Een korte toelichting bij We zijn allemaal alleen

Deze blog­post is deel 5 van 9 in de serie We zijn alle­maal alleen

Gis­te­ren schreef ik het vol­gen­de terug naar Anna in de reac­tie­ruim­te onder Sor­ry:

Nou, eer­lijk gezegd heb ik ook nog niet zo heel veel ver­trou­wen in de men­sen­ken­nis van de ver­tel­ler (ik-per­soon).

In dit vier­de deel uit de reeks We zijn alle­maal alleen, geeft de ver­tel­ler toe dat hij zich ver­gist heeft bij de intro­duc­tie van de vrou­we­lij­ke hoofd­per­soon (Suzan) door te impli­ce­ren dat zij vreemd­gaat. Blijk­baar heeft hij (de ver­tel­ler dus, die de gewoon­te heeft om zich als ‘ik’ af en toe recht­streeks tot de lezer te rich­ten) sinds­dien meer infor­ma­tie in han­den gekre­gen waar­door hij zich genood­zaakt ziet om op deze bou­de uit­spraak terug te komen.

In We zijn alle­maal alleen ga ik (dit­maal ik, de schrij­ver dus, en niet de ik-per­soon ofwel de ver­tel­ler) een expe­ri­ment aan om met slechts twee namen (Lau­rens en Suzan) een ver­volg­se­rie op te zet­ten om te ont­dek­ken of deze twee per­so­nen (die bij aan­vang inder­daad niet meer zijn dan slechts twee namen) bij mij gaan leven als zijn­de ech­te per­so­na­ges wan­neer ik er maar een­maal over begin te schrij­ven en me nood­ge­dwon­gen ver­der in hen ga ver­die­pen voor de brood­no­di­ge con­sis­ten­tie in elk ver­volg­deel. Ik (ik) wil ook wel eens een keer­tje mee­ma­ken dat de fic­tie­ve per­so­na­ges met je aan de haal gaan, zoals ‘ech­te’ schrij­vers dat gere­geld mee schij­nen te maken.

Het vreem­de is nu dat al met­een in het eer­ste deel zich een der­de per­so­na­ge onaan­ge­kon­digd heeft opge­dron­gen, en wel die hier­bo­ven aan­ge­haal­de ik-per­soon (de ver­tel­ler). Daar had ik (ik) niet op gere­kend. Wat zou ik (ik) daar onbe­wust mee bedoeld heb­ben? Is hij (de ik-per­soon) een meta­foor van de schrij­ver (ik (ik)) om de wor­ste­ling te laten zien wan­neer je bij aan­vang van een ver­haal nog niet vol­doen­de ken­nis hebt van je hoofd­per­so­na­ges? Maar dan heb ik (ik) tevens een der­de per­so­na­ge geïn­tro­du­ceerd wel­ke ik (ik) ook nog niet zo goed ken. Hoe betrouw­baar maakt dat hem dan als ver­tel­ler (ik-per­soon) als ik (ik) hem ver­der nog moet ont­dek­ken (en hij (als ver­tel­ler (ik-per­soon)) tege­lij­ker­tijd Lau­rens en Suzan moet ont­dek­ken ter­wijl ik (ik) als schrij­ver deze per­so­na­ges nog niet eens ken?)? En hoe kan het dat zo iemand plomp­ver­lo­ren ‘uit de lucht’ komt val­len ter­wijl ik (ik?) dat hele­maal niet voor ogen had? Waar is de vrij­heid van de schrij­ver (ik?)? Wie bepaalt uit­ein­de­lijk wat ik (ik?) schrijf? Wie gaat met wie aan de haal?

Sor­ry, ik merk dat het Peter niet lukt om zijn impul­sief opge­star­te expe­ri­ment inzich­te­lijk voor het voet­licht te bren­gen. Ter­wijl het voor­waar enke­le heel inte­res­san­te en fun­da­men­te­le vraag­stuk­ken pro­beert te beant­woor­den. Ik stel daar­om voor dat we hem nog wat tijd gun­nen zodat hij het wat ver­der kan uit­den­ken voor­dat hij een nieu­we poging onder­neemt tot dui­ding. Laten we hem de kop niet gek maken. De arme jon­gen heeft het al druk genoeg momen­teel op zijn werk.

Dan ga ik weer terug naar Lau­rens en Suzan. Daar is een hoop gaan­de. Bin­nen­kort meer daar­over.

~ ~ ~

Series Navi­ga­ti­on« Sor­ryDruk »