In ‘t Engels

Misschien is de reden dat ik bij het beantwoorden van mijn eigen #50books vragen ben blijven hangen bij vraag 7 wel heel simpel. Het was een vraag die ik zelf niet verzonnen had omdat ik vanwege een griepje veel in bed had gelegen en weinig inspiratie had opgedaan. Daarom koos ik uit een lijstje van ingezonden vragen de laatst ingediende:

Lees jij alleen in het Nederlands?

Vervolgens ging ik de vraag in mijn eigen blogpost beantwoorden. Voilà! Ik was er dus al klaar mee maar was dat ondertussen glad vergeten. Normaal gesproken stelde ik alleen een vraag, kletste er wat omheen zodat de context wat duidelijker werd en liet het daarbij. Zodat ik later ook zelf een invulling kon geven. Niet bij deze vraag dus.

Wat nu? Overslaan? Maar dan zou er altijd een hiaat blijven bestaan wanneer iemand ver weg in de toekomst om onduidelijke redenen alleen bij hem/haar bekend een analyse van het plotselinge #50books fenomeen zou gaan uitvoeren en ontdekken dat er door mij geen antwoord was gegeven op vraag 7. Waarom niet? Moest men daar iets achter zoeken? Voor je het wist ging vraag 7 een geheel eigen leven leiden en dat is toch ook niet mijn bedoeling want dan zouden de andere vragen onterecht minder aandacht krijgen.

Vandaar dat ik er voor kies om deze blogpost te schrijven als mijn ‘officiële’ antwoord op vraag 7 met als voornaamste oogmerk dat ik eindelijk uit de impasse geraak voor wat betreft het beantwoorden van mijn #50books vragen maar daarnaast tevens geen trendbreuk wil laten ontstaan in de statistieken.

Blijft over waar ik de rest van deze blogpost dan nog over ga schrijven want het is anders een mager stukje wil ik hier eindigen. Wellicht is het een idee, indachtig de sfeer van de buitenlandse talen waar we nu toch in terecht zijn gekomen, dat ik wat aandacht besteed aan een nieuw initiatief op mijn blog. Ik hoor jullie denken: ‘Wat? Alweer een nieuw initiatief? Houdt het dan nooit op? Leert hij helemaal niets van al zijn voorgaande proefballonnetjes? En dies meer. Maar dan denk ik op mijn beurt: ‘Jullie denken maar!’ ‘Ik doe toch waar ik zin in heb!’ ‘Het is mijn blog!’

Dus daarom kondig ik met trots aan dat vanaf vandaag (eigenlijk vanaf afgelopen dinsdag maar dat komt omdat ik heb lopen antidateren) er ook Engelstalige blogposts op mijn blog zullen verschijnen. Niet omdat mijn Engels zo verschrikkelijk goed is. Verre van dat. Lezen gaat mij makkelijk af, praten tegenwoordig ook hoewel mijn uitspraak te wensen over laat, maar schrijven… Daar valt nog heel wat te winnen. Ik ga het voornamelijk doen omdat ik op deze wijze hoop dat er ook wat bezoekers van over de taalgrenzen interesse in mijn blog gaan tonen. Wat internationale interactie die op bijvoorbeeld twitter heel gewoon is, mis ik op mijn blog. Dit lijkt me een leuke manier om invulling aan het hiaat te geven.

Voorlopig zal ik alleen die blogposts waarvan ik denk dat ze interessant kunnen zijn voor een breder publiek in het Engels proberen te vertalen. Ik denk daarbij bijvoorbeeld aan de stukjes die ik schrijf naar aanleiding van Engelstalige boeken of films cq tv-series. We gaan zien hoe het uitpakt. De mate waarop er gereageerd gaat worden zal ook wel meespelen wil ik het langere tijd kunnen opbrengen. In ieder geval is de teerling geworpen en staat de eerste online.

Mijn excuses als jullie meer te weten hadden willen komen over waarom ik niet alleen maar in ‘t Nederlands lees. Dan had je de vraag maar beter moeten lezen.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *