reactie 0

100% Hamburg

Ergens in 2001 moest ik voor het werk een paar dagen naar Ham­burg. Op vrij­dag stond een huur­au­to klaar op het par­keer­ter­rein waar­mee ik naar huis kon rij­den. Zon­dag­mid­dag ver­trok ik naar Ham­burg. Zon­der noe­mens­waar­dig opont­houd arri­veer­de ik zo’n vier uur­tjes later bij mijn hotel.

Nadat ik mijn spul­len op de hotel­ka­mer had ach­ter­ge­la­ten maak­te ik een uit­ge­brei­de wan­de­ling rond­om het Bin­nen­al­ster waar­aan mijn hotel gele­gen was. Daar­na zocht ik een res­tau­rant voor het avond­eten. Toen ik later weer in het hotel was nam ik op het ter­ras nog een kop kof­fie en besloot toen mijn kamer op te zoe­ken.

In de lift ston­den enke­le bad­gas­ten drui­pend van het water mij vreemd aan te kij­ken. Wat bleek, er was een spe­ci­a­le lift recht­streeks naar de boven­ste ver­die­ping waar je ver­vol­gens in een water­glij­baan kon stap­pen die rond­om het hotel naar bene­den was gecon­stru­eerd en die je op de bega­ne grond in een bin­nen­zwem­bad deed belan­den. In mijn bes­te Duits mom­pel­de ik enke­le ver­ont­schul­di­gin­gen en zocht de juis­te lift op die mij naar de vijf­de ver­die­ping bracht.

De vol­gen­de och­tend ging ik al vroeg met mijn spul­len naar de ont­bijt­zaal. Zelfs op dit vroe­ge uur kwam ik weder­om enke­le bad­gas­ten tegen die op weg waren naar de glij­baan.

Mijn auto had ik gepar­keerd in een groot gebouw naast het hotel. Waar­schijn­lijk had ik niet goed opge­let want plot­se­ling liep ik door een stin­kend steeg­je waar­van ik me niet kon her­in­ne­ren dat ik er de vori­ge dag door­heen was gelo­pen. Aan het eind zag ik wel een uit­hang­bord van de par­keer­ga­ra­ge, dus ik zat goed.

Bij­na bij de ingang zag ik dat er iemand op de grond zat. Tij­dens mijn wan­de­ling op zon­dag­avond had ik al ver­schei­de­ne pros­ti­tu­ees opge­merkt die zich ach­ter het hotel ophiel­den. Hier in deze nau­we door­gang ging het om een exem­plaar van de meest uit­ge­mer­gel­de en ver­slaaf­de soort. Het leek of ze sliep. Of com­pleet van de wereld was door drugs en drank. Ik had me ver­gist. Net op het moment dat ik haar pas­seer­de sloeg ze de vui­le regen­jas die ze over zich heen had getrok­ken open en toon­de haar naak­te lichaam en gaf me vol zicht tus­sen haar gesprei­de benen.

Ver­schrikt deins­de ik ach­ter­uit. In mijn zak­ken voel­de ik het munt­geld dat ik nodig zou heb­ben voor bij de par­keer­au­to­maat. Voor­dat ze over­eind kon komen gooi­de ik het geld in de rich­ting waar ik van­daan kwam. Bege­rig dook ze er boven­op ter­wijl ik rich­ting de par­keer­ga­ra­ge hol­de.

In de uren die volg­den kwam ik vast te staan in de Ham­burg­se och­tend­spits, raak­te ver­dwaald in een bui­ten­wijk waar zich de fabriek zou moe­ten bevin­den waar ik de komen­de dagen trai­ning moest ver­zor­gen, kwam ik van­zelf­spre­kend te laat voor mijn afspraak, ging de eer­ste trai­nings­ses­sie com­pleet de mist in omdat ik het beeld van die ver­waar­loos­de hero­ï­ne junk maar niet van mijn net­vlies kreeg en had ik na de lunch de groot­ste moei­te om mijn eten bin­nen te hou­den wan­neer zich af en toe een lang onder­druk­te boer toch gesmoord naar bui­ten wist te wer­ken.

Nog enke­le keren ben ik voor het werk terug­ge­gaan naar Ham­burg. Maar dan altijd ’s och­tends met het vlieg­tuig van­af Eind­ho­ven Air­port en dan ’s avonds weer terug.

Begin dit jaar nam ik me voor om enke­le ste­den in Euro­pa te gaan bezoe­ken. Ik kan me zo niet voor de geest halen of ik naast Ber­lijn en Mün­chen ook Ham­burg heb genoemd. Hoe dan ook. Dit week­end kreeg ik voor mijn ver­jaar­dag onder ande­re het boek­je 100% Ham­burg. Zal ik als­nog 100% ver­slaafd aan deze stad raken?

~ ~ ~

UITGELICHT want SHARING is CARING

What the 17th Cen­tu­ry Can Teach Us About Vagi­nas — door Lili Loof­bourow via The Cut

Think back to the last time you heard a hymen or a scro­tum lovin­gly descri­bed. Have you ever? There’s a lamen­ta­bly uti­li­ta­ri­an slant to the way we talk about geni­tals the­se days. Our lan­gu­a­ge might be cli­ni­cal or obsce­ne, but it’s rare­ly inte­res­ting or com­pa­n­i­o­na­ble; one rare­ly hears the hymen descri­bed as “the gre­at Clo­ve Gil­ly-flo­wer when it is mode­ra­te­ly blown” (as Hel­kiah Croo­ke did in 1615) or ima­gi­nes the cer­vix the way 17th-cen­tu­ry mid­wi­fe Jane Sharp did, as “the head of a tench, or of a young kit­ten.” Our lan­gu­a­ge for sex is impo­ve­ris­hed, but so is our lan­gu­a­ge for the rele­vant parts.

~ ~ ~

0

Schrijf een reactie