Niemand thuis

Deze blog­post is deel 3 van 9 in de serie We zijn alle­maal alleen

Van­daag is Suzan weer naar haar werk gegaan. Niet dat ze zich anders of beter voelde dan de voor­gaande dagen, maar ze vond dat ze het niet langer kon mak­en om thuis te bli­jven. Ten opzichte van haar collega’s, zo houdt ze zichzelf voor. Of speelt er nog iets anders mee? Was het miss­chien om van het gezeur van Lau­rens ver­lost te zijn? Waarom het zo’n bende in huis was. Waarom zij de hele dag op de bank voor zich uit zat te staren. Waarom dit en waarom dat. Waarom waarom waarom.

Waarom laat je me niet gewoon met rust! dacht Suzan. Maar ze zei het niet. In plaats daar­van ging ze op een avond voor de veran­der­ing eens niet vroeg naar bed, ruimde daar­ente­gen ‘de bende’ op en ging de vol­gende dag naar haar werk in plaats van op de bank te plof­fen. Alsof er niets aan de hand was. Alsof er niets gebeurd was. Alsof er iets gebeurd was!

Lau­rens wist niet wat hij er van moest denken. Hij had gepoogd de dis­cussie aan te gaan met Suzan. Op ver­schil­lende momenten. Op ver­schil­lende manieren. Alle­maal met het­zelfde resul­taat. Geen. Zou ze een depressie hebben? Een burn-out miss­chien? Uitein­delijk had hij voor zichzelf besloten haar met rust te lat­en. Wat ruimte te gun­nen. Er was vol­doende te doen op het werk en nu kon hij ook mooi voet­bal met zijn vrien­den in de kroeg gaan kijken. Suzan scheen het alle­maal niet erg te vin­den.

En plots ging ze dan ineens weer werken. Zomaar. Van de ene dag op de andere. Alsof er niets aan de hand was. Alsof er niets gebeurd was. Maar was er dan iets gebeurd? Was er wel of niet iets aan de hand met Suzan? Hij had er al die tijd nooit met zijn vrien­den over gespro­ken. De enige verk­lar­ing die hij had gegeven was dat Suzan wat vak­er ’s avonds weg moest zodat hij meer tijd voor zijn vrien­den had. Leuk toch? Zijn vrien­den had­den instem­mend geknikt en meer bier besteld. Ergens vond hij het wel jam­mer dat Suzan weer beter was.

Ik dwaal door het ver­lat­en huis. Ruik hier en daar aan de spullen van Suzan. Snuffel in zak­en van Lau­rens. Er is weinig gemeen­schap­pelijks. Het bed. Dat delen ze. Maar verder.

Met een kop thee ga ik in de bank zit­ten bij het raam. Wie zijn Suzan en Lau­rens? Wat weet ik van hen? Waarom ben ik in hen geïn­ter­esseerd? Vra­gen genoeg. Moet ik verder zoeken?

Tegen eten­sti­jd trek ik me terug wan­neer ik een sleu­tel in het slot hoor klikken. Suzan is de eerste die thuiskomt. Niet veel lat­er is daar Lau­rens. Ze geven elka­ar een kus. Lau­rens heeft iets te eten meegenomen. Dat ver­rast Suzan die dat verder niet laat merken. Voor de tv gezeten eten ze voor­namelijk stilzwi­j­gend hun avon­de­ten op. Lat­er op de avond hebben ze seks. Voor­dat Lau­rens hier­na in slaap valt con­cludeert hij iet­wat tevre­den dat alles weer bij het oude is. Suzan echter ligt nog enkele uren wakker. Waarom? zo bli­jft ze zich afvra­gen.

~ ~ ~

Series Nav­i­ga­tion« ZiekSor­ry »
    • Er spe­len nog steeds aller­lei vari­anten door mijn hoofd hoe ik deze serie kan ver­vol­gen. Dus voor­lop­ig zullen hier geregeld updates ver­schi­j­nen. Als het lukt min­i­maal 1x per week.

      En de shar­ing is graag gedaan. Het is echt leuk om op deze manier blog­posts die je bij bli­jven onder de aan­dacht te bren­gen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets