Sorry

Deze blog­post is deel 4 van 9 in de serie We zijn alle­maal alleen

Vri­jda­gavond.
[Lau­rens bek­ijkt foto’s op een tablet. Suzan leest een tijdli­jn op haar mobielt­je.]
Zullen we dit week­end iets leuks gaan doen?
Miss­chien. Waar heb je zin in?
[Iemand staat op en loopt naar de keuken. Er wor­den kop­jes in de vaat­wass­er gezet.]
Gewoon. Weer eens een keert­je op zater­da­gavond de stad in of …
We zijn al een hele tijd niet bij mijn oud­ers op bezoek geweest.
Ook niet bij mijn oud­ers.
Klopt. Maar daar begin jij zelf nooit over.
[De ene na de andere zen­der zapt voor­bij op tv.]
Ook niet om naar jouw oud­ers te gaan wat dat betre­ft.
Ik wel.
Dat weet ik maar ik bedoelde iets anders met leuk.
Snap ik. Dan zit er niets anders op dan naar de stad te gaan.
Laat maar. Als het zo moet hoeft het voor mij niet niet meer.
[Het vol­ume op tv gaat hard­er.]
Ook goed. Ga ik wel in mijn een­t­je.
[Het vol­ume gaat nog wat hard­er zodat het dicht­slaan van een deur een verdieping hoger bij­na niet is te horen.]

Zater­dag­mid­dag. De bood­schap­pen zijn gedaan. Een to-do lijst­je is voor een gedeelte afgew­erkt. Lau­rens en Suzan zit­ten samen aan de keukentafel. Ze drinken een kop­je koffie. Buiten schi­jnt de zon. Suzan vraagt of Lau­rens nog een laat­ste bood­schap kan doen. Iets wat ze eerder die ocht­end ver­geten is om mee te nemen. Lau­rens slaakt een zucht. Gis­ter zat hij rond dezelfde tijd in de kan­tine op het werk. Tegen­over hem aan tafel zat de nieuwe inkoopas­sis­tente. Met haar ogen dicht zat ze licht­jes achterover gele­und te geni­eten van de korte pauze. Heimelijk had hij naar haar strakke buik zit­ten staren. Naar haar kleine borsten. Zijn collega’s von­den haar lelijk. Een mager zes­je was het ein­do­ordeel. Lau­rens was het daar niet mee eens. Maar dat had hij niet dur­ven toegeven.

Zater­da­gavond, in de auto weer op weg naar huis na een bezoek aan de oud­ers van een van hen, denkt Lau­rens opnieuw aan haar. Hij laat zijn hand tussen de dijen van Suzan gli­j­den. Het windt hem op dat vanu­it passerende auto’s miss­chien gezien kan wor­den wat hij doet. Zou Suzan het toes­taan dat hij haar borsten aan­raakt? De borsten van Suzan zijn ook klein. In de kan­tine had hij te laat gemerkt dat de inkoopas­sis­tente inmid­dels haar ogen weer geopend had. Onder­zoek­end was ze hem aan bli­jven kijken. Opnieuw kri­jgt hij een erec­tie. Suzan duwt zijn hand weg.

Een­maal thuis gaan ze al snel naar bed. Ze klet­sen nog een beet­je na over de dag. Het was toch wel gezel­lig geweest. Aarze­lend komt het eruit, maar toch. Daar­na hebben ze seks. Lau­rens komt klaar tussen de borsten van Suzan. Suzan denkt even niet aan haar werk.

Sor­ry. Ik wil nog even mijn excus­es aan­bieden. Suzan is niet vreemd gegaan. Ik heb me ver­gist. Ten­min­ste zo lijkt het. De man waarmee ze uit het hotel kwam is haar coach bij het man­age­mentstra­ject waaraan ze deel­neemt. Die mid­dag tij­dens het rol­len­spel was ze erg geë­mo­tion­eerd ger­aakt en daar had­den ze na afloop nog een tijd­je over gespro­ken. Er was dus niets aan de hand.

Wat Lau­rens betre­ft heb ik echter zo mijn twi­jfels.

~ ~ ~

Series Nav­i­ga­tion« Nie­mand thuisEen korte toelicht­ing bij We zijn alle­maal alleen »

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets