Amateurs

Mensen vragen mij wel eens, En Peter, hoe gaat het de laatste tijd met je training voor de halve marathon die je ergens eind oktober begin november gaat lopen?

Wel verdorie, zeg ik dan, hebben jullie mijn vorige blogpost niet gelezen?

Daarom vandaag over iets anders. Ik heb nog steeds vakantie en zat vanochtend een oude De Groene Amsterdammer1 door te bladeren. Op de laatste bladzijde stond de column door Opheffer die ik altijd met plezier lees. Deze was getiteld Raadsels, en ging onder andere over het wijdverbreide fenomeen dat bij nieuwsreportages over rampen er altijd huilende mensen in beeld worden gebracht:

Is men bang dat ik zonder dat plaatje niet zou weten hoe diep het verlies […] kan zijn? Wat voegt dat verdriet toe aan het nieuws van het ongeluk?

Precies mijn gedachte. Eerlijk gezegd geneer ik mij altijd ontzettend wanneer ik geconfronteerd word met het leed van mij onbekende mensen die midden in hun diepste verdriet gefilmd of gefotografeerd worden om mij te laten zien hoe erg zij aangedaan zijn door wat hen overkomen is. Alsof ik me dat anders niet zou kunnen voorstellen. Wat denkt degene die zo’n nieuwsitem in elkaar zet?, vroeg ook Opheffer zich af:

[…] wat denkt de maker van dit nieuws over de kijker? Hij denkt: er kijken naar mijn reportages mensen die geen gevoel hebben. Die niet begrijpen hoe het uiterlijk van iemand verandert die verdriet heeft. Die mensen die kijken, weten vermoedelijk niet hoe raar een huilend gezicht eruitziet.

Of ze willen dat ik ook ga huilen, wat wel eens gebeurt.
Maar dan is het sadisme.
Dan wil het nieuwsitem mij niet informeren, maar kwellen.

Ik ben bang dat dit laatste aspect, van op de emotie spelen, het dichtst bij de waarheid komt. Het is tevens de meest gemakzuchtige manier om een ramp over te brengen. Zet de camera maar aan en filmen dat leed!

Volgens Opheffer:

Het uitgebreid in beeld brengen van huilende mensen is amateurisme.

En wat mij betreft ook nog eens respectloos en goedkoop. Niet alleen naar mij als kijker maar bovenal naar de personen die in beeld komen. Hoe vaak nog zullen zij later onverwachts hun beeltenis op internet voorbij zien komen met alle emotionele consequenties vandien?

Tijdens het lezen werd ik almaar bozer. Waardoor kwam dat? Ergens vermoed ik dat deze zomer teveel wereldleed heeft gekend en de weerslag hiervan in de media, geïllustreerd met elke keer opnieuw die beelden van slachtoffers en nabestaanden, voor mij een maximum heeft bereikt. Wat niet wil zeggen dat ik wegkijk van alle ellende die de mensheid kan overkomen. Het is veeleer dat ik afgestompt dreig te raken door de overvloed aan troosteloosheid die de beeldbuis vult. Het heeft het effect dat ik wil wegzappen terwijl dat toch nooit de bedoeling van de maker(s) kan zijn. Nogmaals de conclusie van Opheffer die ik helemaal onderschrijf:

Het uitgebreid in beeld brengen van huilende mensen is amateurisme.

Daarom zou ik willen zeggen, beste rampenverslaggever, laat zien dat je een professional bent en verzin eens iets anders.

~ ~ ~

UITGELICHT want SHARING is CARING

In navolging van Elja (die het weer van mij schijnt te hebben) ga ik ook mijn blogposts voortaan vergezeld laten gaan van een link naar een artikel of blogpost welke ik graag wil delen. Niet omdat het per se te maken heeft met wat ik zelf op dat moment geschreven heb, maar gewoon, omdat het leuk is om naar elkaar te linken in de blogosfeer. Sharing is caring. En omdat ik hoop dat het onderhoudende literatuur is. Misschien dat ik in sommige gevallen een kleine toelichting bij de link zal plaatsen. Misschien ook niet.

Vandaag een link naar I Promise to Be a Worse, More Prolific Writer door Elizabeth Spiers. Ook zij is (weer) begonnen met dagelijks bloggen.

~ ~ ~


  1. Het was nr 17-18 uit april van dit jaar en het was een extra dikke special over het onderwijs 

2 reacties

Elja Daae 29 augustus 2014 Reageer

Tsja. Het is gewoon scoren, van die ‘amateurs’. Daar zij wij zelf als kijkers en lezers en clickers debet aan, want kennelijk werkt het. Als wij allemaal stopten met kijken en klikken, zou het signaal gauw gegeven zijn.

Vote with your feet.

Ik kan het niet meer, kijken naar dat soort dingen. Ik vermijd het nieuws. Niet omdat ik niet meeleef maar omdat ik me machteloos voel en inderdaad soms niet weet waar mijn tranen toe dienen.

Peter Pellenaars 30 augustus 2014 Reageer

Het is soms moeilijk om te voldoen aan ‘vote with your feet’. Het NOS journaal is bijvoorbeeld iets wat wij gewoon zijn om elke dag te kijken. Wanneer er nu in zo’n nieuwsitem plots van die beelden verschijnen zoals hierboven beschreven, dan kan ik wel wegzappen, maar ik ga toch weer terug om de rest van het nieuws te zien. Dat schiet niet op.
Op internet probeer ik wel voordat ik klik na te denken (of na te gaan) waarheen de link mij brengt en of ik in kan schatten wat ik daar kan verwachten. Moeizaam maar doenbaar.

Geef een reactie