Burnhout

Een nieuwe vol­ger van­daag op twit­ter: @stressplein. De bijbe­horende bio luidt als vol­gt:

27 jaar en een burnout. Na her­s­tel ben ik Stressplein.eu begonnen. Een blog om ervarin­gen te delen over stress.

Zelf was ik 37 jaar toen ik tegen een burnout aan zat. Een iets te grote car­riere stap en bijbe­horende ver­ant­wo­ordelijkhe­den die ik niet aan kon, dreigden me de das om te doen. In mijn wan­hoop had ik al het bek­ende reper­toire doorgenomen om mezelf van de trap te wer­pen of tegen een boom te rij­den. Alles beter dan een nieuwe dag op kan­toor. In plaats daar­van liep ik op een slechte dag (na een zoveel­ste door­waak­te nacht) bij mijn man­ag­er naar bin­nen en stelde voor dat hij me dezelfde dag nog ontslag zou aan­bieden. Wat had hij tenslotte aan mij?

Hoe wist @stressplein nu van deze geschiede­nis (die alweer bij­na vijf­tien jaar achter me ligt)?

Ik keek de weinige tweets na die ik de afgelopen uren gedeeld had. Voor­namelijk ging het over hout. Dat rijmt weliswaar op burnout, maar dat kon toch niet de link zijn? Iets anders kon ik echter niet vin­den. Is het gewoon toe­val? Tenslotte weet ik ook niet hoe dat in z’n werk gaat bij zo’n nieuwe account met slechts 200 ver­zon­den tweets en toch al ruim over de 3.000 vol­gers.

Of zou de rust­gevende activiteit die het werken met hout voor mij is, toch de reden zijn dat het stress­plein in mij geïn­ter­esseerd is? Want eerlijk is eerlijk, wan­neer ik een dag­je (of twee) aan het zagen en kloven ben, dan valt echt alles van me af. Van stress geen sprake. Met mijn oorbescher­m­ers op verd­wi­jnt zowat al het omgev­ings­gelu­id en ben ik alleen met al het hout om me heen. Omdat ik niet zo’n ervaren DIY-man ben, vergt het hanteren van een ket­tingza­ag mijn uiter­ste con­cen­tratie. Na een tijd­je heb ik de rou­tine te pakken om een goede zaagsnede te mak­en en de ste­vige boom­stam­men vaardig op de juiste lengte in stukken te zagen. Daar­na het kloven. Ook hier is het de gerichte focus die belan­grijk is om een blok met één klap doormid­den te klieven.

En alti­jd zijn daar die geuren van de ver­schil­lende soorten hout. Haast bed­wel­mend. Ik ken ze niet bij naam, maar ik weet zek­er dat met mijn ogen dicht ik een aan­tal soorten bomen zou weten te onder­schei­den van elka­ar alleen maar door eraan te mogen ruiken. Wat de geuren doen is me niet alleen te lat­en voe­len alsof ik mid­den ergens in een bos ben, maar ook brengt het me terug naar een vakantiebaan­t­je wat ik had bij een houtza­ger­ij. Daar werd naast de vele europese soorten hout ook tro­pisch hard­hout geza­agd. Juist door het zagen komt het aro­ma  pas echt naar buiten. Met een over­weldigend effect. Daar kan geen par­fum of kop koffie op de vroege ocht­end tegenop.

Dus heb je last van stress? Sprokkel dan wat hout bij elka­ar en ga zagen en hakken. Het zal je goed doen. Zek­er als er dan ook nog een klein jonget­je op z’n fiet­sje met zijwielt­jes bij je komt staan en zich het vol­gende ‘gesprek’ ontspint:

Jonget­je: Meneer, wat bent u aan het doen?
Ik: hout zagen.
Hij: oh, u gaat een boom mak­en.

PS: En wat mijn aan­vraag tot ontslag betre­ft. Samen met mijn man­ag­er en per­son­eel­sza­k­en hebben we een op maat gesne­den tra­ject opgezet wat mij uitein­delijk weer op de rit kreeg. 

PS1: Na twee daag­jes hard werken is het resul­taat dat het ene schu­urt­je met hout voor de komende win­ter tot de nok toe gevuld is, maar dat de andere opslag­plaats voor nieuw hout wat eerst een jaart­je of zo moet dro­gen, nog wel wat ruimte over heeft. Het is dus wacht­en op een vol­gende storm die voor wat sprokkel­hout kan zor­gen.

burnhout2

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets