Niet het poetsen maar de stralende lach is blogwaardig

Iede­re avond bij het avond­eten of later op de bank wan­neer we niet in de gele­gen­heid waren om geza­men­lijk van ons diner te genie­ten, ver­tel­len Inge en ik elkaar wat ons die dag aan bij­zon­de­re zaken is bij­ge­ble­ven. Ik denk niet dat we ons hier veel in onder­schei­den ten opzich­te van ande­re samen­wo­nen­de stel­len. Ook zal het bekend in de oren klin­ken dat hoe­wel we niet echt een ener­ve­rend leven lei­den, er altijd wel iets is wat het ver­mel­den waard is. Het is eigen­lijk ver­ba­zing­wek­kend te noe­men dat er naast een gro­ten­deels rou­ti­neus voort­suk­ke­lend bestaan vol­doen­de (klei­ne) gebeur­te­nis­sen plaats­vin­den die de dag kleur en inhoud geven.

Stel dat je deze gesprek­ken (die qua onder­werp geen enke­le beper­king ken­nen) nu eens iede­re dag zou ver­wer­ken in een blog­post? Ik moest hier regel­ma­tig aan den­ken tij­dens het lezen van twee ver­schil­len­de blog­posts die wel­haast lijn­recht tegen­over elkaar staan in hun opvat­ting over het even­tu­eel iede­re dag blog­gen naar aan­lei­ding van onze alle­daag­se bezig­he­den en indruk­ken:

  1. Fuck de Hari­bo­ba­naan­tjes door Eve­ly­ne Her­mans
  2. The retro-futu­ris­tic futu­re of blog­ging door Lock­hart Stee­le

Aller­eerst las ik het blog van Eef. Het is een ant­woord op een ‘blog­brief’ die ze alweer een hele tijd gele­den gekre­gen had maar waar­voor ze nog geen tijd had gehad om op te rea­ge­ren. Het geeft met­een het dilem­ma weer waar Eef mee wor­stelt: de beschik­ba­re tijd, en dat dan ook nog eens in com­bi­na­tie met het even­tu­eel fre­quent wil­len blog­gen:

Vind jij het ook zo las­tig? Blog­gen in com­bi­na­tie met geld ver­die­nen, een gezin draai­en­de hou­den en een (mini­maal) soci­aal leven?

In één adem trekt Eef deze con­sta­te­ring door naar het gege­ven dat, mocht ze de tijd wèl heb­ben, het haar nog steeds moei­lijk zou val­len om bij­voor­beeld dage­lijks te blog­gen. Want:

Ik ben gewoon geen fan van tand­pas­ta­blogs.
Je weet wel, tek­sten die gaan over alle­daag­se din­gen zoals, nou ja, tan­den­poet­sen bij­voor­beeld. Wie zit daar op te wach­ten?

Nou, ik in ieder geval niet zoals Eef het hier doet voor­ko­men. Wan­neer de dage­lijk­se blog­posts die ik bij ver­schil­len­de blog­gers volg alléén maar over het tan­den­poet­sen (als meta­foor voor de iede­re dag weder­ke­ren­de han­de­lin­gen) zou­den gaan, ja, dan zou ik ook snel afha­ken. Dat gaat ver­ve­len. En ver­ve­ling is dode­lijk. In alle opzich­ten. Beaamt ook Eef:

Hoe­wel, dat gaat vast ook ver­ve­len. Net zoals die tand­pas­ta­blogs.
Dus ik blijf erbij, die schrijf ik niet. Dan maar niet weke­lijks een nieu­we tekst.

Na lezing bleef ik ach­ter met een dub­bel gevoel. Ik ben het eens met haar con­sta­te­ring dat ons druk­ke bestaan nog­al snel kan lei­den dat het blog­gen erbij in schiet. Maar dat iede­re dag (of meer­de­re keren per week) blog­gen auto­ma­tisch zal lei­den tot saaie ‘tand­pas­ta­blogs’ wil er bij mij niet in. Natuur­lijk zul­len er blog­gers zijn die zul­ke blog­posts schrij­ven (waar­bij het vol­gens mij hele­maal niets te maken heeft met de fre­quen­tie van hun blog­gen maar veel meer met hun schrijf­stijl en onder­werp­keu­ze). Ik ken ech­ter meer dan vol­doen­de blog­gers die zeer veel­vul­dig blog­gen en zeer zeker niet betrapt kun­nen wor­den op het feit dat hun blog­posts gaan ver­ve­len omdat ze elke keer weer dezelf­de onder­wer­pen tot in den treu­re blij­ven her­ha­len.

Daar­om was ik ook zo blij toen ik gis­te­ren de blog­post van Lock­hart Stee­le onder ogen kreeg. Hij is de oprich­ter van Cur­bed Media Net­work1 en op het moment werk­zaam voor Vox Media2 als edi­to­ri­al direc­tor. In de blog­post die hij schreef voor The Ver­ge3 geeft hij het vol­gen­de aan:

I’ve been thin­king about eco­sys­tems late­ly. As we’­re dig­ging dee­per into You­Tu­be at Vox Media, I’m coming to appre­ci­a­te the ways You­Tu­be per­so­na­li­ties inter­act with each other, recom­men­ding each other’s work with in-video shout-outs. It feels a lot like the ear­ly days of blog­ging. Back then, lin­king to and recom­men­ding each others’ posts was the who­le fun of it.

Wat me onmid­del­lijk opviel was het gebruik van het woord­je ‘fun’. OK, hij refe­reert hier naar ‘the ear­ly days of blog­ging’, maar toch. Blog­gen hoort ‘fun’ te zijn, anders hou je het niet vol wan­neer je het regel­ma­tig zou wil­len doen. Wat ook opvalt is het aspect van ‘lin­king’ en ‘recom­men­ding’. Het is iets wat ik van­daag de dag nog wel eens mis. Veel blog­gers ver­wach­ten dat ieder­een hun blog­posts komt lezen en dat ze ver­meld wor­den, maar zèlf de daad bij het woord voe­gen en ver­wij­zen naar ande­re blog­gers, dat blijkt min­der voor de hand lig­gend te zijn. Lock­hart gaat er wat ver­der op in:

Today eve­ry­o­ne in the media world is launching email news­let­ters. […] Gre­at. But what I miss from emails is the sen­se of com­mu­ni­ty, the sha­red expe­rien­ce of sha­red lin­king in real time. Obvious­ly Twit­ter repla­ced parts of that; Facebook others. Still, it’s a far noi­sier con­ver­sa­ti­on the­se days, and per­haps there’s some­thing to be said for good old blog­ging itself.

Terug naar ‘the ear­ly days’ dus. Want daar heeft Lock­hart goeie her­in­ne­rin­gen aan:

I once defi­ned myself by blog­ging. […] wri­ting at least a cou­ple posts eve­ry day. […] I loved tho­se days: wri­ting post after post after post, day after day, for­ces a dif­fe­rent mind­set as a wri­ter. You loo­sen up; you get con­ver­sa­ti­o­nal.

Niets over tijd­ge­brek hier. Niets over het gevaar van saaie mid­del­ma­tig­heid van­we­ge het (te) fre­quent blog­gen. Nee, inte­gen­deel. Het ‘for­ces a dif­fe­rent mind­set as a wri­ter’. Mis­schien dat de ver­wij­zing naar ‘you get con­ver­sa­ti­o­nal’ doet den­ken dat het gevaar bestaat van inhouds­loos geleu­ter. Maar opnieuw, dat ligt meer aan dege­ne die leu­tert blogt dan aan deze infor­me­le manier van blog­gen die wel dege­lijk seri­eu­ze onder­wer­pen bespreek­baar kan maken.

Wat ik nu zo mooi vind aan het betoog van Lock­hart is dat hij zowel de lezer als zich­zelf enthou­si­ast weet te maken om (opnieuw) (fre­quen­ter) te gaan blog­gen:

Thin­king about all this has sto­ked my desi­re to get back in the game myself. So, today, I’m rai­sing my per­so­nal blog, lockhartsteele.com, from the dead.

Waar­bij hij zich­zelf twee doe­len stelt. Het ene is om op een infor­me­le manier te blog­gen over dat­ge­ne wat hem in zijn dage­lijk­se werk­zaam­he­den zoal bezig­houdt (net zoals je zou doen aan het eind van een werk­dag thuis, samen met je part­ner op de bank) en daar­naast:

the other, sim­ply, is to regain the prac­ti­ce of dai­ly blog­ging.

Omdat dage­lijks bloggen/schrijven een nut­ti­ge oefe­ning is.

En daar­om ben ik van plan om mijn eigen fre­quen­tie ook weer eens wat op te gaan voe­ren. Zon­der daar­bij in de valkuil van de rou­ti­neu­ze tand­pas­ta­blogs te trap­pen. Want dat moe­ten we niet wil­len. Toch, Eef?

~ ~ ~


  1. klik hier voor meer info over Cur­bed Media Net­work 

  2. klik <a href=“http://www.voxmedia.com” target=“_blank” rel=“noopener noreferrer”>hier</a> voor meer info over Vox Media 

  3. klik <a href=“http://www.theverge.com” target=“_blank” rel=“noopener noreferrer”>hier</a> voor meer info over The Ver­ge 

20 reacties op “Niet het poetsen maar de stralende lach is blogwaardig”

  1. Ik ben het vol­le­dig met je eens, Peter. Ik noem deze alle­daag­se blog­vorm een beet­je neer­bui­gend ‘tand­pas­ta­blogs’ omdat ik dit gevoel zélf heb als ik over alle­daag­se din­gen schrijf. Wat schrij­ven betreft ben ik een per­fec­ti­o­nist. Ik doe er lang over om een blog­post te schrij­ven, ik leg bij­na elk woord op een weeg­schaal, ik wil er een boo­schap in ver­wer­ken, en ga zo nog maar even door. Mijn eigen blog­posts mogen niet zomaar kat­te­bel­le­tjes zijn. Dan heb ik het gevoel dat ik niet vol­doe aan het (door mij zelf gestel­de) niveau. Ook de eis om altijd ori­gi­neel te wil­len zijn, óók wat het onder­werp betreft, speelt mee. Ik heb twee jon­ge kin­de­ren en op dit moment zou­den mijn alle­daag­se blogs met name over hen gaan. Ter­wijl er al zoveel mama­blogs bestaan op deze wereld die over exact dezelf­de onder­wer­pen schrij­ven. Je zou kun­nen zeg­gen dat ik het mezelf behoor­lijk moei­lijk maak.

    Het grap­pi­ge aan het blog over de Hari­bo­baan­tjes is dat het het eer­ste blog sinds zeer lan­ge tijd was dat ik bin­nen een uur onli­ne heb ‘geknald’. Met ande­re woor­den: ik heb al die wel­over­wo­gen­heid voor een keer laten varen en dit was het resul­taat. Nu dat heeft opge­le­verd dat jij de tekst waar­de­vol genoeg vond om in een eigen blog te cite­ren, geeft dat me wel moed. Mis­schien zou ik dit inder­daad eens vaker moe­ten doen :).

    Jij hebt in ieder geval een mooi betoog geschre­ven dat me tot naden­ken aan zet en dat waar­deer ik zeer.

    1. Oh, ik snap pre­cies waar je bang voor bent. Zelf wor­stel ik ook elke keer weer met die gevoe­lens. Toch denk ik dat juist daar­om onze blog­posts geen door­snee tand­pas­ta­blogs gaan wor­den, zelfs bij fre­quen­ter blog­gen.

      Ik heb het name­lijk begin 2013 gemerkt toen ik twee maan­den lang aan het iede­re dag blog­gen ini­ti­a­tief mee­deed. Op een gege­ven moment is het echt zoals Lock­hart schrijft:
      wri­ting post after post after post, day after day, for­ces a dif­fe­rent mind­set as a wri­ter. You loo­sen up; you get con­ver­sa­ti­o­nal.

      Maar van­we­ge onze inner­lij­ke kwa­li­teits­eis ver­wordt het niet tot flauw geleu­ter. Echt niet. Zelfs niet als je vaak over je kin­de­ren zou gaan schrij­ven. Ik weet zeker dat je daar een unie­ke eigen draai aan weet te geven die onder­schei­dend zal zijn van ande­re (mama)blogs.

      Het kost alleen wel tijd en moei­te. Die dis­ci­pli­ne is eigen­lijk het moei­lijk­ste. En daar wil ik opnieuw pro­be­ren aan te wer­ken, want ik kan me nog pre­cies her­in­ne­ren hoe­veel vol­doe­ning dat iede­re dag blog­gen gaf. Iets daar­van wil ik terug zien te halen.

      Give it a try?

      1. Ik las deze week een quo­te van Step­hen King, over dat je pas een echt goe­de schrij­ver kan wor­den als je véél schrijft (en veel leest, ook dat). Ik ben het met hem eens en toch breng ik het niet in de prak­tijk. Dus ik ga het pro­be­ren. Niet iede­re dag, want daar­mee zou ik mezelf een druk opleg­gen die het blog­gen er niet leu­ker op maakt. Maar wel vaker. Liefst één keer per week. Ik begin van­daag 🙂

        1. Ik ben het wel eens met die uit­spraak van King en las iets ver­ge­lijk­baars in het boek Bird by Bird door Anne Lamott wat ik momen­teel beschouw als mijn per­soon­lij­ke ‘schrijf­bij­bel’

          Hier­on­der bij Elja haal­de ik het vol­gen­de frag­ment van Eli­za­beth Spiers aan. Zij is onlangs ook weer met het dage­lijks blog­gen begon­nen:

          But I also have a hunch that there’s a down­si­de to not wri­ting in public more often. Or, let me cla­ri­fy: not wri­ting bad­ly in public, which is what much of blog­ging is, even if you’re half­way decent at self-edi­ting. In my case, I think I’ve devel­o­ped a hesi­tan­cy to take risks. I’m not as inured to nega­ti­ve feed­back as I used to be and my per­fec­ti­o­nis­tic ten­den­cies, which ser­ve me well in other are­as, stif­le my cre­a­ti­vi­ty.”
          [Eli­za­beth Spiers — I pro­mi­se to be a wor­se, more pro­li­fic wri­ter ‑http://elizabethspiers.com/201…]

          Ook bij haar het gevoel dat dage­lijks blog­gen een ande­re (schrijf)mentaliteit nodig heeft, waar­mee nieu­we vor­men en kan­ten van het schrij­ver­schap ont­gon­nen kun­nen wor­den. Het staat eigen­lijk los van kwa­li­teit maar gaat rich­ting expe­ri­men­te­ren (op alle vlak­ken).

          Suc­ces met je poging om fre­quen­ter te gaan schrij­ven!

  2. De tand­pas­ta laat ik even voor wat het is, ik vind die ande­re opmer­king van jou inte­res­san­ter: het ver­wij­zen naar elkaars blog. Daar heb ik afge­lo­pen (blog­lo­ze) weken ook aan gedacht. Bij onze boe­ken­blogs doen we dat alleen door het stan­daard­re­gel­tje “lees hier wat ande­re blog­gers ervan von­den”, dat vind ik maar mager. Ik wil inter­ac­tie in het blog­be­richt zelf ver­wer­ken, maar dat gaat moei­lijk als je alle­maal tege­lijk publi­ceert. Daar­om heb ik me voor­ge­no­men om ‑als ande­re boe­ken­blogs daar aan­lei­ding toe geven- in de toe­komst een of twee dagen later mijn blog­be­richt aan te vul­len. Geen nieuw blog­be­richt dus, maar enke­le opmer­kin­gen over hoe een ander over dat­zelf­de boek denkt, of mijn ver­won­de­ring over din­gen die ik totaal niet heb gezien in een boek, en een ander wel, enz. En daar­bij hoort natuur­lijk een cor­rec­te bron­ver­mel­ding met link.

    Is het nou toe­val dat jij net nu hier­over begint? Of is het iets dat “in de lucht hangt” en door meer­de­re men­sen wordt opge­pikt? Hoe dan ook, ik mag dit soort toe­val­lig­he­den wel.

    1. Je raakt daar een punt waar ik ook mee wor­stel. Nadat we alle­maal tege­lij­ker­tijd onze boe­ken­blog­post heb­ben gepu­bli­ceerd is het een beet­je over. We gaan snel over naar het vol­gen­de boek maar doen te wei­nig aan het onder­ling uit­wis­se­len van en/of ver­wij­zen naar elkaars opvat­tin­gen. Mis­schien is jou voor­stel van een soort upda­te nog niet zo slecht. Alleen denk ik dan dat ik er een apar­te blog­post aan zou wij­den. Ik ga er ook eens over naden­ken.

    2. Het hangt ook een beet­je in de lucht ja, Man­jo, dat denk ik ook. Zo heeft Ruben Buns­koe­ke een boei­en­de blog geschre­ven waar­in dat punt van de moei­te nemen om naar elkaar te lin­ken en op elkaar rea­ge­ren naar voren komt: http://000.nl/posts/win-win/

      Prac­ti­ce what you preach inder­daad. Dat werkt niet alleen weder­ke­rig­heid in de hand, zo leer je elkaar ook digi­taal beter ken­nen. Da’s juist die mooie extra dimen­sie van Soci­al Media. En blogs bie­den de ruim­te om wat die­per, uit­ge­brei­der en min­der gehaast met elkaar in gesprek te gaan.

      Hele mooie blog­post dit, Peter!

      1. Dank je voor het com­pli­ment, Son­ja 🙂
        Of het in de lucht hangt weet ik niet. Je ziet het met vla­gen voor­bij komen dat het weer even actu­eel is. De blog­post van Ruben geeft goed aan wat het voor­deel is van het naar elkaar lin­ken. Waar­om het dan toch elke keer weer zo bena­drukt moet wor­den blijft mij bevreem­den. Maar wat nodig is, dat moet. Dus gaan we de komen­de tijd nog maar wat zen­dings­werk ver­rich­ten 😉

  3. Frédérique van Egmond

    Ow jon­gens, vol­gens mij schrijf ik best regel­ma­tig tand­pas­ta­blogs. Juist omdat dat is wat bij mij hoort, omdat het over mij gaat…

      1. Frédérique van Egmond

        Nee, maar er komen echt wel alle­daag­se din­gen langs 🙂 Wel met mijn eigen twist en op een naar mijn idee leu­ke manier geschre­ven, maar die alle­daag­se din­gen valt onder tand­pas­ta­blogs toch? Als ik ten­min­ste het goed heb begre­pen 😛

        1. Het alle­daag­se is niet zozeer waar het om gaat, maar eer­der hoe je erover schrijft. De uit­da­ging is om een iet­wat ori­gi­ne­le insteek te vin­den waar­door het een soort van meer­waar­de krijgt. Het alle­daag­se ont­stijgt.
          Dit kan op aller­lei manie­ren: niet voor de hand per­spec­tief han­te­ren, ande­re ver­tel­ler intro­du­ce­ren, omke­ring van situ­a­tie, dia­loog met hoor en weder­hoor, illu­stra­ties gebrui­ken, het alle­daag­se inbed­den in iets gro­ters cq belang­wek­ken­ders, etc etc.
          Dit is althans hoe ik het inter­pre­teer.

  4. Hoe mooi is dat, zo’n blog post waar­mee eerst Eef en dan jij zoveel men­sen aan het den­ken zet? Mij althans wel.
    1. NIets mis met tand­pas­ta­blogs, wat mij betreft. ‘Mis’ houdt een waar­de-oor­deel aan en de aan­na­me dat men­sen zo’n blog niets vin­den. Dat laat­ste valt te bezien (kijk maar eens hoe leuk men­sen het vin­den om al die dit­jes en dat­jes van beau­ty­blog­gers te vol­gen!). En dat oor­deel: alleen als het je uit­maakt wat men­sen van je blog vin­den en hoe­veel men­sen het lezen en hoe lang ze het lezen, kun je falen.
    Mij maakt dat niet uit dus ik faal nooit. Heer­lijk!

    2. Eigen­lijk het­zelf­de als 1: de groot­ste belem­me­ring voor blog­gers is die drang om het ‘per­fect’ te doen. Om te vol­doen aan een of ander kwa­li­teits­ni­veau, een lat. Mis­schien het waar­de­vol­ste aan iede­re dag blog­gen, voor mij, is dat ik dat stre­ven naast me heb neer­ge­legd. Een gewel­di­ge bevrij­ding en ik heb er, als je dan toch wilt meten in aan­tal­len lezers, enga­ge­ment, ver­bin­din­gen, enorm veel voor terug­ge­kre­gen.
    Bete­kent wel dat ik iede­re zoveel blog posts twee­tjes en dm’s van lezers krijg om me op mijn spel­fou­ten te wij­zen maar dat is ook wel heer­lijk vind ik. Gezel­lig. Betrok­ken.
    3. Dat punt van Man­jo. Dat had ik ook. Toen ik je post las gis­te­ren, dacht ik: zou het heel veel moei­te kos­ten om in plaats van een weke­lijk­se wrap-up (heb ik een tijd­je gedaan) gewoon iede­re dag onder­aan ieder arti­kel te ver­wij­zen naar een blog­post van de dag?? Dat zou toch gaaf zijn? Ik weet niet of ik het kan dus ik durf me nog niet te com­mit­ten. Of mis­schien toch. Mis­schien

    DOE IK HET GEWOON!

    Hop.!

    Dank Peter (en Eef) voor de inspi­ra­tie! I heart blogs.

    1. Dank voor je uit­ge­brei­de reac­tie. Grap­pig te zien hoe­veel het los­maakt en ik denk dat we voor­lo­pig nog niet zijn uitgepraat/uitgeblogd over dit onder­werp.

      M.b.t. de per­fec­tie die je aan­haalt las ik gis­ter nog een mooie ali­nea bij een blog­ger die ik deze week ben gaan vol­gen omdat ze ook is aan­ge­sto­ken door het vuur­tje dat Lock­hart Stee­le heeft aan­ge­wak­kerd:

      But I also have a hunch that there’s a down­si­de to not wri­ting in public more often. Or, let me cla­ri­fy: not wri­ting bad­ly in public, which is what much of blog­ging is, even if you’re half­way decent at self-edi­ting. In my case, I think I’ve devel­o­ped a hesi­tan­cy to take risks. I’m not as inured to nega­ti­ve feed­back as I used to be and my per­fec­ti­o­nis­tic ten­den­cies, which ser­ve me well in other are­as, stif­le my cre­a­ti­vi­ty.”
      [Eli­za­beth Spiers — I pro­mi­se to be a wor­se, more pro­li­fic wri­ter — http://elizabethspiers.com/2014/08/26/i‑promise-to-be-a-worse-more-prolific-writer/%5D

      Ook bij haar het gevoel dat dage­lijks blog­gen een ande­re (schrijf)mentaliteit nodig heeft, waar­mee nieu­we vor­men en kan­ten van het schrij­ver­schap ont­gon­nen kun­nen wor­den. Het staat eigen­lijk los van kwa­li­teit maar gaat rich­ting expe­ri­men­te­ren (op alle vlak­ken).

      En wat punt 3 betreft: gewel­dig! Ik heb je blog­post al gele­zen waar je dit ver­der uit­ge­werkt hebt en ik vind het een top idee. Ga het zelf hoogst­waar­schijn­lijk ook toe­pas­sen.

      (Blog)sharing is (blog)caring!

  5. Pingback: De oudste functionaliteit van blogs. En wat ik daarmee ga doen. - Elja Daae

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *