Mexico, Mexicohoo…

Deze blog­post is deel 6 van 8 in de serie 2666 — Rober­to Bolaño

Van­daag las ik een boeiend artikel op De Cor­re­spon­dent:

 Na de bestelde dood van 43 stu­den­ten is de maat vol in Mex­i­co (« Shar­ing is Car­ing «).

Het is een gast­bi­j­drage door Jan-Albert Hoot­sen die vanu­it Mex­i­co ver­slag doet bij de gebeurtenis­sen in de deel­staat Guer­rero waar duidelijk is gewor­den dat 43 ver­miste stu­den­ten door een drugs­bende op gruwelijke wijze zijn ver­mo­ord. Met medeweten, nee veel erg­er, met volle medew­erk­ing van de plaat­selijke over­heid. Inmid­dels zijn de gevluchte burge­meester en zijn vrouw opgepakt samen met nog veel meer cor­rupte politi­ci en poli­tieagen­ten. Maar het is de bevolk­ing niet genoeg. De protesten die al vanaf het moment van de verd­wi­jn­ing bezig zijn, gaan gewoon door. Blijk­baar is er een grens over­schre­den en eist men rad­i­cale her­vormin­gen.

Ik ben verre van een Mex­i­co-deskundi­ge en mijn ken­nis van het land is erg sum­mi­er. Eigen­lijk ben ik me pas de laat­ste jaren iets meer in de geschiede­nis en cul­tu­ur van dit land gaan verdiepen omdat mijn werkgev­er een grote fab­riek in Chi­huahua heeft staan. Niet dat ik veel con­tact heb met mijn Mex­i­caanse collega’s, maar desal­ni­et­temin kijk ik toch anders naar het nieuws zek­er als het zich bijvoor­beeld in de regio afspeelt waar die fab­riek staat. Wat met deze 43 stu­den­ten trouwens niet het geval is.

Een andere reden dat ik het artikel op De Cor­re­spon­dent met meer dan gewone belang­stelling las, heeft te mak­en met het boek 2666, waar ik momenteel mid­dels een ‘Read-A-Long’-serie over mijn leeser­varin­gen blog. Het gehele vierde deel, Het deel van de mis­daden getiteld, gaat over de mis­daden in de fic­tieve stad San­ta Tere­sa waar jaren­lang de lichamen van meestal jonge vrouwen en meis­jes gevon­den wer­den. Ver­mo­ord en verkracht. Nooit is aan het licht gekomen wie hier achter zat. Was dit het werk van een seriemo­or­de­naar? Een drugskar­tel? Een per­verse groep hoog­waardighei­ds­bek­led­ers die de macht en het geld had­den om het in de doof­pot te houden? (Complot)theorieën te over.

Het feit dat Rober­to Bolaño zo uitvo­erig over deze moor­den schreef was de hoof­dreden dat ik des­ti­jds deze roman had aangeschaft. De werke­lijke plaats waar deze moor­den namelijk plaatsvin­den is Ciu­dad Juárez, en laat dat nu wel in de regio zijn waar mijn werkgev­er die fab­riek heeft staan. Ik vond het een bizar gegeven dat op een plek waar zovele van mijn Ned­er­landse en Amerikaanse collega’s regel­matig naar toe gin­gen voor een zak­en­reis, en waar mijn Mex­i­caanse collega’s iedere dag weer opnieuw op en neer pen­delden tussen werk en huis, dat zich daar zulke afschuwelijke mis­daden afspeelden ter­wi­jl er ogen­schi­jn­lijk zo weinig tegen gedaan werd. In het boek van Bolaño hoopte ik er meer over te weten te komen ondanks dat het een fic­tieve weer­gave zou zijn.

Alleen kwam ik er niet aan toe om er in te begin­nen. Zoals zo vaak verd­ween ook dit boek in de als­maar groeiende berg Nog-Te-Lezen-boeken. Gelukkig zag ik dit jaar een oproep op de site The Mookse and the Gripes (waar ik nog nooit eerder had rond­geneusd) voor een Read-Along van 2666. Ik besloot mee te doen. En nu ploeg ik me aldus een weg door de ein­de­loze opsom­ming van ver­mo­orde meis­jes. Elk indi­vidueel geval wordt afs­tandelijk en op een bepaalde cynis­che manier beschreven. We zijn getu­ige hoe de poli­tie half­s­lachtig werk lev­ert met als voor­naam­ste resul­taat dat er geen daders gevon­den wor­den en de dossiers onver­richterza­ke ges­loten wor­den.

Een willekeurig voor­beeld:

Een paar dagen na de moord op Paula Sánchez Gar­cés werd vlak bij de weg naar Casas Negras het lev­en­loze lichaam aangetrof­fen van een vrouw van ongeveer zeven­tien jaar. Ze was een meter zeventig, tenger gebouwd en had lang haar. Het lichaam ver­toonde drie won­den veroorza­akt door een scherp­sni­j­dend wapen, schaaf­won­den aan polsen en enkels en afdrukken in de hals. Vol­gens de foren­sisch arts was de dood het gevolg van een van de steek­won­den. Ze droeg een rood T-shirt, witte beha, zwart slip­je en rode naald­hakken. Geen broek of rok. Na onder­zoek van een vagi­naal en anaal uit­strijk­je kwam men tot de con­clusie dat het slachtof­fer was verkracht. Lat­er ont­dek­te een assis­tent van de foren­sisch arts dat de schoe­nen die het slachtof­fer droeg min­stens twee mat­en te groot waren. Er werd geen enkel iden­titeits­be­wi­js gevon­den en de zaak werd ges­loten.
[p.602–603, 2666]

Zo gaat het maar door, 330 bladz­i­jdes lang. Vaak raakt bewi­js­ma­te­ri­aal zoek of wor­den incom­pe­tente rechercheurs op de zaak gezet. Het is om moede­loos van te wor­den en je begri­jpt niet dat de plaat­selijke bevolk­ing niet in opstand komt.

Op de site van The Mookse and the Gripes is vanaf afgelopen vri­jdag dit vierde deel onder­w­erp van besprek­ing. En één van de vra­gen, miss­chien wel de kern­vraag, is wat Bolaño pre­cies in gedacht­en heeft gehad met deze con­tin­ue stroom van verd­we­nen vrouwen. Waarom ruimt hij er zoveel plaats (bij­na een derde van de com­plete roman) voor in? Waarom beschri­jft hij al die onopgeloste zak­en zo uitvo­erig zon­der echt in te gaan op het speur­w­erk dat de poli­tie ver­richt (of nalaat).

We zijn er nog niet over uit. Maar een artikel zoals van Jan-Albert Hoot­sen op De Cor­re­spon­dent geeft miss­chien weer wat aan­vul­lende infor­matie om Mex­i­co en het Mex­i­caanse volk iet­sjes beter te begri­jpen. Net zoals een ‘Lon­gread’ op de site van The New York Review of Books:

Mex­i­co: ‘We Are Not Sheep to Be Killed’ (nog meer « Shar­ing is Car­ing «)

door Alma Guiller­mo­pri­eto. Boeiende lec­tu­ur.

~ ~ ~

Series Nav­i­ga­tion« Het deel van Amal­fi­tanoOm gek van te wor­den »

Geef een reactie