Acceptatie

Er zijn drie momenten waarop ik de verzamelde observaties, indrukken en belevenissen van de afgelopen tijd probeer te verwerken naar een nieuwe blogpost: in de auto op weg naar kantoor (of terug naar huis), onder de douche en tijdens het hardlopen. Ik hoef er niet iets speciaals voor te doen. Het gaat vanzelf.

Stap ik bijvoorbeeld ‘s avonds na een dag werken in de auto, dan gaat bij het uitrijden van de parkeergarage eerst de muziek aan en daarna de knop om bij het verlaten van Ede. Eenmaal op de Ginkelse Hei krijgen mijn gedachten vrij spel op de uitgestrekte vlakte links en rechts van mij. Ze dartelen over elkaar heen, gaan dwarsverbanden aan, proberen de aandacht te trekken, willen gehoord worden. Ik zit met het luxeprobleem opgezadeld wat ik wil gebruiken voor een blogpost.

Is het mij duidelijk geworden welk blogmateriaal ik wil gebruiken, dan ontwikkelt zich vervolgens haast als vanzelf een eerste opzet in mijn hoofd. Tegen de tijd dat ik thuis ben is het een kwestie van de gelegenheid vinden om achter mijn computer te gaan zitten en het verhaal uit te werken.

Alleen gaat het nu niet meer als vanzelf. Al een paar weken niet meer. De gedachten blijven weg. Ik stap onder de douche. Geniet eerst eventjes van de harde stralen op mijn lijf voordat ik me inzeep en daarna mijn haren was. Voor de vorm blijf ik nog wat staan dralen. Maar dan draai ik resoluut de kraan dicht. Ondertussen weet ik dat ik het niet kan forceren. Er valt niets af te dwingen door me heel geconcentreerd te focussen op een bepaald onderwerp of gesprek wat ik eerder op de dag heb gehoord. Het is namelijk niet de eerste keer dat me dit overkomt.

The word block suggests that you are constipated or stuck, when the truth is that you’re empty.
[…]
The problem is acceptance, which is something we’re taught not to do. We’re taught to improve uncomfortable situations, to change things, alleviate unpleasant feelings. But if you accept the reality that you have been given – that you are not in a productive creative period – you free yourself to begin filling up again.
[p. 178, Bird by Bird, Anne Lamott]

Dus trok ik vanochtend al vroeg mijn hardloopschoenen aan en ging op weg voor mijn wekelijkse 10 km hardlopen om me tegelijkertijd vol te laten lopen met nieuwe indrukken. Heerlijk! De lucht was aangenaam vochtig en vol zuurstof. Er stond nagenoeg geen wind. Ideale omstandigheden wat mij betreft. Wat het echter helemaal perfect maakte was toch wel dat ik bijna na elke bocht weer iets bijzonders meende te ontdekken. Het hield niet op. Ik kon niet wachten om thuis onder de douche dit alles te verwerken zodat er eindelijk weer een nieuwe blogpost kon worden geschreven. Maar daarover een volgende keer meer. Eerst nog wat oefeningen doen.

~ ~ ~

2 gedachten over “Acceptatie

  1. Komt vanzelf goed Peter. Je moet het inderdaad kunnen laten gaan en ook kunnen accepteren dat er niet vanzelfsprekend iedere dag iets te bloggen is.

    En ik moet ook leren accepteren dat er niet elke dag een petepelletje in de mailbox valt. Ik had/heb er heel veel bewondering voor dat je minstens 4 of 5 keer per week blogde en ik miste de laatste dagen jouw blogs al. Nu begrijp ik wat er aan de hand is en herken ik het. Ik denk dat iedereen die schrijft hier soms last van heeft.

    1. Ach, ik raak eraan gewend. Er zijn periodes dat ik meer in mijn hoofd heb dan dat ik op papier kwijt kan. Maar om de zoveel tijd moet ik ‘bijtanken’ door onder andere veel te lezen en ontvankelijker te zijn voor alle indrukken om me heen. Dan zuig ik ongemerkt een hoop op, waar ik vervolgens weer een tijdje mee vooruit kan vwb bloggen en schrijven.
      En een beetje rustpauze tussen de petepelletjes in kan geen kwaad 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *