Ken mijn klassiekers

Wat ik me voor­al van mijn mid­del­ba­re school­tijd her­in­ner is dat ik wer­ke­lijk alles las wat ik te pak­ken kon krij­gen. De weke­lijk­se stroop­tocht door de stads­bi­bli­o­theek in Hel­mond op de vrij­dag­na­mid­dag was iets waar ik hon­ge­rig naar uit­keek. Ook de school­bi­bli­o­theek werd fre­quent door mij bezocht. Het pro­bleem was alleen dat ik eigen­lijk alleen dìe boe­ken wil­de lezen die ik zelf had uit­ge­zocht. Zodra het een ver­plich­te keu­ze werd, dan haak­te ik al snel af. Dat beperk­te zich niet tot de stu­die­boe­ken, maar ook de lees­lijs­ten die we voor Neder­lands, Engels, Frans en Duits moesten lezen.

Wat nou, moe­ten? Ik had daar geen tijd voor!

En voor­al geen zin in. Want mijn lees­hon­ger werd toch voor­na­me­lijk gestild door boe­ken die niet als ‘ech­te’ lite­ra­tuur wer­den beschouwd. Hoe ik mijn best ook deed om het tegen­deel te bewij­zen, gen­res zoals sci­en­ce fic­ti­on, hor­ror en thril­lers kon­den mijn docen­ten op het VWO niet impo­ne­ren. Ik ont­kwam er daar­om niet aan om in de aan­loop naar mijn exa­mens titels te selec­te­ren uit de voor­keurs­lijs­ten die ons wer­den voor­ge­hou­den. Veel daar­van waren de zoge­naam­de klas­sie­kers. Wat ik mij ervan her­in­ner is dat ik plichts­ge­trouw het mini­ma­le gele­zen heb en won­der­baar­lijk door de exa­men­pe­ri­o­de gerold ben. Wat ik mij er niet van her­in­ner is wat ik op de lijst had gezet.

Ook nadat ik geslaagd was voor het VWO ging ik door met veel­le­zen. Maar gelei­de­lijk werd het wel min­der. Eerst door­dat ik mijn mili­tai­re dienst­plicht moest ver­vul­len (waar de ber­gen vrije tijd gevuld wer­den door ver­ve­ling, drank en video, niet door het lezen van boe­ken). Daar­na nam het samen­wo­nen en mijn eer­ste baan bij Phi­lips een hoop tijd in beslag. Wat er wel gebeur­de (een ver­kla­ring heb ik nog niet) is dat er een ver­schui­ving plaats­vond in wat ik las. Gelei­de­lijk ging ik meer Neder­land­se moder­ne lite­ra­tuur lezen. En his­to­ri­sche romans. Als tegen­wicht ver­moed ik.

Pas toen ik de brui aan mijn baan bij Phi­lips gaf en me inschreef voor een uni­ver­si­tai­re stu­die Geschie­de­nis begon het veel­le­zen weer terug te komen. Vreemd was dat ik ver­vol­gens geen enke­le moei­te had om te lezen wat er voor­ge­schre­ven werd. Inte­gen­deel, ik las vaak ook nog wat er als opti­o­neel op de lijst stond aan­ge­merkt. Het leek als­of ik uit­ge­hon­gerd was geraakt maar het nieu­we was dat ik alleen dat wil­de eten wat goed stond aan­ge­schre­ven. En dat waren natuur­lijk onder ande­re de klas­sie­kers zoals ze in de col­le­ges Lite­ra­tuur­we­ten­schap (die ik mooi wist te inte­gre­ren in de rich­ting Cul­tuur­ge­schie­de­nis die ik voor mezelf had uit­ge­stip­peld) voor­bij­kwa­men. Ein­de­lijk stond ik open voor de lite­rai­re canon die ik al die tijd links had laten lig­gen. In com­bi­na­tie met de ach­ter­grond die ik van­uit de stu­die Geschie­de­nis kreeg, viel het me ineens veel mak­ke­lij­ker om boe­ken te lezen die in de voor­bije eeu­wen geschre­ven waren. Inge­bed in de his­to­ri­sche con­text kwa­men ze veel leven­di­ger over en werd mij dui­de­lijk hoe con­tro­ver­si­eel of expe­ri­men­teel ze in hun jaren van ver­schij­nen waren geweest.

Een gro­te inhaal­slag was begon­nen. Een­tje die boven­dien nog steeds aan de gang is, want de lijst van de klas­sie­kers is er een­tje die lang is en gestaag groei­en­de. Niet dat ik me tegen­woor­dig alleen maar tot de klas­sie­kers beperk. Nadat ik in het laat­ste jaar mijn stu­die voor­tij­dig moest sta­ken is er van­zelf­spre­kend opnieuw veel ver­an­derd in mijn lees­ge­drag. Maar ik pro­beer toch zeker elk jaar wel één of meer­de­re klas­sie­kers te lezen. Want er zit­ten juweel­tjes tus­sen.

En nu is daar dan vraag 29 van #50books waar­bij ik weer eens ben aan­ge­haakt:

Wat is je favo­rie­te klas­sie­ker?

Tja. Ik ben niet zo van de favo­rie­ten. Ten­min­ste, niet een­tje. Bij mij werkt het eer­der dat ik een soort eigen lite­rai­re canon opbouw op basis van de boe­ken die ik lees en die ìkzelf goed genoeg acht om ze op te nemen. Maar laat ik om de vraag te beant­woor­den niet al te moei­lijk doen en hier een aan­tal klas­sie­kers (selec­tie cri­te­ri­um: mini­maal 100 jaar oud) ver­mel­den die mij op dit moment dier­baar zijn. Waar­bij ik wil aan­te­ke­nen dat dit mor­gen weer anders kan zijn.

Hier komen ze:

  • Neder­land: Wou­ter­tje Pie­ter­se door Mul­ta­tu­li
  • Duits­land: Der Tod in Vene­dig door Tho­mas Mann
  • Frank­rijk: Can­di­de door Vol­tai­re
  • Ita­lië: De god­de­lij­ke kome­die door Dan­te
  • Span­je: Don Qui­chot­te door Cer­van­tes
  • Rus­land: Oblo­mov door Gont­sja­row
  • Enge­land: The Can­ter­bu­ry Tales door Geof­frey Chau­cer
  • Ame­ri­ka: Moby-Dick door Her­man Mel­vil­le

Ze heb­ben de tand des tijds wat mij betreft terecht door­staan.

~ ~ ~

Het #50books ini­ti­a­tief is spon­taan ont­staan ergens begin 2013, en nadat ik een jaar lang iede­re week op de zon­dag­och­tend een vraag rond­om boe­ken en lezen had gepost, was DrsPee zo vrien­de­lijk om het stok­je in 2014 over te nemen.

~ ~ ~

3 reacties

  1. Liselore zegt:

    Her­ken­baar, ik heb tij­dens mijn mid­del­ba­re school­tijd ook een soort ‘afkeer’ ont­wik­keld van die ver­plich­te lite­ra­tuur. Maar dan wel weer glans­rijk mijn mon­de­ling eind­exa­men lite­ra­tuur halen door — geheel onder­bouwd — De ont­dek­king van de hemel van Har­ry Mulisch met de grond gelijk te maken.
    Maar sinds een tijd­je begint het dan toch te krie­be­len om mij in de ‘klas­sie­ke’ lite­ra­tuur te wil­len ver­die­pen, het is toch niet voor niets lite­ra­tuur denk ik dan. Ik weet nog niet zo goed hoe ik dat het bes­te aan kan pak­ken, maar ik begin er iig vol­gen­de maand mee door ten­min­ste één klas­sie­ker te gaan lezen.

  2. carel zegt:

    ik ben een pro­duct van de zes­ti­ger jaren, wat nu ver­plich­ten. En toch, maar dan onver­plicht de nodi­ge lite­ra­tuur tot me geno­men. Eb nog steeds, al wet je nooit of een boek de gewo­ne plat­te lite­ra­tuur zal ont­stij­gen. En dus wor­stel ik nu met het put­ter­tje van Don­na Tartt

  3. Sandra zegt:

    Bij mij was het omge­keerd, ik las voor mijn lijst juist heel graag klas­sie­kers en ondanks dat ik af en toe nog wel eens een klas­sie­ker las (en voor­al heel erg waar­deer­de) betrap­te ik mij­zelf er steeds vaker op dat ik er hoog­uit 2 per jaar las. In augus­tus haal ik dat ruim­schoots in, ik ga de gehe­le maand alleen maar klas­sie­kers lezen en recen­se­ren voor mijn blog en heb 35 (boeken)bloggers bereid gevon­den om mee te doen.

Laat een reactie achter op carel Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *