Kwek Kwek Dubbel-kwek

Nadat we waren uit­gelachen over Zwarte Piet, was het tijd voor andere hilar­ische ver­halen. Aan mijn tafel zat de Europese Sup­ply Chain man­ag­er die voor een dri­etal jaren in Ede is ges­ta­tion­eerd, maar afkom­stig is uit Col­orado. Als het even kan vliegt hij voor enkele dagen terug naar de VS en onderneemt dan in z’n een­t­je een trek­tocht door de Rocky Moun­tains. Op zulk een berg­wan­del­ing overkomt hem alti­jd wel iets bij­zon­ders. Dan weer raakt hij verd­waald tij­dens zware stor­men die vanu­it het niets in alle hevigheid kun­nen opsteken daar hoog in de bergen, een andere keer wordt hij belaagd door een poe­ma die hem al uren stiekem vol­gt. Of iets dergelijks. Ik zat niet de hele tijd op te let­ten moet ik beken­nen.

Hoe het ook zij, iedereen zat adem­loos te luis­teren (want onze Europese Sup­ply Chain man­ag­er onder­breken valt nog niet mee). Ter­wi­jl de uitsmi­jter nog moest komen. Weten jul­lie welk dier een gelu­id maakt dat geen echo geeft? zo vroeg hij zijn pub­liek. We moesten het antwo­ord schuldig bli­jven. Met een servet veegde hij zijn mond schoon, stond op, en zei half in het omdraaien, de eend. Ja, laat dat maar eens bezinken, voegde hij er nog aan toe ter­wi­jl hij richt­ing de toi­let­ten liep.

Verbluft keken we elka­ar aan. Iemand deed zacht­jes het gelu­id van een eend na. Een wc-eend? grapte de buur­man rechts van me alleen voor mij hoor­baar.

Nu is onze Europese Sup­ply Chain man­ag­er een col­le­ga die als zeer betrouw­baar te boek staat. Nie­mand had reden aan zijn woor­den te twi­jfe­len. Waarom ik in de stilte die gevallen was na zijn vertrek het woord nam om een anec­dote uit mijn stu­den­ten­ti­jd te delen met mijn tafelgenoten is me nu nog steeds niet duidelijk. Maar ik deed het en begon te vertellen hoe we op de eerste avond van onze intro­duc­tie­week bezocht wer­den door een echte pro­fes­sor (zo werd het ten­min­ste gebracht, jon­gens en meis­jes mag ik jul­lie aan­dacht voor een echte pro­fes­sor). We kre­gen een col­lege in mid­deleeuwse geschiede­nis. Nadat hij een beeld had geschetst hoe de bevolk­ing van die tijd erg klein behuisd was, zo erg dat hun bed niet in de slaap­kamer paste en dat ze daar­door half rech­top in enge bed­steeën moesten over­nacht­en, kre­gen we flink op ons don­der omdat we zijn hele betoog zon­der kri­tiek voor waar had­den aangenomen. Wat voor stu­den­ten zijn jul­lie eigen­lijk? zo foe­ter­de hij. Jul­lie moeten vra­gen stellen, niets zomaar geloven, op onder­zoek uit­gaan, alti­jd verder willen gaan dan je voor­ganger tot dan toe is geweest. En daar­na con­troleer je alles nog eens voor de zek­er­heid.

Bedoel je dat een eend wel een echo pro­duceert? vroeg iemand aarze­lend. Dat onze Europese Sup­ply Chain man­ag­er ons voor de gek houdt? een ander.

Voor­namelijk iPhones (cor­po­rate IT pol­i­cy) wer­den voor de dag gehaald. Slechts een enkel­ing gebruik­te zijn of haar privé-mobiel van een onbestemd merk van­wege bijvoor­beeld de lan­gere bat­ter­i­j­du­ur. Maar allen gin­gen op zoek naar de waarheid achter het ver­haal van de eend. Wat bleek? Het is inder­daad de eend die als enige een gelu­id weet voort te bren­gen dat geen echo kent. Aldus de over­lev­er­ing. Alleen wor­den daar meer en meer vraagtekens bij gezet. Zelfs Myth­busters heeft zich er mee bezigge­houden.

Bij zijn terugkomst werd de Europese Sup­ply Chain man­ag­er gecon­fron­teerd met de bevin­din­gen die de afval­li­gen op inter­net had­den gevon­den. Hij stond er ver­steld van. Begon zelfs een beet­je te stame­len. Het was niet mijn bedoel­ing jul­lie iets op de mouw te spelden, zo verdedigde hij zich. Ik wist niet dat er zoveel onder­zoek naar was gedaan. Het bleef stil aan tafel en het dessert werd geserveerd. Wie twi­jfelde er aan mijn ver­haal? vroeg hij. Voor ik iets kon zeggen wezen alle vingers naar mij. Nog­maals vertelde ik de anec­dote uit mijn stu­den­ten­ti­jd. Dus je geloofde me niet? wilde hij weten. Nee, zei ik, ik wilde weten hoeveel mensen ik hier aan tafel aan het twi­jfe­len kon bren­gen. Lachend bestelde hij een rond­je bier en we begonnen muziek- en filmtips uit te wis­se­len.

Vanocht­end kwam ik de Europese Sup­ply Chain man­ag­er tegen bij het koffieau­tomaat. Voor ik hem kon bedanken voor zijn tip om de film Walk the line te bek­ijken, gaf hij aan bij thuiskomst voor de zek­er­heid toch even gecheckt te hebben of Joaquin Phoenix wel degelijk alle zang­par­ti­jen voor zijn reken­ing had genomen zoals hij mij vol over­tuig­ing had verteld als extra wetenswaardigheid bij deze geweldige biopic over John­ny Cash. Ik moest lachen en trak­teerde op een rond­je gratis koffie.

~ ~ ~

2 Comments

Wat een heer­lijk ver­haal. Al klinkt ver­haal niet hele­maal lad­ingdekkend omdat het om iets per­soon­lijks gaat en het woord ‘ver­haal’ toch algauw de con­no­tatie oproept dat het om iets zou gaan dat niet werke­lijk of toch maar ten dele werke­lijk is gebeurd — allé bij mij toch… 🙂

Ach, bij mij zijn de gren­zen tussen per­soon­lijk, infor­matief en fic­tief alti­jd al vaag geweest…:

Per­soon­lijk: gaat meestal over mijzelf en het meeste is niet ver­zon­nen
Infor­matief: gaat meestal niet over mijzelf en het meeste is niet ver­zon­nen
Fic­tief: gaat niet over mijzelf (toch?) en het meeste is ver­zon­nen (toch?)

Geef een reactie