Sorry

  • Fictief
Deze blog­post is deel 4 van 9 in de serie We zijn alle­maal alleen

Vrij­dag­avond.
[Lau­rens bekijkt foto’s op een tablet. Suzan leest een tijd­lijn op haar mobiel­tje.]
Zul­len we dit week­end iets leuks gaan doen?
Mis­schien. Waar heb je zin in?
[Iemand staat op en loopt naar de keu­ken. Er wor­den kop­jes in de vaat­was­ser gezet.]
Gewoon. Weer eens een keer­tje op zater­dag­avond de stad in of …
We zijn al een hele tijd niet bij mijn ouders op bezoek geweest.
Ook niet bij mijn ouders.
Klopt. Maar daar begin jij zelf nooit over.
[De ene na de ande­re zen­der zapt voor­bij op tv.]
Ook niet om naar jouw ouders te gaan wat dat betreft.
Ik wel.
Dat weet ik maar ik bedoel­de iets anders met leuk.
Snap ik. Dan zit er niets anders op dan naar de stad te gaan.
Laat maar. Als het zo moet hoeft het voor mij niet niet meer.
[Het volu­me op tv gaat har­der.]
Ook goed. Ga ik wel in mijn een­tje.
[Het volu­me gaat nog wat har­der zodat het dicht­slaan van een deur een ver­die­ping hoger bij­na niet is te horen.]

Zater­dag­mid­dag. De bood­schap­pen zijn gedaan. Een to-do lijst­je is voor een gedeel­te afge­werkt. Lau­rens en Suzan zit­ten samen aan de keu­ken­ta­fel. Ze drin­ken een kop­je kof­fie. Bui­ten schijnt de zon. Suzan vraagt of Lau­rens nog een laat­ste bood­schap kan doen. Iets wat ze eer­der die och­tend ver­ge­ten is om mee te nemen. Lau­rens slaakt een zucht. Gis­ter zat hij rond dezelf­de tijd in de kan­ti­ne op het werk. Tegen­over hem aan tafel zat de nieu­we inkoop­as­sis­ten­te. Met haar ogen dicht zat ze licht­jes ach­ter­over geleund te genie­ten van de kor­te pau­ze. Hei­me­lijk had hij naar haar strak­ke buik zit­ten sta­ren. Naar haar klei­ne bor­sten. Zijn collega’s von­den haar lelijk. Een mager zes­je was het eind­oor­deel. Lau­rens was het daar niet mee eens. Maar dat had hij niet dur­ven toe­ge­ven.

Zater­dag­avond, in de auto weer op weg naar huis na een bezoek aan de ouders van een van hen, denkt Lau­rens opnieuw aan haar. Hij laat zijn hand tus­sen de dij­en van Suzan glij­den. Het windt hem op dat van­uit pas­se­ren­de auto’s mis­schien gezien kan wor­den wat hij doet. Zou Suzan het toe­staan dat hij haar bor­sten aan­raakt? De bor­sten van Suzan zijn ook klein. In de kan­ti­ne had hij te laat gemerkt dat de inkoop­as­sis­ten­te inmid­dels haar ogen weer geo­pend had. Onder­zoe­kend was ze hem aan blij­ven kij­ken. Opnieuw krijgt hij een erec­tie. Suzan duwt zijn hand weg.

Een­maal thuis gaan ze al snel naar bed. Ze klet­sen nog een beet­je na over de dag. Het was toch wel gezel­lig geweest. Aar­ze­lend komt het eruit, maar toch. Daar­na heb­ben ze seks. Lau­rens komt klaar tus­sen de bor­sten van Suzan. Suzan denkt even niet aan haar werk.

Sor­ry. Ik wil nog even mijn excu­ses aan­bie­den. Suzan is niet vreemd gegaan. Ik heb me ver­gist. Ten­min­ste zo lijkt het. De man waar­mee ze uit het hotel kwam is haar coach bij het mana­ge­ment­stra­ject waar­aan ze deel­neemt. Die mid­dag tij­dens het rol­len­spel was ze erg geë­mo­ti­o­neerd geraakt en daar had­den ze na afloop nog een tijd­je over gespro­ken. Er was dus niets aan de hand.

Wat Lau­rens betreft heb ik ech­ter zo mijn twij­fels.

~ ~ ~

Niets is wat het lijkt
100% Ham­burg

2 reacties op “Sorry”

  1. Oh nou, heel ont­nuch­te­rend dat Suzan niet vreemd is gegaan… zo iemand op het ver­keer­de been zet­ten 🙂 je moet het maar doen 🙂

Reacties zijn gesloten.