Schrijver

Laat ik begin­nen om (voor de zoveel­ste keer) een frag­ment aan te halen uit het inmid­dels door mij stuk­ge­le­zen Bird by Bird door Anne Lamott:

All right, let’s talk about publi­ca­ti­on. Let’s talk about the myth of publi­ca­ti­on.
[…]
Many non­wri­ters assu­me that publi­ca­ti­on is a thun­derous­ly joyous event in the writer’s life, and it is cer­tain­ly the big­gest and brigh­test car­rot dang­ling befo­re the eyes of my stu­dents. They belie­ve that if they them­sel­ves were to get some­thing publis­hed, their lives would chan­ge instant­ly, dra­ma­ti­cally, and for the bet­ter. Their self-esteem would flou­rish; all self-doubt would be era­sed like a typo. Enti­re para­g­raphs and manu­scripts of dis­ap­point­ment and rejec­ti­on and lack of faith would be wiped out by one push of a psy­chic dele­te but­ton and repla­ced by a qui­et, ten­der sen­se of worth and belon­ging. Then they could wrap the world in fla­me.
But this is not exact­ly what hap­pens.1

Waar­om dit frag­ment? Sim­pel. Ik moest er aan den­ken toen ik de der­tig­ste vraag uit de #50books serie van Drs Pee onder ogen kreeg:

Zou jij een boek wil­len schrij­ven?

Ja. Ik zou wel een boek wil­len schrij­ven. Niet zozeer van­we­ge de roem die me dan hope­lijk staat te wach­ten. Hoe­wel dat schijn­baar ergens wel op de ach­ter­grond mee­speelt, want waar­om zou anders het eer­de­re frag­ment mij als eer­ste te bin­nen schie­ten? Laat ik er niet moei­lijk over doen. Ook ik heb als ‘non­wri­ter’2 het idee dat met de publi­ca­tie van een hele­maal door mij­zelf met bloed en tra­nen geschre­ven boek er veel in posi­tie­ve zin zal gaan ver­an­de­ren.

En toch.

En toch is dat niet waar het mij uit­ein­de­lijk om gaat wan­neer ik de vraag of ik een boek zou wil­len schrij­ven ver­der op mij laat inwer­ken. Uit­ein­de­lijk lijkt me vol­doe­ning het ech­te ant­woord. De vol­doe­ning een taak te heb­ben vol­bracht die ik al sinds men­sen­heu­ge­nis met me mee­draag maar tot nu toe niet weet te vol­bren­gen. Ook eind 2013 ben ik weer aan een nieu­we poging begon­nen, maar voor­als­nog met wei­nig suc­ces. Voor­lo­pig kom ik niet ver­der dan goed­be­doel­de opzet­jes of een inci­den­te­le uit­wer­king van enke­le per­so­na­ges en ver­haal­lij­nen.

De ech­te vraag is niet zozeer of ik een boek zou wil­len schrij­ven. De ech­te vraag is waar­om ik nog steeds geen boek heb geschre­ven ter­wijl ik dit beschouw als belang­rijk voor mij om te doen. Wat houdt mij tegen?

Kan de ‘Five Times Why’ tech­niek3 meer inzicht ver­schaf­fen?

Waar­om heb ik nog steeds geen boek geschre­ven?

  1. Ik heb te wei­nig tijd naast mijn werk en ande­re acti­vi­tei­ten.
  2. Wan­neer ik meer tijd zou vrij­ma­ken door min­der te wer­ken en ande­re acti­vi­tei­ten te min­de­ren dan zou het nog niet vol­doen­de zijn.
  3. Want ik wil een lite­rai­re roman schrij­ven waar ik een lan­ge­re peri­o­de onaf­ge­bro­ken aan zou kun­nen wer­ken zodat ik me vol­le­dig in kan leven in de per­so­na­ges.
  4. Omdat ik denk dat dit voor mij de bes­te manier is om er iets van te maken waar ik hele­maal ach­ter kan staan.
  5. Het moet met­een de eer­ste keer goed zijn.

Leo­n­id Pas­ter­nak — Throes of cre­a­ti­on

Ik heb mij­zelf wijs gemaakt dat die roman er alleen kan komen wan­neer ik een soort van sab­ba­ti­cal kan nemen om weg van de dage­lijk­se wer­ke­lijk­heid onge­stoord enke­le weken (maan­den?) te kun­nen schrij­ven. Dan komt alles goed. Alleen lukt het me niet om die sab­ba­ti­cal daad­wer­ke­lijk op te nemen. En, wat nog belang­rij­ker is, ik heb geen enke­le zeker­heid dat het dan wel goed gaat komen met mijn schrij­vers­am­bi­ties. Mis­schien is het wel een mythe die ik met me mee­draag. De mythe van een in afzon­de­ring leven­de schrij­ver die de dagen (en nach­ten?) vult met niets anders dan schrij­ven en naden­ken. Wat nu als dit hele­maal niet bij mij past? Er is natuur­lijk een manier om daar ach­ter te komen. Als­nog werk maken van die sab­ba­ti­cal.

Maar ik kan ook pro­be­ren mijn ambi­ties en de beschik­ba­re tijd meer op elkaar af te stem­men. Me min­der laten aflei­den door hoog­dra­ven­de ver­wach­tin­gen over wat ik denk te kun­nen schrij­ven indien ik onbe­perkt de tijd heb tegen­over ruim­te vrij­ma­ken in mijn agen­da door zaken weg te stre­pen die me van het schrij­ven weer­hou­den en die ik ook bereid ben ervoor op te offe­ren. Wie weet wat me dit kan ople­ve­ren? Mis­schien is het geen slecht plan om wat struc­tuur in mijn schrijf­ac­ti­vi­tei­ten te bren­gen. Net zoals ik dat momen­teel met mijn hard­loop­ac­ti­vi­tei­ten doe. Ten­slot­te heb ik gemerkt dat een hal­ve mara­thon lopen ook niet van­zelf gaat. Een goed begin zou al zijn om vas­te momen­ten in te plan­nen die ik aan het schrij­ven ga wij­den. Ook iets wat ik bij Lamott heb gele­zen. Dus.

~ ~ ~


  1. p.208–211, Bird by Bird, Anne Lamott 

  2. De kor­te ver­ha­len die in ver­schei­de­ne bun­dels zijn gepu­bli­ceerd laat ik hier bui­ten beschou­wing 

  3. Voor een uit­leg over deze sim­pe­le maar zeer krach­ti­ge tech­niek om snel tot de kern van een pro­bleem te gera­ken zie bij­voor­beeld de <a href=“http://en.wikipedia.org/wiki/5_Whys” target=“_blank” rel=“noopener”>wikipedia</a> pagi­na 

2 Replies to “Schrijver”

  1. Geno­ten Peter! En de laat­ste ali­nea is zo tref­fend, prach­tig!

    Beantwoorden

    1. Dank je. Hope­lijk gaat een plan­ma­ti­ge aan­pak me daad­wer­ke­lijk hel­pen om wat voort­gang te boe­ken in mijn roman-acti­vi­tei­ten…

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *