Niets is wat het lijkt

Deze blog­post is deel 2 van 8 in de serie 2666 — Rober­to Bolaño

Op vri­jdag 19 sep­tem­ber j.l. ver­scheen geheel vol­gens afspraak op The Mookse and the Gripes een eerste gedeel­telijke besprek­ing van het boek 2666 door Rober­to Bolaño. Eigen­lijk is het niet zozeer een besprek­ing, maar eerder wat losse opmerkin­gen en gedacht­es die Trevor en Lee met de lez­ers van hun blog­post willen delen als inlei­d­ing bij de vra­gen die ze klaar hebben staan voor diege­nen die actief mee willen doen aan deze Read-a-Long:

  • First, what are your gen­er­al thoughts on Part 1?
  • I took Part 1 as a farce descend­ing into chaos, a quick glimpse into the void by char­ac­ters ill-equipped to deal with what they see. Why begin the book in this way?
  • How does Bolaños build such febrile men­ace?
  • What pur­pose do the anec­do­tal digres­sions serve? The young jock­ey, the home­less man in Hyde Park, Amalfitano’s mono­logue about Mex­i­can crit­ics, the con­jec­ture about Japan­ese hor­ror films?
  • Does Ben­no von Archim­bol­di make an appear­ance?
  • Who is the Swabi­an, and why does his nar­ra­tive get the dis­tinc­tion of being one giant sen­tence?
  • Do you believe Edwin Johns made his art for mon­ey?
  • Why doesn’t Mori­ni trav­el?
  • Coin­ci­dence isn’t a lux­u­ry, it’s the flip side of fate, and some­thing else besides.” Just what is Bolaño’s def­i­n­i­tion of fate?
  • What is it about San­ta Tere­sa, with its “car­niv­o­rous sun­sets” and voli­tion­al­ly-skewed unheim­lich tourists that’s so unset­tling?
  • Does Liz Nor­ton leave first because she’s the more sug­gestible of the crit­ics, and the quick­est to rec­og­nize what San­ta Tere­sa is?
  • Is Amal­fi­tano a direct warn­ing of the fate await­ing Pel­leti­er and Espinoza should they remain?
  • This was Bolaño’s last book, and he knew it. How does his impend­ing demise find its way into the nar­ra­tive? How does it work into the oth­er themes?

Het zijn slechts hand­vat­en om de dis­cussie in de com­ments sec­tie te kun­nen begin­nen en het staat vrij om andere vra­gen of onder­w­er­pen met betrekking tot dit eerste deel over de crit­i­ci in te bren­gen. Inmid­dels zijn er al 28, vaak uit­ge­brei­de reac­ties geschreven waarin de meest bizarre zak­en de revue passeren. Zelf heb ik niet al te veel bijge­dra­gen omdat ik nog volop bezig ben de 193 over­volle bladz­i­jdes op me in te lat­en werken. Ik had natu­urlijk al een ver­moe­den dat de tekst van Bolaño rijkgescha­keerd zou zijn toen ik de oproep voor de Read-a-Long onder ogen kreeg, maar al lezende bleef ik aan­tekenin­gen mak­en. En nu ik zie wat de eerste reac­ties alle­maal aan inval­shoeken naar voren bren­gen heb ik het idee dat ik nog niet een frac­tie heb meegekre­gen van wat Bolaño alle­maal in zijn ver­haal ver­w­erkt heeft.

De komende dagen ga ik dus driftig verder met het door­spit­ten van mijn aan­tekenin­gen en het her­lezen van schi­jn­baar belan­grijke passage’s die me hopelijk meer doen begri­jpen van wat Bolaño nu daad­w­erke­lijk te vertellen heeft. Want één ding is me wel duidelijk gewor­den: niets is wat het lijkt.

~ ~ ~

UITGELICHT want SHARING is CARING

Learn­ing how to read again, this time slow­ly — door Caille Mill­ner via SFGate

So that’s my advice to the Slow Read move­ment — do what the Slow Food peo­ple did and empha­size plea­sure, not the fact that it’s good for us. Against the open sew­er of the com­ment sec­tion, men­tion the con­tained world of the short sto­ry. Against the stu­pid­i­ty of the lis­ti­cle, point out the mea­sured wis­dom of the con­sid­ered sen­tence. Against the Internet’s cacoph­o­nous roar, imag­ine the qui­et of a nov­el.

~ ~ ~

Series Nav­i­ga­tion« Reis mee op route 2666Het deel van de crit­i­ci »

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets