Druk

Deze blog­post is deel 6 van 9 in de serie We zijn alle­maal alleen

Suzan keek uit het raam. Buiten ston­den alle­maal auto’s naast elka­ar. Er was slechts één plek­je vrij. Maar omdat links en rechts van het vak nogal slordig was gepar­keerd zou het niet mee­vallen om daar nog een auto tussen te kri­j­gen. Miss­chien een heel klein­t­je. Zo een­t­je die je steeds vak­er zag. Met een 45 km stick­er op de achterkant geplakt. Ze had zich al ver­schei­dene keren afgevraagd of daar alleen gehand­i­capten in mocht­en rij­den. Vroeger had er bij hen in het dorp ook iemand gewoond die gehand­i­capt was. Maar die ging over­al met de rol­stoel naar toe. Bin­nenko­rt moest ze toch maar weer eens de par­keer­regels op de agen­da zetten.

Ze dacht na over de vraag die haar gesteld was. De coach roerde onder­tussen door zijn koffie. Zijn vingers waren uit­zon­der­lijk lang viel haar op. Sinds kort had­den ze geen weg­w­erp­bek­ert­jes meer, maar echte glazen en mokken. Veel pro­fes­sionel­er, vond Suzan. In de onderne­m­ingsraad was er veel over te doen geweest, en ook nu, alweer enkele maan­den na de invo­er­ing werd er regel­matig over gespro­ken bij het koffieau­tomaat. Gezeur, zei Suzan dan alti­jd hardop. Ze keek opnieuw naar buiten. Er zat een meeuw op de vri­je plek tussen de auto’s. Wat zei je? vroeg de coach.

Na afloop van de sessie liep Suzan een stuk­je mee met de coach richt­ing recep­tie. Daar gaf ze hem een hand. Hij had haast. Een col­le­ga van haar stond al te wacht­en. Die was nu aan de beurt. Maar de coach ging snel voor een sigaret­je naar buiten. Zou ze hem vertellen dat het bedri­jfs­beleid was dat er niet bij de ingang gerookt mocht wor­den? De vraag was alleen of hij onder die regels viel. Tenslotte was hij een bezoek­er. Geen medew­erk­er. Nog steeds voelde ze de warmte van zijn hand­druk in haar eigen hand­palm. Nu ze ineens wist waarom ze zo emo­tion­eel was gewor­den tij­dens dat verve­lende rol­len­spel onlangs kon ze het hem niet meer vertellen. Hopelijk zou het haar bij de vol­gende sessie eerder te bin­nen schi­eten.

De rest van de dag klik­te ze door haar email maar op niet een­t­je gaf ze een antwo­ord. Net voor­dat ze naar huis ging selecteerde ze alle bericht­en in haar inbox en daar­na klik­te ze op de prul­len­bak. Of ze het zek­er wist? Ja.

En? Nog iets bij­zon­ders meege­maakt van­daag?
Nee, niet echt. Jij?
Nee. Ik ook niet echt.
Nog wat boon­t­jes?
Nee, nee. Ik heb genoeg zo.
Zek­er weten? Er is genoeg.
Ja, echt. Zek­er weten. Ik heb van­mid­dag in de kan­tine al flink gegeten.
Oh. Hoe­zo?
En we had­den ook nog gebak.
Van wie? Waarom?
Dinges was jarig. Euhm, komop die ker­el van Finance. Je weet wel.
Jaap?
Ja, Jaap. Pre­cies. Goh, dat ik nou niet op z’n naam kon komen.
Ik dacht dat Jaap weg was bij jul­lie.
Nee, dat is Ben. Ben. Die is weg, ja.
Oh. 
Jaap is er wel een tijd­je tusse­nu­it geweest.
Vlees?
Lekker. Hij had een burnout of zo. Aansteller.
Hm…
Alsof je over­w­erkt kunt rak­en op de afdel­ing Finance. Laat me niet lachen.
Nee. Smaakt het?

Die avond had Lau­rens geen tijd om na het eten gezel­lig bij Suzan op de bank te gaan zit­ten. Voor een bepaald project moest hij een ingewikkeld doc­u­ment door­lezen en van com­men­taar voorzien. Mor­gen zouden ze het in een inge­laste spoed­ver­gader­ing doorne­men. De voltal­lige stu­ur­groep had toegezegd aan­wezig te zijn. Toen hij ein­delijk klaar was zag hij tot zijn schrik dat het al bij­na vier uur in de ocht­end was. Suzan lag met wij­dopen ogen naar het pla­fond te staren. Maar dat had Lau­rens niet in de gat­en bij het voorzichtig in bed stap­pen. Hij wilde haar niet wakker mak­en.

~ ~ ~

Series Nav­i­ga­tion« Een korte toelicht­ing bij We zijn alle­maal alleenDerde ker­stdag »

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets