Niet het poetsen maar de stralende lach is blogwaardig

Patrick Feller | pho­topin

Iedere avond bij het avon­de­ten of lat­er op de bank wan­neer we niet in de gele­gen­heid waren om geza­men­lijk van ons din­er te geni­eten, vertellen Inge en ik elka­ar wat ons die dag aan bij­zon­dere zak­en is bijge­bleven. Ik denk niet dat we ons hier veel in onder­schei­den ten opzichte van andere samen­wo­nende stellen. Ook zal het bek­end in de oren klinken dat hoewel we niet echt een enerverend lev­en lei­den, er alti­jd wel iets is wat het ver­melden waard is. Het is eigen­lijk ver­baz­ing­wekkend te noe­men dat er naast een gro­ten­deels rou­tineus voort­sukke­lend bestaan vol­doende (kleine) gebeurtenis­sen plaatsvin­den die de dag kleur en inhoud geven.

Stel dat je deze gesprekken (die qua onder­w­erp geen enkele beperk­ing ken­nen) nu eens iedere dag zou ver­w­erken in een blog­post? Ik moest hier regel­matig aan denken tij­dens het lezen van twee ver­schil­lende blog­posts die wel­haast lijn­recht tegen­over elka­ar staan in hun opvat­ting over het eventueel iedere dag bloggen naar aan­lei­d­ing van onze alledaagse bezighe­den en indrukken:

  1. Fuck de Hari­bobanaan­t­jes door Eve­lyne Her­mans
  2. The retro-futur­is­tic future of blog­ging door Lock­hart Steele

Allereerst las ik het blog van Eef. Het is een antwo­ord op een ‘blog­brief’ die ze alweer een hele tijd gele­den gekre­gen had maar waar­voor ze nog geen tijd had gehad om op te rea­geren. Het geeft meteen het dilem­ma weer waar Eef mee worstelt: de beschik­bare tijd, en dat dan ook nog eens in com­bi­natie met het eventueel fre­quent willen bloggen:

Vind jij het ook zo lastig? Bloggen in com­bi­natie met geld ver­di­enen, een gezin draaiende houden en een (min­i­maal) soci­aal lev­en?

In één adem trekt Eef deze con­sta­ter­ing door naar het gegeven dat, mocht ze de tijd wèl hebben, het haar nog steeds moeil­ijk zou vallen om bijvoor­beeld dagelijks te bloggen. Want:

Ik ben gewoon geen fan van tand­pastablogs.
Je weet wel, tek­sten die gaan over alledaagse din­gen zoals, nou ja, tanden­po­et­sen bijvoor­beeld. Wie zit daar op te wacht­en?

Nou, ik in ieder geval niet zoals Eef het hier doet voorkomen. Wan­neer de dagelijkse blog­posts die ik bij ver­schil­lende blog­gers volg alléén maar over het tanden­po­et­sen (als metafoor voor de iedere dag wed­erk­erende han­delin­gen) zouden gaan, ja, dan zou ik ook snel afhak­en. Dat gaat verve­len. En verveling is dodelijk. In alle opzicht­en. Beaamt ook Eef:

Hoewel, dat gaat vast ook verve­len. Net zoals die tand­pastablogs.
Dus ik bli­jf erbij, die schri­jf ik niet. Dan maar niet weke­lijks een nieuwe tekst.

Na lez­ing bleef ik achter met een dubbel gevoel. Ik ben het eens met haar con­sta­ter­ing dat ons drukke bestaan nogal snel kan lei­den dat het bloggen erbij in schi­et. Maar dat iedere dag (of meerdere keren per week) bloggen automa­tisch zal lei­den tot saaie ‘tand­pastablogs’ wil er bij mij niet in. Natu­urlijk zullen er blog­gers zijn die zulke blog­posts schri­jven (waar­bij het vol­gens mij hele­maal niets te mak­en heeft met de fre­quen­tie van hun bloggen maar veel meer met hun schri­jf­sti­jl en onder­w­erp­keuze). Ik ken echter meer dan vol­doende blog­gers die zeer veelvuldig bloggen en zeer zek­er niet betrapt kun­nen wor­den op het feit dat hun blog­posts gaan verve­len omdat ze elke keer weer dezelfde onder­w­er­pen tot in den treure bli­jven her­halen.

Daarom was ik ook zo blij toen ik gis­teren de blog­post van Lock­hart Steele onder ogen kreeg. Hij is de oprichter van Curbed Media Net­work1 en op het moment werkza­am voor Vox Media2 als edi­to­r­i­al direc­tor. In de blog­post die hij schreef voor The Verge3 geeft hij het vol­gende aan:

I’ve been think­ing about ecosys­tems late­ly. As we’re dig­ging deep­er into YouTube at Vox Media, I’m com­ing to appre­ci­ate the ways YouTube per­son­al­i­ties inter­act with each oth­er, rec­om­mend­ing each other’s work with in-video shout-outs. It feels a lot like the ear­ly days of blog­ging. Back then, link­ing to and rec­om­mend­ing each oth­ers’ posts was the whole fun of it.

Wat me onmid­del­lijk opviel was het gebruik van het woord­je ‘fun’. OK, hij ref­er­eert hier naar ‘the ear­ly days of blog­ging’, maar toch. Bloggen hoort ‘fun’ te zijn, anders hou je het niet vol wan­neer je het regel­matig zou willen doen. Wat ook opvalt is het aspect van ‘link­ing’ en ‘rec­om­mend­ing’. Het is iets wat ik van­daag de dag nog wel eens mis. Veel blog­gers verwacht­en dat iedereen hun blog­posts komt lezen en dat ze ver­meld wor­den, maar zèlf de daad bij het woord voe­gen en ver­wi­jzen naar andere blog­gers, dat blijkt min­der voor de hand liggend te zijn. Lock­hart gaat er wat verder op in:

Today every­one in the media world is launch­ing email newslet­ters. […] Great. But what I miss from emails is the sense of com­mu­ni­ty, the shared expe­ri­ence of shared link­ing in real time. Obvi­ous­ly Twit­ter replaced parts of that; Face­book oth­ers. Still, it’s a far nois­i­er con­ver­sa­tion these days, and per­haps there’s some­thing to be said for good old blog­ging itself.

Terug naar ‘the ear­ly days’ dus. Want daar heeft Lock­hart goeie herin­ner­in­gen aan:

I once defined myself by blog­ging. […] writ­ing at least a cou­ple posts every day. […] I loved those days: writ­ing post after post after post, day after day, forces a dif­fer­ent mind­set as a writer. You loosen up; you get con­ver­sa­tion­al.

Niets over tijdge­brek hier. Niets over het gevaar van saaie mid­del­matigheid van­wege het (te) fre­quent bloggen. Nee, inte­gen­deel. Het ‘forces a dif­fer­ent mind­set as a writer’. Miss­chien dat de ver­wi­jz­ing naar ‘you get con­ver­sa­tion­al’ doet denken dat het gevaar bestaat van inhoud­sloos geleuter. Maar opnieuw, dat ligt meer aan degene die leutert blogt dan aan deze informele manier van bloggen die wel degelijk serieuze onder­w­er­pen bespreek­baar kan mak­en.

Wat ik nu zo mooi vind aan het betoog van Lock­hart is dat hij zow­el de lez­er als zichzelf ent­hou­si­ast weet te mak­en om (opnieuw) (fre­quenter) te gaan bloggen:

Think­ing about all this has stoked my desire to get back in the game myself. So, today, I’m rais­ing my per­son­al blog, lockhartsteele.com, from the dead.

Waar­bij hij zichzelf twee doe­len stelt. Het ene is om op een informele manier te bloggen over dat­gene wat hem in zijn dagelijkse werkza­amhe­den zoal bezighoudt (net zoals je zou doen aan het eind van een werkdag thuis, samen met je part­ner op de bank) en daar­naast:

the oth­er, sim­ply, is to regain the prac­tice of dai­ly blog­ging.

Omdat dagelijks bloggen/schrijven een nut­tige oefen­ing is.

En daarom ben ik van plan om mijn eigen fre­quen­tie ook weer eens wat op te gaan voeren. Zon­der daar­bij in de valkuil van de rou­tineuze tand­pastablogs te trap­pen. Want dat moeten we niet willen. Toch, Eef?

~ ~ ~


  1. klik hier voor meer info over Curbed Media Net­work 

  2. klik hier voor meer info over Vox Media 

  3. klik hier voor meer info over The Verge 

  • Ik ben het volledig met je eens, Peter. Ik noem deze alledaagse blogvorm een beet­je neer­buigend ‘tand­pastablogs’ omdat ik dit gevoel zélf heb als ik over alledaagse din­gen schri­jf. Wat schri­jven betre­ft ben ik een per­fec­tion­ist. Ik doe er lang over om een blog­post te schri­jven, ik leg bij­na elk woord op een weegschaal, ik wil er een booschap in ver­w­erken, en ga zo nog maar even door. Mijn eigen blog­posts mogen niet zomaar kat­te­bel­let­jes zijn. Dan heb ik het gevoel dat ik niet vol­doe aan het (door mij zelf gestelde) niveau. Ook de eis om alti­jd orig­i­neel te willen zijn, óók wat het onder­w­erp betre­ft, speelt mee. Ik heb twee jonge kinderen en op dit moment zouden mijn alledaagse blogs met name over hen gaan. Ter­wi­jl er al zoveel mam­ablogs bestaan op deze wereld die over exact dezelfde onder­w­er­pen schri­jven. Je zou kun­nen zeggen dat ik het mezelf behoor­lijk moeil­ijk maak.

    Het grap­pige aan het blog over de Hari­bobaan­t­jes is dat het het eerste blog sinds zeer lange tijd was dat ik bin­nen een uur online heb ‘gek­nald’. Met andere woor­den: ik heb al die welover­wogen­heid voor een keer lat­en varen en dit was het resul­taat. Nu dat heeft opgeleverd dat jij de tekst waarde­vol genoeg vond om in een eigen blog te citeren, geeft dat me wel moed. Miss­chien zou ik dit inder­daad eens vak­er moeten doen :).

    Jij hebt in ieder geval een mooi betoog geschreven dat me tot nadenken aan zet en dat waardeer ik zeer.

    • Oh, ik snap pre­cies waar je bang voor bent. Zelf wors­tel ik ook elke keer weer met die gevoe­lens. Toch denk ik dat juist daarom onze blog­posts geen doorsnee tand­pastablogs gaan wor­den, zelfs bij fre­quenter bloggen.

      Ik heb het namelijk begin 2013 gemerkt toen ik twee maan­den lang aan het iedere dag bloggen ini­ti­atief meedeed. Op een gegeven moment is het echt zoals Lock­hart schri­jft:
      writ­ing post after post after post, day after day, forces a dif­fer­ent mind­set as a writer. You loosen up; you get con­ver­sa­tion­al.

      Maar van­wege onze inner­lijke kwaliteit­seis ver­wordt het niet tot flauw geleuter. Echt niet. Zelfs niet als je vaak over je kinderen zou gaan schri­jven. Ik weet zek­er dat je daar een unieke eigen draai aan weet te geven die onder­schei­dend zal zijn van andere (mama)blogs.

      Het kost alleen wel tijd en moeite. Die dis­ci­pline is eigen­lijk het moeil­ijk­ste. En daar wil ik opnieuw proberen aan te werken, want ik kan me nog pre­cies herin­neren hoeveel vol­doen­ing dat iedere dag bloggen gaf. Iets daar­van wil ik terug zien te halen.

      Give it a try?

      • Ik las deze week een quote van Stephen King, over dat je pas een echt goede schri­jver kan wor­den als je véél schri­jft (en veel leest, ook dat). Ik ben het met hem eens en toch breng ik het niet in de prak­tijk. Dus ik ga het proberen. Niet iedere dag, want daarmee zou ik mezelf een druk opleggen die het bloggen er niet leuk­er op maakt. Maar wel vak­er. Lief­st één keer per week. Ik begin van­daag 🙂

        • Ik ben het wel eens met die uit­spraak van King en las iets vergelijk­baars in het boek Bird by Bird door Anne Lam­ott wat ik momenteel beschouw als mijn per­soon­lijke ‘schri­jf­bi­j­bel’

          Hieron­der bij Elja haalde ik het vol­gende frag­ment van Eliz­a­beth Spiers aan. Zij is onlangs ook weer met het dagelijks bloggen begonnen:

          But I also have a hunch that there’s a down­side to not writ­ing in pub­lic more often. Or, let me clar­i­fy: not writ­ing bad­ly in pub­lic, which is what much of blog­ging is, even if you’re halfway decent at self-edit­ing. In my case, I think I’ve devel­oped a hes­i­tan­cy to take risks. I’m not as inured to neg­a­tive feed­back as I used to be and my per­fec­tion­is­tic ten­den­cies, which serve me well in oth­er areas, sti­fle my cre­ativ­i­ty.”
          [Eliz­a­beth Spiers — I promise to be a worse, more pro­lif­ic writer -http://elizabethspiers.com/201…]

          Ook bij haar het gevoel dat dagelijks bloggen een andere (schrijf)mentaliteit nodig heeft, waarmee nieuwe vor­men en kan­ten van het schri­jver­schap ont­gonnen kun­nen wor­den. Het staat eigen­lijk los van kwaliteit maar gaat richt­ing exper­i­menteren (op alle vlakken).

          Suc­ces met je poging om fre­quenter te gaan schri­jven!

  • De tand­pas­ta laat ik even voor wat het is, ik vind die andere opmerk­ing van jou inter­es­san­ter: het ver­wi­jzen naar elka­ars blog. Daar heb ik afgelopen (blogloze) weken ook aan gedacht. Bij onze boeken­blogs doen we dat alleen door het stan­daardregelt­je “lees hier wat andere blog­gers ervan von­den”, dat vind ik maar mager. Ik wil inter­ac­tie in het blog­bericht zelf ver­w­erken, maar dat gaat moeil­ijk als je alle­maal tegelijk pub­liceert. Daarom heb ik me voorgenomen om -als andere boeken­blogs daar aan­lei­d­ing toe geven- in de toekomst een of twee dagen lat­er mijn blog­bericht aan te vullen. Geen nieuw blog­bericht dus, maar enkele opmerkin­gen over hoe een ander over datzelfde boek denkt, of mijn ver­won­der­ing over din­gen die ik totaal niet heb gezien in een boek, en een ander wel, enz. En daar­bij hoort natu­urlijk een cor­recte bron­ver­meld­ing met link.

    Is het nou toe­val dat jij net nu hierover begint? Of is het iets dat “in de lucht hangt” en door meerdere mensen wordt opgepikt? Hoe dan ook, ik mag dit soort toe­val­lighe­den wel.

    • Je raakt daar een punt waar ik ook mee wors­tel. Nadat we alle­maal tegelijk­er­ti­jd onze boeken­blog­post hebben gepub­liceerd is het een beet­je over. We gaan snel over naar het vol­gende boek maar doen te weinig aan het onder­ling uitwisse­len van en/of ver­wi­jzen naar elka­ars opvat­tin­gen. Miss­chien is jou voors­tel van een soort update nog niet zo slecht. Alleen denk ik dan dat ik er een aparte blog­post aan zou wij­den. Ik ga er ook eens over nadenken.

    • Het hangt ook een beet­je in de lucht ja, Man­jo, dat denk ik ook. Zo heeft Ruben Bun­skoeke een boeiende blog geschreven waarin dat punt van de moeite nemen om naar elka­ar te linken en op elka­ar rea­geren naar voren komt: http://000.nl/posts/win-win/

      Prac­tice what you preach inder­daad. Dat werkt niet alleen wed­erk­erigheid in de hand, zo leer je elka­ar ook dig­i­taal beter ken­nen. Da’s juist die mooie extra dimen­sie van Social Media. En blogs bieden de ruimte om wat dieper, uit­ge­brei­der en min­der gehaast met elka­ar in gesprek te gaan.

      Hele mooie blog­post dit, Peter!

      • Dank je voor het com­pli­ment, Son­ja 🙂
        Of het in de lucht hangt weet ik niet. Je ziet het met vla­gen voor­bij komen dat het weer even actueel is. De blog­post van Ruben geeft goed aan wat het voordeel is van het naar elka­ar linken. Waarom het dan toch elke keer weer zo benadrukt moet wor­den bli­jft mij bevreem­den. Maar wat nodig is, dat moet. Dus gaan we de komende tijd nog maar wat zend­ingswerk ver­richt­en 😉

  • Ow jon­gens, vol­gens mij schri­jf ik best regel­matig tand­pastablogs. Juist omdat dat is wat bij mij hoort, omdat het over mij gaat…

      • Nee, maar er komen echt wel alledaagse din­gen langs 🙂 Wel met mijn eigen twist en op een naar mijn idee leuke manier geschreven, maar die alledaagse din­gen valt onder tand­pastablogs toch? Als ik ten­min­ste het goed heb begrepen 😛

        • Het alledaagse is niet zozeer waar het om gaat, maar eerder hoe je erover schri­jft. De uitdag­ing is om een iet­wat orig­inele insteek te vin­den waar­door het een soort van meer­waarde kri­jgt. Het alledaagse ontsti­jgt.
          Dit kan op aller­lei manieren: niet voor de hand per­spec­tief hanteren, andere verteller intro­duc­eren, omk­er­ing van sit­u­atie, dialoog met hoor en weder­hoor, illus­traties gebruiken, het alledaagse inbed­den in iets grot­ers cq belang­wekkenders, etc etc.
          Dit is althans hoe ik het inter­pre­teer.

  • Hoe mooi is dat, zo’n blog post waarmee eerst Eef en dan jij zoveel mensen aan het denken zet? Mij althans wel.
    1. NIets mis met tand­pastablogs, wat mij betre­ft. ‘Mis’ houdt een waarde-oordeel aan en de aan­name dat mensen zo’n blog niets vin­den. Dat laat­ste valt te bezien (kijk maar eens hoe leuk mensen het vin­den om al die dit­jes en dat­jes van beau­ty­blog­gers te vol­gen!). En dat oordeel: alleen als het je uit­maakt wat mensen van je blog vin­den en hoeveel mensen het lezen en hoe lang ze het lezen, kun je falen.
    Mij maakt dat niet uit dus ik faal nooit. Heer­lijk!

    2. Eigen­lijk het­zelfde als 1: de groot­ste belem­mer­ing voor blog­gers is die drang om het ‘per­fect’ te doen. Om te vol­doen aan een of ander kwaliteit­sniveau, een lat. Miss­chien het waarde­vol­ste aan iedere dag bloggen, voor mij, is dat ik dat streven naast me heb neergelegd. Een geweldige bevri­jd­ing en ik heb er, als je dan toch wilt meten in aan­tallen lez­ers, engage­ment, verbindin­gen, enorm veel voor teruggekre­gen.
    Betekent wel dat ik iedere zoveel blog posts tweet­jes en dm’s van lez­ers kri­jg om me op mijn spelfouten te wijzen maar dat is ook wel heer­lijk vind ik. Gezel­lig. Betrokken.
    3. Dat punt van Man­jo. Dat had ik ook. Toen ik je post las gis­teren, dacht ik: zou het heel veel moeite kosten om in plaats van een weke­lijkse wrap-up (heb ik een tijd­je gedaan) gewoon iedere dag onder­aan ieder artikel te ver­wi­jzen naar een blog­post van de dag?? Dat zou toch gaaf zijn? Ik weet niet of ik het kan dus ik durf me nog niet te com­mit­ten. Of miss­chien toch. Miss­chien

    DOE IK HET GEWOON!

    Hop.!

    Dank Peter (en Eef) voor de inspi­ratie! I heart blogs.

    • Dank voor je uit­ge­brei­de reac­tie. Grap­pig te zien hoeveel het los­maakt en ik denk dat we voor­lop­ig nog niet zijn uitgepraat/uitgeblogd over dit onder­w­erp.

      M.b.t. de per­fec­tie die je aan­haalt las ik gis­ter nog een mooie alin­ea bij een blog­ger die ik deze week ben gaan vol­gen omdat ze ook is aangesto­ken door het vuurt­je dat Lock­hart Steele heeft aange­wakkerd:

      But I also have a hunch that there’s a down­side to not writ­ing in pub­lic more often. Or, let me clar­i­fy: not writ­ing bad­ly in pub­lic, which is what much of blog­ging is, even if you’re halfway decent at self-edit­ing. In my case, I think I’ve devel­oped a hes­i­tan­cy to take risks. I’m not as inured to neg­a­tive feed­back as I used to be and my per­fec­tion­is­tic ten­den­cies, which serve me well in oth­er areas, sti­fle my cre­ativ­i­ty.”
      [Eliz­a­beth Spiers — I promise to be a worse, more pro­lif­ic writer — http://elizabethspiers.com/2014/08/26/i-promise-to-be-a-worse-more-prolific-writer/%5D

      Ook bij haar het gevoel dat dagelijks bloggen een andere (schrijf)mentaliteit nodig heeft, waarmee nieuwe vor­men en kan­ten van het schri­jver­schap ont­gonnen kun­nen wor­den. Het staat eigen­lijk los van kwaliteit maar gaat richt­ing exper­i­menteren (op alle vlakken).

      En wat punt 3 betre­ft: geweldig! Ik heb je blog­post al gelezen waar je dit verder uit­gew­erkt hebt en ik vind het een top idee. Ga het zelf hoogst­waarschi­jn­lijk ook toepassen.

      (Blog)sharing is (blog)caring!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets