Burnhout

Een nieu­we vol­ger van­daag op twit­ter: @stressplein. De bij­be­ho­ren­de bio luidt als volgt:

27 jaar en een bur­nout. Na her­stel ben ik Stressplein.eu begon­nen. Een blog om erva­rin­gen te delen over stress.

Zelf was ik 37 jaar toen ik tegen een bur­nout aan zat. Een iets te gro­te car­rie­re stap en bij­be­ho­ren­de ver­ant­woor­de­lijk­he­den die ik niet aan kon, dreig­den me de das om te doen. In mijn wan­hoop had ik al het beken­de reper­toi­re door­ge­no­men om mezelf van de trap te wer­pen of tegen een boom te rij­den. Alles beter dan een nieu­we dag op kan­toor. In plaats daar­van liep ik op een slech­te dag (na een zoveel­ste door­waak­te nacht) bij mijn mana­ger naar bin­nen en stel­de voor dat hij me dezelf­de dag nog ont­slag zou aan­bie­den. Wat had hij ten­slot­te aan mij?

Hoe wist @stressplein nu van deze geschie­de­nis (die alweer bij­na vijf­tien jaar ach­ter me ligt)?

Ik keek de wei­ni­ge tweets na die ik de afge­lo­pen uren gedeeld had. Voor­na­me­lijk ging het over hout. Dat rijmt wel­is­waar op bur­nout, maar dat kon toch niet de link zijn? Iets anders kon ik ech­ter niet vin­den. Is het gewoon toe­val? Ten­slot­te weet ik ook niet hoe dat in z’n werk gaat bij zo’n nieu­we account met slechts 200 ver­zon­den tweets en toch al ruim over de 3.000 vol­gers.

Of zou de rust­ge­ven­de acti­vi­teit die het wer­ken met hout voor mij is, toch de reden zijn dat het stres­splein in mij geïn­te­res­seerd is? Want eer­lijk is eer­lijk, wan­neer ik een dag­je (of twee) aan het zagen en klo­ven ben, dan valt echt alles van me af. Van stress geen spra­ke. Met mijn oor­be­scher­mers op ver­dwijnt zowat al het omge­vings­ge­luid en ben ik alleen met al het hout om me heen. Omdat ik niet zo’n erva­ren DIY-man ben, vergt het han­te­ren van een ket­ting­zaag mijn uiter­ste con­cen­tra­tie. Na een tijd­je heb ik de rou­ti­ne te pak­ken om een goe­de zaag­sne­de te maken en de ste­vi­ge boom­stam­men vaar­dig op de juis­te leng­te in stuk­ken te zagen. Daar­na het klo­ven. Ook hier is het de gerich­te focus die belang­rijk is om een blok met één klap door­mid­den te klie­ven.

En altijd zijn daar die geu­ren van de ver­schil­len­de soor­ten hout. Haast bedwel­mend. Ik ken ze niet bij naam, maar ik weet zeker dat met mijn ogen dicht ik een aan­tal soor­ten bomen zou weten te onder­schei­den van elkaar alleen maar door eraan te mogen rui­ken. Wat de geu­ren doen is me niet alleen te laten voe­len als­of ik mid­den ergens in een bos ben, maar ook brengt het me terug naar een vakan­tie­baan­tje wat ik had bij een hout­za­ge­rij. Daar werd naast de vele euro­pe­se soor­ten hout ook tro­pisch hard­hout gezaagd. Juist door het zagen komt het aro­ma  pas echt naar bui­ten. Met een over­wel­di­gend effect. Daar kan geen par­fum of kop kof­fie op de vroe­ge och­tend tegen­op.

Dus heb je last van stress? Sprok­kel dan wat hout bij elkaar en ga zagen en hak­ken. Het zal je goed doen. Zeker als er dan ook nog een klein jon­ge­tje op z’n fiets­je met zij­wiel­tjes bij je komt staan en zich het vol­gen­de ‘gesprek’ ont­spint:

Jon­ge­tje: Meneer, wat bent u aan het doen?
Ik: hout zagen.
Hij: oh, u gaat een boom maken.

PS: En wat mijn aan­vraag tot ont­slag betreft. Samen met mijn mana­ger en per­so­neels­za­ken heb­ben we een op maat gesne­den tra­ject opge­zet wat mij uit­ein­de­lijk weer op de rit kreeg. 

PS1: Na twee daag­jes hard wer­ken is het resul­taat dat het ene schuur­tje met hout voor de komen­de win­ter tot de nok toe gevuld is, maar dat de ande­re opslag­plaats voor nieuw hout wat eerst een jaar­tje of zo moet dro­gen, nog wel wat ruim­te over heeft. Het is dus wach­ten op een vol­gen­de storm die voor wat sprok­kel­hout kan zor­gen.

burnhout2

~ ~ ~