100% Hamburg

Ergens in 2001 moest ik voor het werk een paar dagen naar Ham­burg. Op vri­jdag stond een huu­rauto klaar op het par­keert­er­rein waarmee ik naar huis kon rij­den. Zondag­mid­dag vertrok ik naar Ham­burg. Zon­der noe­menswaardig opon­thoud arriveerde ik zo’n vier uurt­jes lat­er bij mijn hotel.

Nadat ik mijn spullen op de hotelka­mer had achterge­lat­en maak­te ik een uit­ge­brei­de wan­del­ing ron­dom het Bin­nenal­ster waaraan mijn hotel gele­gen was. Daar­na zocht ik een restau­rant voor het avon­de­ten. Toen ik lat­er weer in het hotel was nam ik op het ter­ras nog een kop koffie en besloot toen mijn kamer op te zoeken.

In de lift ston­den enkele badgas­ten druipend van het water mij vreemd aan te kijken. Wat bleek, er was een spe­ciale lift recht­streeks naar de boven­ste verdieping waar je ver­vol­gens in een water­gli­jbaan kon stap­pen die ron­dom het hotel naar bene­den was gecon­strueerd en die je op de begane grond in een bin­nen­zwem­bad deed belanden. In mijn beste Duits mom­pelde ik enkele verontschuldigin­gen en zocht de juiste lift op die mij naar de vijfde verdieping bracht.

De vol­gende ocht­end ging ik al vroeg met mijn spullen naar de ont­bi­jtza­al. Zelfs op dit vroege uur kwam ik wederom enkele badgas­ten tegen die op weg waren naar de gli­jbaan.

Mijn auto had ik gepar­keerd in een groot gebouw naast het hotel. Waarschi­jn­lijk had ik niet goed opgelet want plot­sel­ing liep ik door een stink­end steeg­je waar­van ik me niet kon herin­neren dat ik er de vorige dag doorheen was gelopen. Aan het eind zag ik wel een uithang­bord van de par­keer­garage, dus ik zat goed.

Bij­na bij de ingang zag ik dat er iemand op de grond zat. Tij­dens mijn wan­del­ing op zonda­gavond had ik al ver­schei­dene pros­tituees opge­merkt die zich achter het hotel ophield­en. Hier in deze nauwe door­gang ging het om een exem­plaar van de meest uit­ge­mergelde en ver­slaafde soort. Het leek of ze sliep. Of com­pleet van de wereld was door drugs en drank. Ik had me ver­gist. Net op het moment dat ik haar passeerde sloeg ze de vuile regen­jas die ze over zich heen had getrokken open en toonde haar naak­te lichaam en gaf me vol zicht tussen haar gesprei­de benen.

Ver­schrikt deins­de ik achteruit. In mijn zakken voelde ik het munt­geld dat ik nodig zou hebben voor bij de par­keer­automaat. Voor­dat ze overeind kon komen gooide ik het geld in de richt­ing waar ik van­daan kwam. Begerig dook ze er bovenop ter­wi­jl ik richt­ing de par­keer­garage holde.

In de uren die vol­gden kwam ik vast te staan in de Ham­burgse ocht­end­spits, raak­te verd­waald in een buiten­wijk waar zich de fab­riek zou moeten bevin­den waar ik de komende dagen train­ing moest ver­zor­gen, kwam ik vanzelf­sprek­end te laat voor mijn afspraak, ging de eerste train­ingssessie com­pleet de mist in omdat ik het beeld van die ver­waar­loos­de heroïne junk maar niet van mijn netvlies kreeg en had ik na de lunch de groot­ste moeite om mijn eten bin­nen te houden wan­neer zich af en toe een lang onder­druk­te boer toch ges­mo­ord naar buiten wist te werken.

Nog enkele keren ben ik voor het werk terugge­gaan naar Ham­burg. Maar dan alti­jd ’s ocht­ends met het vlieg­tu­ig vanaf Eind­hoven Air­port en dan ’s avonds weer terug.

Begin dit jaar nam ik me voor om enkele ste­den in Europa te gaan bezoeken. Ik kan me zo niet voor de geest halen of ik naast Berli­jn en München ook Ham­burg heb genoemd. Hoe dan ook. Dit week­end kreeg ik voor mijn ver­jaardag onder andere het boek­je 100% Ham­burg. Zal ik alsnog 100% ver­slaafd aan deze stad rak­en?

~ ~ ~

UITGELICHT want SHARING is CARING

What the 17th Cen­tu­ry Can Teach Us About Vagi­nas — door Lili Loof­bourow via The Cut

Think back to the last time you heard a hymen or a scro­tum lov­ing­ly described. Have you ever? There’s a lam­en­ta­bly util­i­tar­i­an slant to the way we talk about gen­i­tals these days. Our lan­guage might be clin­i­cal or obscene, but it’s rarely inter­est­ing or com­pan­ion­able; one rarely hears the hymen described as “the great Clove Gilly-flower when it is mod­er­ate­ly blown” (as Helki­ah Crooke did in 1615) or imag­ines the cervix the way 17th-cen­tu­ry mid­wife Jane Sharp did, as “the head of a tench, or of a young kit­ten.” Our lan­guage for sex is impov­er­ished, but so is our lan­guage for the rel­e­vant parts.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets