Een dropping te vroeg

Samen met een col­le­ga stond ik van­och­tend om 8:30 uur bij het eer­ste punt 7 nadat we kof­fie had­den gehaald bij het twee­de punt 4 (indien men de pun­ten in de hier­bo­ven getoon­de afbeel­ding van boven naar bene­den volgt). We waren in afwach­ting van de eer­ste drop­ping van zo’n 500 para­chu­tis­ten die gepland stond om op klok­slag 10:00 uur plaats te vin­den (we had­den ver­trou­wen in de mili­tai­re pre­ci­sie van dit eve­ne­ment). De twee­de drop­ping stond gepland voor laat in de namid­dag. Daar­voor had­den we ech­ter niet geko­zen omdat we bang waren dat het dan teveel moei­te zou kos­ten om er te komen. Er wer­den 75.000 toe­schou­wers ver­wacht.

We waren niet de eni­gen die een­zelf­de plan had­den. Maar hoe­veel dat er waren was moei­lijk te zien. Van­we­ge dich­te mist.

Van­uit het niets klonk vro­lij­ke oor­logs­mu­ziek en af en toe een mede­de­ling dat het para­chu­te­sprin­gen voor­lo­pig nog geen door­gang kon vin­den. Van­we­ge die­zelf­de dich­te mist. Pas toen we onze kop kof­fie had­den opge­dron­ken ont­waar­den we de con­tou­ren van een luid­spre­ker die pal voor onze neus aan de over­kant van de zand­weg stond opge­steld.

GH02

Om het mas­saal toe­ge­stroom­de publiek op de vroe­ge och­tend toch te ver­ma­ken nu de para­chu­tis­ten niet vol­gens sche­ma zou­den sprin­gen, zet­te een stoet his­to­ri­sche voer­tui­gen eer­der dan gepland zich in bewe­ging. Eerst had­den we nog niets in de gaten, maar al snel priem­den de eer­ste kop­lam­pen van een jeep door de nog steeds dich­te mist.

GH03

Een impo­san­te en schijn­baar onuit­put­te­lij­ke ver­za­me­ling leger­voer­tui­gen bleef hier­na voor­bij rol­len. Veel­al bevolkt door fana­tie­ke hob­by­is­ten die tijd, geld noch moei­te gespaard had­den om zowel hun voer­tuig als eigen kle­dij hele­maal tip top in orde te heb­ben. Maar ook zag je regel­ma­tig een door het leven gete­ken­de vete­raan vol trots ach­ter het stuur zit­ten.

GH05

GH06

GH09

Inmid­dels was het wel iets­jes opge­klaard (zo hiel­den wij ons­zelf voor de gek) doch voor de orga­ni­sa­tie (die het ter­rein aan een gron­dig onder­zoek had onder­wor­pen) was het wel dui­de­lijk dat de eer­ste drop­ping uit­ge­steld moest gaan wor­den naar ergens rond het mid­dag­uur.

GH11We wer­den hier­van op de hoog­te gebracht via opnieuw de luid­spre­kers waar een of ande­re adju­dant van een of ande­re para­troo­per afde­ling in zijn aller­bes­te school­en­gels uit­leg­de dat hoe­wel de mist op de Gin­kel­se Hei iets­jes was opge­klaard (zo hield hij ons voor de gek) de situ­a­tie op Eind­ho­ven Air­port nog erg ‘fog­ged up’ was. Alge­me­ne hila­ri­teit alom en daar maak­te hij gebruik van om ons te wij­zen op het kam­pe­ment van de Brit­ten een stuk­je ver­der­op in de bos­sen (bij punt 8 voor die­ge­nen die het kaartje ter ori­ën­ta­tie han­te­ren) waar we een kijk­je kon­den gaan nemen in afwach­ting van meer zeker­heid wan­neer er gespron­gen zou gaan wor­den.

Wij gin­gen een kijk­je nemen.

GH12

GH15

GH16

GH17

Om 12 uur had­den we het alle­maal wel gezien en lie­pen terug naar ons punt 7 waar het veel druk­ker was gewor­den. We kre­gen te horen dat de vlieg­tui­gen nog steeds niet waren ver­trok­ken van­uit Eind­ho­ven. Daar­om werd met de her­den­kings­ce­re­mo­nie begon­nen. Ver­schil­len­de spre­kers sta­ken hun ver­haal af en er wer­den kran­sen gelegd. We zaten er te ver van­af om er veel van mee te krij­gen. Dit­maal was de mist geen spel­bre­ker maar de afstand.

Opeens brak de zon door. De tem­pe­ra­tuur liep even­re­dig snel op met de ver­wach­tin­gen onder de bezoe­kers die het nu wel zagen zit­ten dat er bin­nen­kort gespron­gen kon gaan wor­den. Helaas. Opnieuw was daar adju­dant ‘fog­ged-up’ met slecht nieuws. In Eind­ho­ven was het nog steeds niet moge­lijk om op te stij­gen. De nieu­we indi­ca­tie was dat de vlieg­tui­gen mis­schien op z’n vroegst rond 14:00 uur kon­den ver­trek­ken. Even later werd hier non­cha­lant 15:00 uur van gemaakt. Dat was het sein voor ons om te ver­trek­ken.

Met veel moei­te wurm­den we ons door de men­sen­mas­sa die voor­aan bij de ingang van het ter­rein alles deed ver­stop­pen.

GH21

Na nog een tijd­je in de file te heb­ben gestaan met ande­re teleur­ge­stel­den die het ook niet meer zagen gebeu­ren of ook nog aan hun zater­dag­se to-do lijst moesten gaan wer­ken waren we om 15:00 uur weer thuis. Een uur­tje later hoor­de ik op het nieuws dat ‘onder mas­sa­le belang­stel­ling zo’n 500 para­chu­tis­ten boven de Gin­kel­se Hei uit his­to­ri­sche vlieg­tui­gen zijn gespron­gen’.

Geluk­kig heb­ben we de foto’s nog.

~ ~ ~

Mis­schien her­ken­baar?
Niets is wat het lijkt

4 reacties op “Een dropping te vroeg”

  1. Frédérique van Egmond

    Ik ben nooit zo gek van dat soort eve­ne­men­ten, omdat het niet vol­gens sche­ma gaat als er iets niet goed gaat. Ik zou hier dus hele­maal krank­jo­rum van zijn gewor­den 😮

  2. Zo’n din­gen gebeu­ren dus hé… Dat is zoiets als een stads­wan­de­ling plan­nen op vakan­tie en als je opstaat regent het met bak­ken. Je ver­an­dert je plan­nen en dan toch klaart het op… Je druk over maken heeft geen zin, dat help niet dus relax en genie­ten van wat wel ging en wat je wel hebt… prach­ti­ge foto’s 🙂

Reacties zijn gesloten.