Mahatma Gandhi, de geweldloze bommenwerper

Bij­na een jaar gele­den (ver­zuch­ting: gaat de tijd zo hard? ja de tijd gaat zo hard) had ik er hele­maal genoeg van en gooi­de mijn twit­ter-account bij het oud vuil waar ook al ande­re accounts (zoals van facebook, hyves, et cete­ra) lagen weg te roes­ten.

Het had twee effec­ten.

Ten eer­ste een onmid­del­lijk gevoel van opluch­ting. Waar­om had ik dit niet veel eer­der gedaan?

Maar een ander (pas later optre­dend) effect, een­tje waar ik eigen­lijk niet zoveel reke­ning mee had gehou­den, was dat het toch ging krie­be­len na een tijd­je. Niet alleen wil­de ik af en toe een mooi of inte­res­sant arti­kel delen, ook moest ik toe­ge­ven dat ik de upda­tes van een enke­le tweep toch wel mis­te. Dat ik per onge­luk mijn account weer acti­veer­de heb ik toen ‘stie­kem’ maar zo gela­ten.

Wel is mijn twit­ter­ge­bruik dras­tisch afge­no­men. Er zijn dagen (soms weken) dat ik de tijd­lijn hele­maal niet inkijk maar hoog­uit een mager stroom­pje een­rich­tings­ver­keer gene­reer door wat nieu­we blog­posts te pro­mo­ten. Alleen de maan­dag­avond valt gere­geld uit de toon van­we­ge mijn inci­den­te­le deel­na­me aan de #blog­praat twit­ter­chat.

Mis­schien dat het daar­door komt dat ik bij de spaar­za­me keren dat ik de tijd­lijn weer eens door­scroll, ik me steeds vaker erger aan hoe er op elkaar inge­hakt wordt bij de vele dis­cus­sies die twit­ter rijk is. Het is in de mees­te geval­len niet leuk om te lezen en bij­na altijd gaat het niet zozeer om elkaar uit te leg­gen waar­om men een bepaald stand­punt aan­hangt maar veel­eer om de ander te bescha­di­gen of te over­schreeu­wen.

Zo las ik onlangs een upda­te van een tweep (die ik hoog heb zit­ten voor wat betreft haar inte­gri­teit) waar­in zij een zeke­re mate van geweld­loos­heid betoog­de (ik weet niet meer pre­cies in wel­ke con­text). Om dit argu­ment wat ver­der te illu­stre­ren haal­de ze een uit­spraak aan van Mahat­ma Gan­dhi. Bin­nen de kort­ste keren werd ze aan­ge­val­len door een ano­niem account die haar beschul­dig­de van hypo­cri­sie omdat Mahat­ma Gan­dhi hele­maal niet zo geweld­loos was als wat men ons altijd heeft doen gelo­ven. Althans dat was zijn stel­ling.

De inte­ge­re tweep die ik hier niet ver­der bij name noem kreeg nau­we­lijks de kans om uit te leg­gen dat zij mis­schien een ver­keer­de quo­te van een ver­keerd rol­mo­del had gebruikt (hoe­wel zij niet over­tuigd was van het feit dat Mahat­ma Gan­dhi plots niet meer de pre­di­ker van geweld­loos­heid was die hij altijd schijnt te zijn geweest), maar dat het daar in fei­te niet om ging. Haar ging het om de bood­schap van geweld­loos­heid die zij namens haar­zelf wil­de delen met haar vol­gers. Het was aan dove­mans­oren gericht. De ano­nie­me bela­ger bleef haar besto­ken met hoe dom en hypo­criet ze was van­we­ge die Gan­dhi-quo­te.

Een voor mij zoveel­ste type­rend voor­beeld hoe het er vaak aan toe gaat op twit­ter.

Maar het zet­te me wel aan het den­ken. Was Mahat­ma Gan­dhi dan toch een stuk min­der geweld­loos dan ik altijd had geleerd? Ik besloot het later eens op te zoe­ken. Waar het niet meer van geko­men is.

Tot­dat afge­lo­pen vrij­dag de nieuw­ste edi­tie van His­to­risch Nieuws­blad werd bezorgd. Op de voor­pa­gi­na pro­mi­nent een foto van Mahat­ma Gan­dhi en de ver­wij­zing naar een arti­kel door Mauri­ce Bles­sing over de ‘Goe­roe met een dub­be­le bood­schap’. Nieuws­gie­rig begon ik te lezen.

De belang­rijk­ste con­clu­sie die ik eruit haal­de:

Gan­dhi kon en wil­de geweld­da­di­ge con­fron­ta­ties met de Brit­ten niet ver­mij­den — hij zocht ze op. Om suc­ces­vol te zijn had zijn bewe­ging steeds nieu­we mar­te­la­ren nodig. Hij bracht dat als volgt onder woor­den: ‘De Wet van de Zelf­op­of­fe­ring is uni­ver­seel. Om effec­tief te kun­nen zijn, vraagt zij om het slacht­of­fe­ren van de moe­dig­sten en hen die het puurst zijn.’ Hij bleef de Indi­ërs dan ook ‘trai­nen in geweld­loos­heid’, door ze aan te moe­di­gen ‘zich onder paar­den­hoe­ven te laten ver­trap­pen of zich door knup­pels bont en blauw te laten slaan.’
[p.29, His­to­risch Nieuws­blad nr 11]

Ofte­wel, Gan­dhi zorg­de er wel dege­lijk voor dat bewust de con­fron­ta­tie werd gezocht met de Brit­ten. Hij had mar­te­la­ren nodig die kon­den die­nen om meer (bui­ten­land­se) aan­dacht voor zijn zaak te gene­re­ren. Er vie­len gere­geld dode­lij­ke slacht­of­fers te betreu­ren en in die zin kun je zeg­gen dat Gan­dhi bloed aan zijn han­den heeft gehad.

Het kan trou­wens nog erger.

In de eer­ste ver­sie van de game Civi­li­za­ti­on zat een bug die er voor zorg­de dat het per­so­na­ge Gan­dhi (opge­voerd als de meest vre­de­lie­ven­de van alle per­so­na­ges) zich kon ont­wik­ke­len tot een agres­sie­ve lei­der die bij het min­ste of gering­ste met nucle­ai­re bom­men ging smij­ten. De fout zat ‘m in een stuk­je code waar lan­den die een demo­cra­tie uit­rie­pen beloond wer­den door hun lei­ders vre­de­lie­ven­der te maken. Deze lei­ders had­den name­lijk een zoge­naam­de agres­si­vi­teits-ran­king. En Gan­dhi begon het spel met een ran­king van 1, om uit­druk­king te geven aan het wijd ver­brei­de idee van zijn vre­de­lie­ven­de inborst. Pro­bleem was dat de code een aftrek gaf van 2 pun­ten, waar­door het stuk­je fou­tie­ve code de ran­king niet op 0 zet­te, maar hele­maal boven­aan. Met wel­ge­teld 255 agres­si­vi­teits­pun­ten. Van­af dat moment was Gan­dhi de meest gewe­ten­lo­ze schurk van alle wereld­lei­ders.

In late­re ver­sies van Civi­li­za­ti­on heeft Gan­dhi (als een vorm van ‘insi­de joke’ of ‘eas­ter egg’) nog steeds enke­le agres­sie­ve trek­jes.

Mis­schien dat de ano­nie­me tweep met deze vir­tu­e­le Mahat­ma Gan­dhi in de war was.

~ ~ ~

UITGELICHT want SHARING is CARING

A blog about blog­ging — door Matt Haig

Here is the thing I said that cau­sed most offen­ce:
“The­re is too much posi­ti­vi­ty in the book world. Esp in book blogs and on You­Tu­be. Books can’t all be good can they?”
As well as:
“We need a cri­ti­cal cul­tu­re in books. We need for peo­p­le to say what they want about a book, for a heal­thy book cul­tu­re.”
And pos­si­bly:
“Books are ide­as. They are deba­te star­ters. They are con­ver­sa­ti­on star­ters. They are meant to spark a ran­ge of opi­ni­on.”

Some peo­p­le agreed with this. Some didn’t. Both posi­ti­ons are fine. But then some peo­p­le got very hea­ted, both publi­cly and in my DM box.

~ ~ ~

5 reacties op “Mahatma Gandhi, de geweldloze bommenwerper”

  1. Ik heb de film gezien en div. boe­ken over Gan­di gele­zen
    En hij moest een vre­se­lijk moei­lij­ke keu­ze maken nadat ie uit Zuid­af­ri­ca was gezet en terug was in India.
    Het was niet Gan­di maar de Engel­sen die het geweld erin brach­ten
    Dus hoe beoor­deel je zoiets.

    En ik merk geluk­kig niet zoveel gehak op mijn TL
    Maar een onder­zoek­je daar­naar op Soci­al Media zou ons nog wat kun­nen leren (Denk ik)
    MvG van @filobeet

    1. Het is ook moei­lijk (onmo­ge­lijk?) om zoiets te beoor­de­len. En het was ook niet mijn stre­ven om dit te doen. Hoog­uit om te laten zien dat er wat nuan­ce­ring aan te bren­gen is in het beeld dat velen van ons heb­ben.
      V.w.b. dat onder­zoek­je naar soci­al media, mis­schien is dit arti­kel op De Cor­res­pon­dent wel iets => https://decorrespondent.nl/1967/Dreigdwergen-haatsmurfen-en-de-Roze-Khmer-hoe-Twitter-een-slagveld-werd/17765967604-f3048850

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *