De doos

Van­daag was ik heel wat van plan. Maar er is wei­nig van terecht­ge­ko­men.

De dag begon ogen­schijn­lijk goed. Ik had beslo­ten om voor de ver­an­de­ring eens uit te sla­pen en het rond­je hard­lo­pen later op de dag te plan­nen. Rond half acht hield ik het ech­ter niet meer vol in bed. Des­on­danks voel­de het als uit­sla­pen. In de uren die volg­den heb ik rede­lijk wat kun­nen lezen tot­dat ik besloot me te gaan omkle­den voor een tocht­je rich­ting Hoen­der­loo. ‘s Mid­dags zou daar het start­sein klin­ken voor de Hoge Velu­we Loop en enke­le collega’s had­den zich inge­schre­ven voor de 10 km. Die wil­de ik gaan aan­moe­di­gen.

Voor­dat ik ech­ter onder de dou­che kon stap­pen vroeg mijn Inge of ik wist waar een doos met onge­sor­teer­de post stond waar­in we spul­len voor de belas­ting­aan­gif­te opzij had­den gelegd. Haar accoun­tant had een her­in­ne­ring gestuurd voor wat aan­vul­len­de infor­ma­tie en het werd tijd dat ze komen­de week hier op rea­geer­de. Ik dacht het te weten.

Enke­le uren later was ik nog steeds aan het zoe­ken. En nu, ter­wijl ik dit schrijf (het is 23 uur) heb­ben we de doos nog steeds niet gevon­den. Tij­dens de zomer­va­kan­tie heb­ben we de werk­ruim­te van Inge gron­dig over­hoop gehaald voor nieu­we vloer­be­dek­king, air­co en een meer prak­ti­sche inrich­ting. Het zou goed kun­nen dat de doos toen is ver­dwe­nen, of in ieder geval op een plek is gezet waar we bei­den geen idee meer van heb­ben waar dat was. Maar het vreem­de is dat we bei­den ook het idee heb­ben de doos nog gezien te heb­ben na deze mini-ver­bou­wing.

Tegen 15 uur was ik zo gefrus­treerd dat ik geen zin meer had voor mijn ver­plich­te trai­nings­rond­je van zes­tien kilo­me­ter. Tegen 16 uur was ik zo gefrus­treerd dat ik het huis uit moest en een rond­je hard­lo­pen was een uit­ste­kend excuus. Daar­na ben ik gaan koken (nadat ik uiter­aard eerst gedou­ched had) en heb­ben we op ons gemak gege­ten. Tij­dens het eten heb­ben we alle plaat­sen de revue laten pas­se­ren waar de doos even­tu­eel zou kun­nen staan. Helaas waren dat tevens alle plaat­sen waar we van­daag al meer­de­re keren geke­ken had­den.

Nu weten we het even niet meer.

doos

~ ~ ~

Het deel van de cri­ti­ci
Slecht nieuws

2 reacties op “De doos”

  1. Wij heb­ben ons huis 7 jaar gele­den totaal ver­bouwd, heb­ben 4 maan­den in de cara­van in de tuin gewoond. Ben zoveel kwijt­ge­raakt! maar bij het uit­pak­ken had ik wel ineens 6 tubes tand­pas­ta en 4 haar bor­stels en .……

    1. Erg her­ken­baar. Ook nu weer met het zoe­ken naar die doos heb­ben we vanal­les gevon­den waar­van we juist dach­ten dat we het wèl had­den weg­ge­gooid. Alleen jam­mer dat die doos er elke keer weer niet bij zat.

Reacties zijn gesloten.