik ben niet zo’n liefheb­ber van hon­ing.

Wel van de natu­ur. Daar heb ik ontzag voor. De natu­ur is niet roman­tisch. Mijn vijver achter in de tuin. Die is miss­chien roman­tisch. Maar dat heeft weinig met de echte natu­ur te mak­en. Ik begri­jp de uit­spraak in het boek dus wel. Hij wordt gemaakt door ‘de Noor’. Zijn opvat­ting is dat het in de natu­ur maar om één ding gaat: de con­tin­ue stri­jd van lev­en op dood. Daar is geen plaats voor romantiek.

Of de bijen hun stri­jd weten te over­leven is nog maar de vraag.

~ ~ ~

  • Inder­daad ja, het gaat bergafwaarts met de bijen. En daarmee komt ook de bes­tu­iv­ing van tal van gewassen, bloe­men en planten in het gedrang. Ze zijn echt niet te onder­schat­ten hoor de gevol­gen die hier­mee gaan gepaard gaan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets