Burnhout

Een nieuwe volger vandaag op twitter: @stressplein. De bijbehorende bio luidt als volgt:

27 jaar en een burnout. Na herstel ben ik Stressplein.eu begonnen. Een blog om ervaringen te delen over stress.

Zelf was ik 37 jaar toen ik tegen een burnout aan zat. Een iets te grote carriere stap en bijbehorende verantwoordelijkheden die ik niet aan kon, dreigden me de das om te doen. In mijn wanhoop had ik al het bekende repertoire doorgenomen om mezelf van de trap te werpen of tegen een boom te rijden. Alles beter dan een nieuwe dag op kantoor. In plaats daarvan liep ik op een slechte dag (na een zoveelste doorwaakte nacht) bij mijn manager naar binnen en stelde voor dat hij me dezelfde dag nog ontslag zou aanbieden. Wat had hij tenslotte aan mij?

Hoe wist @stressplein nu van deze geschiedenis (die alweer bijna vijftien jaar achter me ligt)?

Ik keek de weinige tweets na die ik de afgelopen uren gedeeld had. Voornamelijk ging het over hout. Dat rijmt weliswaar op burnout, maar dat kon toch niet de link zijn? Iets anders kon ik echter niet vinden. Is het gewoon toeval? Tenslotte weet ik ook niet hoe dat in z’n werk gaat bij zo’n nieuwe account met slechts 200 verzonden tweets en toch al ruim over de 3.000 volgers.

Of zou de rustgevende activiteit die het werken met hout voor mij is, toch de reden zijn dat het stressplein in mij geïnteresseerd is? Want eerlijk is eerlijk, wanneer ik een dagje (of twee) aan het zagen en kloven ben, dan valt echt alles van me af. Van stress geen sprake. Met mijn oorbeschermers op verdwijnt zowat al het omgevingsgeluid en ben ik alleen met al het hout om me heen. Omdat ik niet zo’n ervaren DIY-man ben, vergt het hanteren van een kettingzaag mijn uiterste concentratie. Na een tijdje heb ik de routine te pakken om een goede zaagsnede te maken en de stevige boomstammen vaardig op de juiste lengte in stukken te zagen. Daarna het kloven. Ook hier is het de gerichte focus die belangrijk is om een blok met één klap doormidden te klieven.

En altijd zijn daar die geuren van de verschillende soorten hout. Haast bedwelmend. Ik ken ze niet bij naam, maar ik weet zeker dat met mijn ogen dicht ik een aantal soorten bomen zou weten te onderscheiden van elkaar alleen maar door eraan te mogen ruiken. Wat de geuren doen is me niet alleen te laten voelen alsof ik midden ergens in een bos ben, maar ook brengt het me terug naar een vakantiebaantje wat ik had bij een houtzagerij. Daar werd naast de vele europese soorten hout ook tropisch hardhout gezaagd. Juist door het zagen komt het aroma  pas echt naar buiten. Met een overweldigend effect. Daar kan geen parfum of kop koffie op de vroege ochtend tegenop.

Dus heb je last van stress? Sprokkel dan wat hout bij elkaar en ga zagen en hakken. Het zal je goed doen. Zeker als er dan ook nog een klein jongetje op z’n fietsje met zijwieltjes bij je komt staan en zich het volgende ‘gesprek’ ontspint:

Jongetje: Meneer, wat bent u aan het doen?
Ik: hout zagen.
Hij: oh, u gaat een boom maken.

PS: En wat mijn aanvraag tot ontslag betreft. Samen met mijn manager en personeelszaken hebben we een op maat gesneden traject opgezet wat mij uiteindelijk weer op de rit kreeg. 

PS1: Na twee daagjes hard werken is het resultaat dat het ene schuurtje met hout voor de komende winter tot de nok toe gevuld is, maar dat de andere opslagplaats voor nieuw hout wat eerst een jaartje of zo moet drogen, nog wel wat ruimte over heeft. Het is dus wachten op een volgende storm die voor wat sprokkelhout kan zorgen.

burnhout2

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *