Acceptatie

Er zijn drie momen­ten waar­op ik de ver­za­mel­de obser­va­ties, indruk­ken en bele­ve­nis­sen van de afge­lo­pen tijd pro­beer te ver­wer­ken naar een nieu­we blog­post: in de auto op weg naar kan­toor (of terug naar huis), onder de dou­che en tij­dens het hard­lo­pen. Ik hoef er niet iets spe­ci­aals voor te doen. Het gaat van­zelf.

Stap ik bij­voor­beeld ’s avonds na een dag wer­ken in de auto, dan gaat bij het uit­rij­den van de par­keer­ga­ra­ge eerst de muziek aan en daar­na de knop om bij het ver­la­ten van Ede. Een­maal op de Gin­kel­se Hei krij­gen mijn gedach­ten vrij spel op de uit­ge­strek­te vlak­te links en rechts van mij. Ze dar­te­len over elkaar heen, gaan dwars­ver­ban­den aan, pro­be­ren de aan­dacht te trek­ken, wil­len gehoord wor­den. Ik zit met het luxe­pro­bleem opge­za­deld wat ik wil gebrui­ken voor een blog­post.

Is het mij dui­de­lijk gewor­den welk blog­ma­te­ri­aal ik wil gebrui­ken, dan ont­wik­kelt zich ver­vol­gens haast als van­zelf een eer­ste opzet in mijn hoofd. Tegen de tijd dat ik thuis ben is het een kwes­tie van de gele­gen­heid vin­den om ach­ter mijn com­pu­ter te gaan zit­ten en het ver­haal uit te wer­ken.

Alleen gaat het nu niet meer als van­zelf. Al een paar weken niet meer. De gedach­ten blij­ven weg. Ik stap onder de dou­che. Geniet eerst even­tjes van de har­de stra­len op mijn lijf voor­dat ik me inzeep en daar­na mijn haren was. Voor de vorm blijf ik nog wat staan dra­len. Maar dan draai ik reso­luut de kraan dicht. Onder­tus­sen weet ik dat ik het niet kan for­ce­ren. Er valt niets af te dwin­gen door me heel gecon­cen­treerd te focus­sen op een bepaald onder­werp of gesprek wat ik eer­der op de dag heb gehoord. Het is name­lijk niet de eer­ste keer dat me dit over­komt.

The word block sug­gests that you are con­sti­pa­ted or stuck, when the truth is that you’re emp­ty.
[…]
The pro­blem is accep­tan­ce, which is some­thing we’re taught not to do. We’re taught to impro­ve uncom­for­ta­ble situ­a­ti­ons, to chan­ge things, alle­vi­a­te unpleasant fee­lings. But if you accept the rea­li­ty that you have been given — that you are not in a pro­duc­ti­ve cre­a­ti­ve peri­od — you free yourself to begin fil­ling up again.
[p. 178, Bird by Bird, Anne Lamott]

Dus trok ik van­och­tend al vroeg mijn hard­loop­schoe­nen aan en ging op weg voor mijn weke­lijk­se 10 km hard­lo­pen om me tege­lij­ker­tijd vol te laten lopen met nieu­we indruk­ken. Heer­lijk! De lucht was aan­ge­naam voch­tig en vol zuur­stof. Er stond nage­noeg geen wind. Ide­a­le omstan­dig­he­den wat mij betreft. Wat het ech­ter hele­maal per­fect maak­te was toch wel dat ik bij­na na elke bocht weer iets bij­zon­ders meen­de te ont­dek­ken. Het hield niet op. Ik kon niet wach­ten om thuis onder de dou­che dit alles te ver­wer­ken zodat er ein­de­lijk weer een nieu­we blog­post kon wor­den geschre­ven. Maar daar­over een vol­gen­de keer meer. Eerst nog wat oefe­nin­gen doen.

~ ~ ~

2 Comments

  1. Komt van­zelf goed Peter. Je moet het inder­daad kun­nen laten gaan en ook kun­nen accep­te­ren dat er niet van­zelf­spre­kend iede­re dag iets te blog­gen is.

    En ik moet ook leren accep­te­ren dat er niet elke dag een pete­pel­le­tje in de mail­box valt. Ik had/heb er heel veel bewon­de­ring voor dat je min­stens 4 of 5 keer per week blog­de en ik mis­te de laat­ste dagen jouw blogs al. Nu begrijp ik wat er aan de hand is en her­ken ik het. Ik denk dat ieder­een die schrijft hier soms last van heeft.

    • Ach, ik raak eraan gewend. Er zijn peri­o­des dat ik meer in mijn hoofd heb dan dat ik op papier kwijt kan. Maar om de zoveel tijd moet ik ‘bij­tan­ken’ door onder ande­re veel te lezen en ont­van­ke­lij­ker te zijn voor alle indruk­ken om me heen. Dan zuig ik onge­merkt een hoop op, waar ik ver­vol­gens weer een tijd­je mee voor­uit kan vwb blog­gen en schrij­ven.
      En een beet­je rust­pau­ze tus­sen de pete­pel­le­tjes in kan geen kwaad 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *