18693 — slow reading

2666 — Roberto Bolaño

Een welhaast onbedwingbare berg papier

Kort nadat ik een blog­post over het twee­de deel (over Amal­fi­ta­no) van 2666 had geschre­ven ver­scheen er een ver­zoek op de site van The Mook­se and the Gri­pes om de plan­ning van de Read-Along aan te pas­sen. Het voor­stel werd gedaan in de com­men­taar­sec­tie bij de behan­de­ling van het vier­de deel (over de mis­da­den). Waar­mee met­een dui­de­lijk wordt dat ik zelf op dat moment al flink ach­ter­lag. Niet zozeer met lezen, maar wel dege­lijk met dui­den zoals mijn opzet was met de Read-A-Long serie.

Het valt me name­lijk zwaar om grip te krij­gen op dit (in alle opzich­ten) waan­zin­ni­ge boek. Was ik aan­van­ke­lijk druk bezig om tij­dens het lezen vol­op aan­te­ke­nin­gen te maken, bij aan­vang van het der­de deel (over Fate) ben ik daar mee gestopt. Ik had het idee dat ik aller­eerst het boek gewoon­weg moest uit­le­zen om pas daar­na te begin­nen met al mijn gedach­ten over het boek op papier te zet­ten. Het is een metho­de die me uit­ein­de­lijk het bes­te bevalt. Het kost me meer tijd, zeker wan­neer ik gedu­ren­de de eer­ste lezing zelfs geen streep­jes of iets der­ge­lijks in de kant­lijn zet zodat ik veel niet meer (snel) terug kan vin­den. Maar het helpt me wel om een beter begrip van de tekst te krij­gen omdat de ‘ver­wer­king’ gelei­de­lij­ker ver­loopt. Hele­maal wan­neer ik na die eer­ste lezing het boek een paar dagen weg­leg om te laten bezin­ken.

Dat is nu dus mijn plan van aan­pak. Deze week lees ik het res­tant van het vijf­de deel (over Archim­bol­di) uit, leg 2666 ver­vol­gens aan de kant om me te rich­ten op ander lees- en recen­seer­werk en ga daar­na aan de slag om in enke­le blog­posts te ver­tel­len wat ik alle­maal kwijt wil over dit boek. Niet geheel in lijn met hoe ik deze Read-A-Long voor ogen had, maar hé!, had­den jul­lie anders van mij ver­wacht?

Mocht iemand mis­schien den­ken dat ik spijt heb dat ik ooit aan dit boek begon­nen ben, dan kan ik die gedach­te met­een naar het rijk van de fabe­len ver­wij­zen. Ik geniet van elke blad­zij­de. Het is geschre­ven in ont­zet­tend bloem­rijk pro­za en ver­haal­tech­nisch waai­ert het alle kan­ten uit zon­der dat het gaat ver­ve­len. Maar het is zoveel dat het me niet lukt over­zicht te krij­gen. Ik zal eerst deze papier­berg moe­ten zien te bedwin­gen om van­af de top het tota­le land­schap beter te kun­nen aan­schou­wen.

~ ~ ~

In de cate­go­rie ‘slow rea­ding’ komen boe­ken voor­bij waar ik van­we­ge uit­een­lo­pen­de rede­nen lan­ger over doe of meer tijd aan besteed dan aan ande­re boe­ken. Het helpt mij dan om erover te schrij­ven zodat ik stil­sta bij wat ik gele­zen heb en op die manier meer grip op de mate­rie krijg. Het tem­po van de blog­posts over een bepaald boek loopt niet altijd gelijk met het tem­po waar­in ik het boek lees, en soms heb ik een boek al uit of (tij­de­lijk) weg­ge­legd ter­wijl ik er nog over aan het blog­gen ben. Ook kan het zijn dat het blog­gen erover gestopt is. Toch is het mijn voor­ne­men de reeks per boek wel dege­lijk af te maken.