Een dropping te vroeg

Samen met een col­le­ga stond ik vanocht­end om 8:30 uur bij het eerste punt 7 nadat we koffie had­den gehaald bij het tweede punt 4 (indi­en men de pun­ten in de hier­boven getoonde afbeeld­ing van boven naar bene­den vol­gt). We waren in afwacht­ing van de eerste drop­ping van zo’n 500 para­chutis­ten die gep­land stond om op klok­slag 10:00 uur plaats te vin­den (we had­den vertrouwen in de mil­i­taire pre­cisie van dit even­e­ment). De tweede drop­ping stond gep­land voor laat in de namid­dag. Daar­voor had­den we echter niet gekozen omdat we bang waren dat het dan teveel moeite zou kosten om er te komen. Er wer­den 75.000 toeschouw­ers verwacht.

We waren niet de eni­gen die een­zelfde plan had­den. Maar hoeveel dat er waren was moeil­ijk te zien. Van­wege dichte mist.

Vanu­it het niets klonk vrolijke oor­logsmuziek en af en toe een med­edel­ing dat het para­chute­sprin­gen voor­lop­ig nog geen door­gang kon vin­den. Van­wege diezelfde dichte mist. Pas toen we onze kop koffie had­den opge­dronken ont­waar­den we de con­touren van een luid­sprek­er die pal voor onze neus aan de overkant van de zandweg stond opgesteld.

GH02

Om het mas­saal toege­stroomde pub­liek op de vroege ocht­end toch te ver­mak­en nu de para­chutis­ten niet vol­gens schema zouden sprin­gen, zette een stoet his­torische voer­tu­igen eerder dan gep­land zich in beweg­ing. Eerst had­den we nog niets in de gat­en, maar al snel priem­den de eerste koplam­p­en van een jeep door de nog steeds dichte mist.

GH03

Een imposante en schi­jn­baar onu­it­put­telijke verza­mel­ing leg­ervo­er­tu­igen bleef hier­na voor­bij rollen. Vee­lal bevolkt door fanatieke hob­by­is­ten die tijd, geld noch moeite ges­paard had­den om zow­el hun voer­tu­ig als eigen kledij hele­maal tip top in orde te hebben. Maar ook zag je regel­matig een door het lev­en getek­ende vet­er­aan vol trots achter het stu­ur zit­ten.

GH05

GH06

GH09

Inmid­dels was het wel iet­sjes opgeklaard (zo hield­en wij onszelf voor de gek) doch voor de organ­isatie (die het ter­rein aan een grondig onder­zoek had onder­wor­pen) was het wel duidelijk dat de eerste drop­ping uit­gesteld moest gaan wor­den naar ergens rond het mid­dagu­ur.

GH11We wer­den hier­van op de hoogte gebracht via opnieuw de luid­sprek­ers waar een of andere adju­dant van een of andere para­troop­er afdel­ing in zijn allerbeste schoolen­gels uitlegde dat hoewel de mist op de Ginkelse Hei iet­sjes was opgeklaard (zo hield hij ons voor de gek) de sit­u­atie op Eind­hoven Air­port nog erg ‘fogged up’ was. Algemene hilar­iteit alom en daar maak­te hij gebruik van om ons te wijzen op het kam­pe­ment van de Brit­ten een stuk­je verderop in de bossen (bij punt 8 voor diege­nen die het kaart­je ter oriën­tatie hanteren) waar we een kijk­je kon­den gaan nemen in afwacht­ing van meer zek­er­heid wan­neer er gespron­gen zou gaan wor­den.

Wij gin­gen een kijk­je nemen.

GH12

GH15

GH16

GH17

Om 12 uur had­den we het alle­maal wel gezien en liepen terug naar ons punt 7 waar het veel drukker was gewor­den. We kre­gen te horen dat de vlieg­tu­igen nog steeds niet waren vertrokken vanu­it Eind­hoven. Daarom werd met de her­denk­ingscer­e­monie begonnen. Ver­schil­lende sprek­ers stak­en hun ver­haal af en er wer­den kransen gelegd. We zat­en er te ver vanaf om er veel van mee te kri­j­gen. Dit­maal was de mist geen spel­brek­er maar de afs­tand.

Opeens brak de zon door. De tem­per­atu­ur liep evenredig snel op met de verwachtin­gen onder de bezoek­ers die het nu wel zagen zit­ten dat er bin­nenko­rt gespron­gen kon gaan wor­den. Helaas. Opnieuw was daar adju­dant ‘fogged-up’ met slecht nieuws. In Eind­hoven was het nog steeds niet mogelijk om op te sti­j­gen. De nieuwe indi­catie was dat de vlieg­tu­igen miss­chien op z’n vroegst rond 14:00 uur kon­den vertrekken. Even lat­er werd hier non­cha­lant 15:00 uur van gemaakt. Dat was het sein voor ons om te vertrekken.

Met veel moeite wur­m­den we ons door de mensen­mas­sa die vooraan bij de ingang van het ter­rein alles deed ver­stop­pen.

GH21

Na nog een tijd­je in de file te hebben ges­taan met andere teleurgestelden die het ook niet meer zagen gebeuren of ook nog aan hun zater­dagse to-do lijst moesten gaan werken waren we om 15:00 uur weer thuis. Een uurt­je lat­er hoorde ik op het nieuws dat ‘onder mas­sale belang­stelling zo’n 500 para­chutis­ten boven de Ginkelse Hei uit his­torische vlieg­tu­igen zijn gespron­gen’.

Gelukkig hebben we de foto’s nog.

~ ~ ~

  • Ik ben nooit zo gek van dat soort even­e­menten, omdat het niet vol­gens schema gaat als er iets niet goed gaat. Ik zou hier dus hele­maal krankjo­rum van zijn gewor­den 😮

  • Zo’n din­gen gebeuren dus hé… Dat is zoi­ets als een stadswan­del­ing plan­nen op vakantie en als je opstaat regent het met bakken. Je veran­dert je plan­nen en dan toch klaart het op… Je druk over mak­en heeft geen zin, dat help niet dus relax en geni­eten van wat wel ging en wat je wel hebt… prachtige foto’s 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets