Stel ik had m’n facebook account nog

dan had ik de afgelopen twee weken de vol­gende updates geplaatst:

Kijk! Ons vlieg­tu­ig van Wiz­zair staat al klaar voor vertrek naar Cluj-Napoca. Ren­nen, want anders komen we te laat!

Deze week verbli­jf ik in hotel Rama­da. Ik heb een kamer op de tweede verdieping. Gelukkig kan het raam open want de ther­mostaat is vast­gezet op 24 graden en dat vind ik in tegen­stelling tot de Roeme­nen toch iets te warm om te kun­nen slapen. Het uitzicht is op het zuiden.

IMG_3316

Natu­urlijk ben ik een paar keer deze week gaan hard­lopen want aanstaande zondag staat de halve marathon in Doet­inchem op het pro­gram­ma. Mijn col­le­ga wist een mooi par­cours in een park­je vlak in de buurt van het hotel. Wel eerst bergaf- en dan lat­er weer opwaarts. Ogen­schi­jn­lijk weinig sti­jging, maar het bleek geen gemakke­lijke klim te zijn.

IMG_3319

Vol­gens mijn schema moest ik deze week twee keer vijf kilo­me­ter trainen met een gemid­delde snel­heid van zes minuten per kilo­me­ter. Omdat ik al min­i­maal vier kilo­me­ter kwi­jt was met de tocht naar het park­je heb ik wat gesmokkeld met de afs­tand. Tenslotte moesten we ook weer op tijd terug zijn in het hotel om de taxi niet te mis­sen die ons elke ocht­end om acht uur naar kan­toor bracht.

clujrun

Onder­aan de heuv­el die we elke dag meerdere keren afdalen en bek­lim­men staat een kathe­draal. In aan­bouw.

IMG_3322

In een van de straat­jes bin­nen­door naar het cen­trum zagen we deze wirwar van lei­din­gen en meters. We hebben nog een even gecon­troleerd of er geen sen­soren van ons bedri­jf tussen zat­en maar dat bleek niet het geval te zijn.

IMG_3324

De vele mon­u­men­tale gebouwen die Cluj-Napoca rijk is wor­den ’s avonds goed in de schi­jn­wer­pers gezet. Erg hand­ig als oriën­tatiepun­ten om de weg naar het hotel terug te vin­den na een ste­vig din­er met dito drankge­lag.

IMG_3329

Deze oude stadsmuur vind je terug mid­den in het cen­trum. Inmid­dels is de stad allang uit zijn voe­gen gegroeid.

IMG_3323

Niet ver­geten bij tijd en wijle omhoog te kijken.

IMG_3325

In deze straat zijn we geregeld gaan eten bij een Ital­i­aans restau­rant waar de bedi­en­ing ron­duit belab­berd was maar het eten wist dat meer dan vol­doende te com­penseren. Heel eerlijk gezegd hebben we eigen­lijk over­al erg goed gegeten en ner­gens te kla­gen gehad over het per­son­eel, behalve dan in deze ene gele­gen­heid.

IMG_3326

Dit is de entree van het Ital­i­aanse restau­rant. De wijn­f­lessen zit­ten veilig opge­bor­gen achter een glas­plaat om de inci­den­tele alco­holis­tis­che zwerv­er niet in de ver­lei­d­ing te bren­gen.

IMG_3328

In een ander restau­rant waar we de laat­ste avond mee naar toe genomen wer­den had­den ze wijn­f­lessen op deze manier uit­gestald staan. Mid­den in de zaak. Er was ook hier een glas­plaat, maar nu aan de achterkant. Als afschei­d­ing naar de toi­let­ten.

IMG_3333

We kozen voor drie zwarte meis­jes. Nie­mand die daar moeil­ijk over deed.

IMG_3337

Een alco­holper­cent­age van 14,8% voor een wijn­t­je. Niet slecht. En voor de geïn­ter­esseerde wijn­liefheb­ber, we hebben 2808 en 2810 ook sol­daat gemaakt.

IMG_3338

Een voorg­erecht van run­der­tar­taar met een kwarteleit­je erbij geserveerd. De bedoel­ing is om het ei over de tar­taar te gieten. Niet leeg te slurpen zoals een col­le­ga uit India met smaak deed.

IMG_3339

Ver­schil­lende bruschet­ta. Vooral de linkse met wasib­i­foam was heer­lijk.

IMG_3342

Zwarte spaghet­ti met gar­nalen (vol­gens het menu, maar we kon­den er slechts een­t­je ont­dekken) en ink­tvis (waar op het menu geen sprake van was). Het kan zijn dat ze de ink­tvis nodig hebben gehad om de spaghet­ti zwart te kleuren, wat vol­gens een andere col­le­ga de manier is waarop dit gedaan wordt. Toch eens googe­len wan­neer ik terug in het hotel ben.

IMG_3343

Tiramisu in een wekpot. Genoeg voor een heel weeshuis maar hier als dessert per per­soon geserveerd.

IMG_3347

In het vlieg­tu­ig terug naar huis kre­gen we zowaar een huwelijk­saan­zoek op enkele kilo­me­ters hoogte te zien. Een jonge Roe­meen mocht via de inter­com zijn ver­loofde naar voren roepen en daar op zijn knieën haar een ring aan de vinger schuiv­en. Erg opge­lat­en maar daar­na toch zicht­baar ontroerd gaf zij het ‘Da-woord’ wat wij met uit­bundig applaus beloon­den. Helaas zat mijn iPhone in het bagagerek en kon ik er geen foto of film­p­je van mak­en.

Als troost een foto van weer een andere col­le­ga die onder in de par­keer­garage op vliegveld Dort­mund met een lege accu stond. Gelukkig voor hem waren wij nog niet vertrokken en had­den we startk­a­bels in de kof­fer­bak. Daar­na kon­den we dan ein­delijk naar huis. Het waren twee lange maar gezel­lige weken.

IMG_3355

~ ~ ~

UITGELICHT want SHARING is CARING

Waarom Drac­u­la in Roe­menië woont — door Nomad & Vil­lager

Deze ‘Face­book-updates’ hier­boven staan in schril con­trast met de reisver­halen die de dames van Nomad & Vil­lager ons voorschote­len. Heb je die een­maal gelezen dan wil je ook reizen of, in som­mige gevallen, nooit meer de deur uit. Hoe dan ook, zij weten elke keer weer op hun eigen unieke manier tot de kern van een plek, streek of land door te drin­gen en dit op een uiterst humoris­tis­che en tegelijk­er­ti­jd alti­jd weer infor­matieve manier te pre­sen­teren. Wil je dus in dit geval iets meer over Roe­menië weten, klik dan door naar hun blog.

Een dic­ta­tor die op zijn beurt, net na het voorg­erecht op eerste ker­stdag, op het beeld­scherm van mijn schoo­noud­ers wordt doo­dgeschoten. Kor­tom, ik had wel zin in een bruiloft.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets