Ben ik helemaal gek geworden?

hmvd04

Enkele kilo­me­ters voor de fin­ish werd ik inge­haald door een rood t-shirt met daarop de tekst (op de achterkant anders had ik het nooit opge­merkt):

21,1 km
because I’m only half crazy

Ondanks de pijn in mijn benen en de stek­ende blaar onder één van mijn link­erte­nen schoot ik in de lach. Het kan niet genoeg benadrukt wor­den, humor doet won­deren. Ik zette nog een keert­je aan, dacht aan eeuwige roem en liep uitein­delijk de halve marathon van Doet­inchem pre­cies bin­nen de twee uur. Net­jes vol­gens het train­ingss­chema wat ik halver­wege de twaalf weken voor­berei­d­ing ben gaan vol­gen omdat het andere mij te langza­am ging:

hmvd01hmvd02 hmvd03

De eerste minuten nadat ik gefin­ished was kon ik geen boeh of bah uit­bren­gen. Maar het is eigen­lijk ver­baz­ing­wekkend hoe snel je weer her­steld. Gaan­deweg werd ik vervuld door een euforisch gevoel. Ik had het toch maar mooi geflikt! Mijn eerste halve marathon ooit. En dan ook nog eens op de tijd die ik mezelf ten doel had gesteld. Met een sport­drankje in de hand en een medaille om mijn nek bleef ik nog een tijd­je staan kijken naar de vele hard­loop­fanat­en die ofwel bezig waren met een cool­ing-down, ofwel hun laat­ste meters over de atletiek­baan liepen. Dit alles onder luid applaus van een klein maar fanatiek groep­je fam­i­lie, vrien­den en andere sportliefheb­bers.

Het maak­te me over­moedig. In mijn hoofd begon zich een nieuw schema te vor­men. Een­t­je dat mij klaar moet gaan stomen voor een marathon. Een wat!? Jazek­er, een hele marathon.

The Full 42,2 km!

Ik ben bang dat ik hele­maal gek ben gewor­den…

hmvd08

hmvd06

hmvd07

hmvd09

[foto’s: Timo Stei­jn­t­jes, Rob Karstens, Ben Leb­bink]

~ ~ ~

UITGELICHT want SHARING is CARING

Im Land der Super­bauern — door Andreas Safft

Het was een waar inter­na­tion­aal gezelschap, daar in Doet­inchem. En er zat­en ook nog eens blog­gers tussen! Wat wil je nog meer?

Ich hefte mich ein paar Kilo­me­ter an die Fersen der schnellen Frauen und dynamis­chen Senioren, merke aber bald – die sind zu schnell für mich! In den fünf Tagen zuvor habe ich in den Nieder­lan­den fast alles getan, um auch noch meine Rest­form gründlich zu ruinieren. Wein, Weib und Gesang fordern bald ihren Trib­ut. An eine Pace von 4:30 ist nicht ein­mal ansatzweise zu denken, irgend­wann halte ich wenig­stens eine 4:50. Ich sauge die gute Stim­mung am Straßen­rand auf. Immer wieder ste­hen kleinere Grüp­pchen irgend­wo in der Pam­pa herum und feuern uns an. Klasse.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets