In ’t Engels

Mis­schien is de reden dat ik bij het beant­woor­den van mijn eigen #50books vra­gen ben blij­ven han­gen bij vraag 7 wel heel sim­pel. Het was een vraag die ik zelf niet ver­zon­nen had omdat ik van­we­ge een griep­je veel in bed had gele­gen en wei­nig inspi­ra­tie had opge­daan. Daar­om koos ik uit een lijst­je van inge­zon­den vra­gen de laatst inge­dien­de:

Lees jij alleen in het Neder­lands?

Ver­vol­gens ging ik de vraag in mijn eigen blog­post beant­woor­den. Voilà! Ik was er dus al klaar mee maar was dat onder­tus­sen glad ver­ge­ten. Nor­maal gespro­ken stel­de ik alleen een vraag, klets­te er wat omheen zodat de con­text wat dui­de­lij­ker werd en liet het daar­bij. Zodat ik later ook zelf een invul­ling kon geven. Niet bij deze vraag dus.

Wat nu? Over­slaan? Maar dan zou er altijd een hiaat blij­ven bestaan wan­neer iemand ver weg in de toe­komst om ondui­de­lij­ke rede­nen alleen bij hem/haar bekend een ana­ly­se van het plot­se­lin­ge #50books feno­meen zou gaan uit­voe­ren en ont­dek­ken dat er door mij geen ant­woord was gege­ven op vraag 7. Waar­om niet? Moest men daar iets ach­ter zoe­ken? Voor je het wist ging vraag 7 een geheel eigen leven lei­den en dat is toch ook niet mijn bedoe­ling want dan zou­den de ande­re vra­gen onte­recht min­der aan­dacht krij­gen.

Van­daar dat ik er voor kies om deze blog­post te schrij­ven als mijn ‘offi­ci­ë­le’ ant­woord op vraag 7 met als voor­naams­te oog­merk dat ik ein­de­lijk uit de impas­se geraak voor wat betreft het beant­woor­den van mijn #50books vra­gen maar daar­naast tevens geen trend­breuk wil laten ont­staan in de sta­tis­tie­ken.

Blijft over waar ik de rest van deze blog­post dan nog over ga schrij­ven want het is anders een mager stuk­je wil ik hier ein­di­gen. Wel­licht is het een idee, indach­tig de sfeer van de bui­ten­land­se talen waar we nu toch in terecht zijn geko­men, dat ik wat aan­dacht besteed aan een nieuw ini­ti­a­tief op mijn blog. Ik hoor jul­lie den­ken: ‘Wat? Alweer een nieuw ini­ti­a­tief? Houdt het dan nooit op? Leert hij hele­maal niets van al zijn voor­gaan­de proef­bal­lon­ne­tjes? En dies meer. Maar dan denk ik op mijn beurt: ‘Jul­lie den­ken maar!’ ‘Ik doe toch waar ik zin in heb!’ ‘Het is mijn blog!’

Dus daar­om kon­dig ik met trots aan dat van­af van­daag (eigen­lijk van­af afge­lo­pen dins­dag maar dat komt omdat ik heb lopen anti­da­te­ren) er ook Engels­ta­li­ge blog­posts op mijn blog zul­len ver­schij­nen. Niet omdat mijn Engels zo ver­schrik­ke­lijk goed is. Ver­re van dat. Lezen gaat mij mak­ke­lijk af, pra­ten tegen­woor­dig ook hoe­wel mijn uit­spraak te wen­sen over laat, maar schrij­ven… Daar valt nog heel wat te win­nen. Ik ga het voor­na­me­lijk doen omdat ik op deze wij­ze hoop dat er ook wat bezoe­kers van over de taal­gren­zen inte­res­se in mijn blog gaan tonen. Wat inter­na­ti­o­na­le inter­ac­tie die op bij­voor­beeld twit­ter heel gewoon is, mis ik op mijn blog. Dit lijkt me een leu­ke manier om invul­ling aan het hiaat te geven.

Voor­lo­pig zal ik alleen die blog­posts waar­van ik denk dat ze inte­res­sant kun­nen zijn voor een bre­der publiek in het Engels pro­be­ren te ver­ta­len. Ik denk daar­bij bij­voor­beeld aan de stuk­jes die ik schrijf naar aan­lei­ding van Engels­ta­li­ge boe­ken of films cq tv-series. We gaan zien hoe het uit­pakt. De mate waar­op er gere­a­geerd gaat wor­den zal ook wel mee­spe­len wil ik het lan­ge­re tijd kun­nen opbren­gen. In ieder geval is de teer­ling gewor­pen en staat de eer­ste onli­ne.

Mijn excu­ses als jul­lie meer te weten had­den wil­len komen over waar­om ik niet alleen maar in ’t Neder­lands lees. Dan had je de vraag maar beter moe­ten lezen.

~ ~ ~