Schrijver

Laat ik begin­nen om (voor de zoveel­ste keer) een frag­ment aan te halen uit het inmid­dels door mij stukgelezen Bird by Bird door Anne Lam­ott:

All right, let’s talk about pub­li­ca­tion. Let’s talk about the myth of pub­li­ca­tion.
[…]
Many non­writ­ers assume that pub­li­ca­tion is a thun­der­ous­ly joy­ous event in the writer’s life, and it is cer­tain­ly the biggest and bright­est car­rot dan­gling before the eyes of my stu­dents. They believe that if they them­selves were to get some­thing pub­lished, their lives would change instant­ly, dra­mat­i­cal­ly, and for the bet­ter. Their self-esteem would flour­ish; all self-doubt would be erased like a typo. Entire para­graphs and man­u­scripts of dis­ap­point­ment and rejec­tion and lack of faith would be wiped out by one push of a psy­chic delete but­ton and replaced by a qui­et, ten­der sense of worth and belong­ing. Then they could wrap the world in flame.
But this is not exact­ly what hap­pens.1

Waarom dit frag­ment? Sim­pel. Ik moest er aan denken toen ik de der­tig­ste vraag uit de #50books serie van Drs Pee onder ogen kreeg:

Zou jij een boek willen schri­jven?

Ja. Ik zou wel een boek willen schri­jven. Niet zozeer van­wege de roem die me dan hopelijk staat te wacht­en. Hoewel dat schi­jn­baar ergens wel op de achter­grond meespeelt, want waarom zou anders het eerdere frag­ment mij als eerste te bin­nen schi­eten? Laat ik er niet moeil­ijk over doen. Ook ik heb als ‘non­writer’2 het idee dat met de pub­li­catie van een hele­maal door mijzelf met bloed en tra­nen geschreven boek er veel in posi­tieve zin zal gaan veran­deren.

En toch.

En toch is dat niet waar het mij uitein­delijk om gaat wan­neer ik de vraag of ik een boek zou willen schri­jven verder op mij laat inwerken. Uitein­delijk lijkt me vol­doen­ing het echte antwo­ord. De vol­doen­ing een taak te hebben vol­bracht die ik al sinds mensen­heuge­nis met me mee­draag maar tot nu toe niet weet te vol­bren­gen. Ook eind 2013 ben ik weer aan een nieuwe poging begonnen, maar vooral­snog met weinig suc­ces. Voor­lop­ig kom ik niet verder dan goedbe­doelde opzetjes of een inci­den­tele uitwerk­ing van enkele per­son­ages en ver­haal­li­j­nen.

De echte vraag is niet zozeer of ik een boek zou willen schri­jven. De echte vraag is waarom ik nog steeds geen boek heb geschreven ter­wi­jl ik dit beschouw als belan­grijk voor mij om te doen. Wat houdt mij tegen?

Kan de ‘Five Times Why’ tech­niek3 meer inzicht ver­schaf­fen?

Waarom heb ik nog steeds geen boek geschreven?

  1. Ik heb te weinig tijd naast mijn werk en andere activiteit­en.
  2. Wan­neer ik meer tijd zou vri­j­mak­en door min­der te werken en andere activiteit­en te min­deren dan zou het nog niet vol­doende zijn.
  3. Want ik wil een lit­eraire roman schri­jven waar ik een lan­gere peri­ode onafge­bro­ken aan zou kun­nen werken zodat ik me volledig in kan lev­en in de per­son­ages.
  4. Omdat ik denk dat dit voor mij de beste manier is om er iets van te mak­en waar ik hele­maal achter kan staan.
  5. Het moet meteen de eerste keer goed zijn.
Leonid Paster­nak — Throes of cre­ation

Ik heb mijzelf wijs gemaakt dat die roman er alleen kan komen wan­neer ik een soort van sab­bat­i­cal kan nemen om weg van de dagelijkse werke­lijkheid ongesto­ord enkele weken (maan­den?) te kun­nen schri­jven. Dan komt alles goed. Alleen lukt het me niet om die sab­bat­i­cal daad­w­erke­lijk op te nemen. En, wat nog belan­grijk­er is, ik heb geen enkele zek­er­heid dat het dan wel goed gaat komen met mijn schri­jver­sam­bities. Miss­chien is het wel een mythe die ik met me mee­draag. De mythe van een in afzon­der­ing lev­ende schri­jver die de dagen (en nacht­en?) vult met niets anders dan schri­jven en nadenken. Wat nu als dit hele­maal niet bij mij past? Er is natu­urlijk een manier om daar achter te komen. Alsnog werk mak­en van die sab­bat­i­cal.

Maar ik kan ook proberen mijn ambities en de beschik­bare tijd meer op elka­ar af te stem­men. Me min­der lat­en aflei­den door hoog­dravende verwachtin­gen over wat ik denk te kun­nen schri­jven indi­en ik onbeperkt de tijd heb tegen­over ruimte vri­j­mak­en in mijn agen­da door zak­en weg te strepen die me van het schri­jven weer­houden en die ik ook bereid ben ervoor op te offer­en. Wie weet wat me dit kan oplev­eren? Miss­chien is het geen slecht plan om wat struc­tu­ur in mijn schri­j­fac­tiviteit­en te bren­gen. Net zoals ik dat momenteel met mijn hard­loopactiviteit­en doe. Tenslotte heb ik gemerkt dat een halve marathon lopen ook niet vanzelf gaat. Een goed begin zou al zijn om vaste momenten in te plan­nen die ik aan het schri­jven ga wij­den. Ook iets wat ik bij Lam­ott heb gelezen. Dus.

~ ~ ~


  1. p.208–211, Bird by Bird, Anne Lam­ott 

  2. De korte ver­halen die in ver­schei­dene bun­dels zijn gepub­liceerd laat ik hier buiten beschouwing 

  3. Voor een uit­leg over deze sim­pele maar zeer krachtige tech­niek om snel tot de kern van een prob­leem te ger­ak­en zie bijvoor­beeld de wikipedia pag­i­na 

2 Comments

Geef een reactie