Amateurs

amateurs
kerolic | pho­topin

Mensen vra­gen mij wel eens, En Peter, hoe gaat het de laat­ste tijd met je train­ing voor de halve marathon die je ergens eind okto­ber begin novem­ber gaat lopen?

Wel ver­dorie, zeg ik dan, hebben jul­lie mijn vorige blog­post niet gelezen?

Daarom van­daag over iets anders. Ik heb nog steeds vakantie en zat vanocht­end een oude De Groene Ams­ter­dammer1 door te bladeren. Op de laat­ste bladz­i­jde stond de col­umn door Oph­ef­fer die ik alti­jd met plezi­er lees. Deze was getiteld Raad­sels, en ging onder andere over het wijd­ver­brei­de fenomeen dat bij nieuws­re­portages over ram­p­en er alti­jd huilende mensen in beeld wor­den gebracht:

Is men bang dat ik zon­der dat plaat­je niet zou weten hoe diep het ver­lies […] kan zijn? Wat voegt dat ver­dri­et toe aan het nieuws van het ongeluk?

Pre­cies mijn gedachte. Eerlijk gezegd geneer ik mij alti­jd ontzettend wan­neer ik gecon­fron­teerd word met het leed van mij onbek­ende mensen die mid­den in hun diep­ste ver­dri­et gefilmd of gefo­tografeerd wor­den om mij te lat­en zien hoe erg zij aangedaan zijn door wat hen overkomen is. Alsof ik me dat anders niet zou kun­nen voorstellen. Wat denkt degene die zo’n nieuwsitem in elka­ar zet?, vroeg ook Oph­ef­fer zich af:

[…] wat denkt de mak­er van dit nieuws over de kijk­er? Hij denkt: er kijken naar mijn reportages mensen die geen gevoel hebben. Die niet begri­jpen hoe het uiter­lijk van iemand veran­dert die ver­dri­et heeft. Die mensen die kijken, weten ver­moedelijk niet hoe raar een huilend gezicht eruitzi­et.

Of ze willen dat ik ook ga huilen, wat wel eens gebeurt.
Maar dan is het sadisme.
Dan wil het nieuwsitem mij niet informeren, maar kwellen.

Ik ben bang dat dit laat­ste aspect, van op de emotie spe­len, het dichtst bij de waarheid komt. Het is tevens de meest gemakzuchtige manier om een ramp over te bren­gen. Zet de cam­era maar aan en fil­men dat leed!

Vol­gens Oph­ef­fer:

Het uit­ge­breid in beeld bren­gen van huilende mensen is ama­teurisme.

En wat mij betre­ft ook nog eens respect­loos en goed­koop. Niet alleen naar mij als kijk­er maar bove­nal naar de per­so­n­en die in beeld komen. Hoe vaak nog zullen zij lat­er onverwachts hun beel­te­nis op inter­net voor­bij zien komen met alle emo­tionele con­se­quen­ties van­di­en?

Tij­dens het lezen werd ik almaar boz­er. Waar­door kwam dat? Ergens ver­moed ik dat deze zomer teveel wereldleed heeft gek­end en de weer­slag hier­van in de media, geïl­lus­treerd met elke keer opnieuw die beelden van slachtof­fers en nabestaan­den, voor mij een max­i­mum heeft bereikt. Wat niet wil zeggen dat ik wegk­ijk van alle ellende die de men­sheid kan overkomen. Het is veeleer dat ik afgestompt dreig te rak­en door de overvloed aan troost­eloosheid die de beeld­buis vult. Het heeft het effect dat ik wil wegzap­pen ter­wi­jl dat toch nooit de bedoel­ing van de maker(s) kan zijn. Nog­maals de con­clusie van Oph­ef­fer die ik hele­maal onder­schri­jf:

Het uit­ge­breid in beeld bren­gen van huilende mensen is ama­teurisme.

Daarom zou ik willen zeggen, beste ram­p­en­ver­slaggev­er, laat zien dat je een pro­fes­sion­al bent en verzin eens iets anders.

~ ~ ~

UITGELICHT want SHARING is CARING

In navol­ging van Elja (die het weer van mij schi­jnt te hebben) ga ik ook mijn blog­posts voor­taan vergezeld lat­en gaan van een link naar een artikel of blog­post welke ik graag wil delen. Niet omdat het per se te mak­en heeft met wat ik zelf op dat moment geschreven heb, maar gewoon, omdat het leuk is om naar elka­ar te linken in de blo­gos­feer. Shar­ing is car­ing. En omdat ik hoop dat het onder­houdende lit­er­atu­ur is. Miss­chien dat ik in som­mige gevallen een kleine toelicht­ing bij de link zal plaat­sen. Miss­chien ook niet.

Van­daag een link naar I Promise to Be a Worse, More Pro­lif­ic Writer door Eliz­a­beth Spiers. Ook zij is (weer) begonnen met dagelijks bloggen.

~ ~ ~


  1. Het was nr 17–18 uit april van dit jaar en het was een extra dikke spe­cial over het onder­wi­js 

  • Tsja. Het is gewoon scoren, van die ‘ama­teurs’. Daar zij wij zelf als kijk­ers en lez­ers en click­ers debet aan, want ken­nelijk werkt het. Als wij alle­maal stopten met kijken en klikken, zou het sig­naal gauw gegeven zijn.

    Vote with your feet.

    Ik kan het niet meer, kijken naar dat soort din­gen. Ik ver­mi­jd het nieuws. Niet omdat ik niet meeleef maar omdat ik me machteloos voel en inder­daad soms niet weet waar mijn tra­nen toe dienen.

    • Het is soms moeil­ijk om te vol­doen aan ‘vote with your feet’. Het NOS jour­naal is bijvoor­beeld iets wat wij gewoon zijn om elke dag te kijken. Wan­neer er nu in zo’n nieuwsitem plots van die beelden ver­schi­j­nen zoals hier­boven beschreven, dan kan ik wel wegzap­pen, maar ik ga toch weer terug om de rest van het nieuws te zien. Dat schi­et niet op.
      Op inter­net probeer ik wel voor­dat ik klik na te denken (of na te gaan) waarheen de link mij brengt en of ik in kan schat­ten wat ik daar kan verwacht­en. Moeiza­am maar doen­baar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets