Acceptatie

Er zijn drie momenten waarop ik de verza­melde obser­vaties, indrukken en belevenis­sen van de afgelopen tijd probeer te ver­w­erken naar een nieuwe blog­post: in de auto op weg naar kan­toor (of terug naar huis), onder de douche en tij­dens het hard­lopen. Ik hoef er niet iets spe­ci­aals voor te doen. Het gaat vanzelf.

Stap ik bijvoor­beeld ’s avonds na een dag werken in de auto, dan gaat bij het uitri­j­den van de par­keer­garage eerst de muziek aan en daar­na de knop om bij het ver­lat­en van Ede. Een­maal op de Ginkelse Hei kri­j­gen mijn gedacht­en vrij spel op de uit­gestrek­te vlak­te links en rechts van mij. Ze darte­len over elka­ar heen, gaan dwarsver­ban­den aan, proberen de aan­dacht te trekken, willen geho­ord wor­den. Ik zit met het lux­eprob­leem opgezadeld wat ik wil gebruiken voor een blog­post.

Is het mij duidelijk gewor­den welk blog­ma­te­ri­aal ik wil gebruiken, dan ontwikkelt zich ver­vol­gens haast als vanzelf een eerste opzet in mijn hoofd. Tegen de tijd dat ik thuis ben is het een kwest­ie van de gele­gen­heid vin­den om achter mijn com­put­er te gaan zit­ten en het ver­haal uit te werken.

Alleen gaat het nu niet meer als vanzelf. Al een paar weken niet meer. De gedacht­en bli­jven weg. Ik stap onder de douche. Geni­et eerst even­t­jes van de harde stralen op mijn lijf voor­dat ik me inzeep en daar­na mijn haren was. Voor de vorm bli­jf ik nog wat staan dralen. Maar dan draai ik res­olu­ut de kraan dicht. Onder­tussen weet ik dat ik het niet kan forceren. Er valt niets af te dwin­gen door me heel gecon­cen­treerd te focussen op een bepaald onder­w­erp of gesprek wat ik eerder op de dag heb geho­ord. Het is namelijk niet de eerste keer dat me dit overkomt.

The word block sug­gests that you are con­sti­pat­ed or stuck, when the truth is that you’re emp­ty.
[…]
The prob­lem is accep­tance, which is some­thing we’re taught not to do. We’re taught to improve uncom­fort­able sit­u­a­tions, to change things, alle­vi­ate unpleas­ant feel­ings. But if you accept the real­i­ty that you have been giv­en — that you are not in a pro­duc­tive cre­ative peri­od — you free your­self to begin fill­ing up again.
[p. 178, Bird by Bird, Anne Lam­ott]

Dus trok ik vanocht­end al vroeg mijn hard­loop­schoe­nen aan en ging op weg voor mijn weke­lijkse 10 km hard­lopen om me tegelijk­er­ti­jd vol te lat­en lopen met nieuwe indrukken. Heer­lijk! De lucht was aan­ge­naam vochtig en vol zuurstof. Er stond nage­noeg geen wind. Ide­ale omstandighe­den wat mij betre­ft. Wat het echter hele­maal per­fect maak­te was toch wel dat ik bij­na na elke bocht weer iets bij­zon­ders meende te ont­dekken. Het hield niet op. Ik kon niet wacht­en om thuis onder de douche dit alles te ver­w­erken zodat er ein­delijk weer een nieuwe blog­post kon wor­den geschreven. Maar daarover een vol­gende keer meer. Eerst nog wat oefenin­gen doen.

~ ~ ~

2 Comments

Komt vanzelf goed Peter. Je moet het inder­daad kun­nen lat­en gaan en ook kun­nen accepteren dat er niet vanzelf­sprek­end iedere dag iets te bloggen is.

En ik moet ook leren accepteren dat er niet elke dag een pete­pel­let­je in de mail­box valt. Ik had/heb er heel veel bewon­der­ing voor dat je min­stens 4 of 5 keer per week blogde en ik miste de laat­ste dagen jouw blogs al. Nu begri­jp ik wat er aan de hand is en herken ik het. Ik denk dat iedereen die schri­jft hier soms last van heeft.

Ach, ik raak eraan gewend. Er zijn peri­odes dat ik meer in mijn hoofd heb dan dat ik op papi­er kwi­jt kan. Maar om de zoveel tijd moet ik ‘bij­tanken’ door onder andere veel te lezen en ont­vanke­lijk­er te zijn voor alle indrukken om me heen. Dan zuig ik onge­merkt een hoop op, waar ik ver­vol­gens weer een tijd­je mee vooruit kan vwb bloggen en schri­jven.
En een beet­je rust­pauze tussen de pete­pel­let­jes in kan geen kwaad 😉

Geef een reactie