Niets is wat het lijkt

Deze blog­post is deel 2 van 8 in de serie 2666 — Rober­to Bola­ño

Op vrij­dag 19 sep­tem­ber j.l. ver­scheen geheel vol­gens afspraak op The Mook­se and the Gri­pes een eer­ste gedeel­te­lij­ke bespre­king van het boek 2666 door Rober­to Bola­ño. Eigen­lijk is het niet zozeer een bespre­king, maar eer­der wat los­se opmer­kin­gen en gedach­tes die Tre­vor en Lee met de lezers van hun blog­post wil­len delen als inlei­ding bij de vra­gen die ze klaar heb­ben staan voor die­ge­nen die actief mee wil­len doen aan deze Read-a-Long:

  • First, what are your gene­ral thoughts on Part 1?
  • I took Part 1 as a far­ce des­cen­ding into cha­os, a quick glim­p­se into the void by charac­ters ill-equip­ped to deal with what they see. Why begin the book in this way?
  • How does Bola­ños build such febrile mena­ce?
  • What pur­po­se do the anec­do­tal digres­si­ons ser­ve? The young joc­key, the home­less man in Hyde Park, Amalfitano’s mono­lo­gue about Mexi­can cri­tics, the con­jec­tu­re about Japa­ne­se hor­ror films?
  • Does Ben­no von Archim­bol­di make an appe­a­ran­ce?
  • Who is the Swab­i­an, and why does his nar­ra­ti­ve get the dis­tinc­ti­on of being one giant sen­ten­ce?
  • Do you belie­ve Edwin Johns made his art for money?
  • Why doesn’t Mori­ni tra­vel?
  • Coin­ci­den­ce isn’t a luxu­ry, it’s the flip side of fate, and some­thing else besi­des.” Just what is Bolaño’s defi­ni­ti­on of fate?
  • What is it about San­ta Tere­sa, with its “car­ni­vorous sun­sets” and voli­ti­o­nal­ly-ske­wed unheim­lich tou­rists that’s so unsett­ling?
  • Does Liz Nor­ton lea­ve first becau­se she’s the more sug­ges­ti­ble of the cri­tics, and the quic­kest to recog­ni­ze what San­ta Tere­sa is?
  • Is Amal­fi­ta­no a direct warning of the fate awai­ting Pel­le­tier and Espi­no­za should they remain?
  • This was Bolaño’s last book, and he knew it. How does his impen­ding demi­se find its way into the nar­ra­ti­ve? How does it work into the other the­mes?

Het zijn slechts hand­va­ten om de dis­cus­sie in de com­ments sec­tie te kun­nen begin­nen en het staat vrij om ande­re vra­gen of onder­wer­pen met betrek­king tot dit eer­ste deel over de cri­ti­ci in te bren­gen. Inmid­dels zijn er al 28, vaak uit­ge­brei­de reac­ties geschre­ven waar­in de meest bizar­re zaken de revue pas­se­ren. Zelf heb ik niet al te veel bij­ge­dra­gen omdat ik nog vol­op bezig ben de 193 over­vol­le blad­zij­des op me in te laten wer­ken. Ik had natuur­lijk al een ver­moe­den dat de tekst van Bola­ño rijk­ge­scha­keerd zou zijn toen ik de oproep voor de Read-a-Long onder ogen kreeg, maar al lezen­de bleef ik aan­te­ke­nin­gen maken. En nu ik zie wat de eer­ste reac­ties alle­maal aan invals­hoe­ken naar voren bren­gen heb ik het idee dat ik nog niet een frac­tie heb mee­ge­kre­gen van wat Bola­ño alle­maal in zijn ver­haal ver­werkt heeft.

De komen­de dagen ga ik dus drif­tig ver­der met het door­spit­ten van mijn aan­te­ke­nin­gen en het her­le­zen van schijn­baar belang­rij­ke passage’s die me hope­lijk meer doen begrij­pen van wat Bola­ño nu daad­wer­ke­lijk te ver­tel­len heeft. Want één ding is me wel dui­de­lijk gewor­den: niets is wat het lijkt.

~ ~ ~

UITGELICHT want SHARING is CARING

Learning how to read again, this time slow­ly — door Cail­le Mill­ner via SFGa­te

So that’s my advi­ce to the Slow Read move­ment — do what the Slow Food peo­p­le did and emp­ha­si­ze plea­su­re, not the fact that it’s good for us. Against the open sewer of the com­ment sec­ti­on, men­ti­on the con­tai­ned world of the short sto­ry. Against the stu­pi­di­ty of the lis­ti­cle, point out the mea­su­red wis­dom of the con­si­de­red sen­ten­ce. Against the Internet’s cacopho­nous roar, ima­gi­ne the qui­et of a novel.

~ ~ ~

Een drop­ping te vroeg
Sor­ry