Waarheidsgetrouw

In de kantine (ooit moesten we op straffe van ontslag deze ruimte bedrijfsrestaurant noemen, maar door het vervroegd pensioen van de directiesecretaresse verdween deze verplichting net zo snel als dat ze gekomen was) zat ik tegenover onze Europese Supply Chain manager. Natuurlijk ging het gesprek weer over een van onze gezamenlijke interesses die niets met het werk van doen hebben. Muziek. In zijn geval over de technische mogelijkheden om in ongekend hoge resolutie het geluid te kunnen afspelen. In mijn geval over het in een gemakkelijke stoel wegzakken om de muziek je te laten overspoelen en meenemen naar oorden waar je nooit eerder geweest bent maar waar het elke keer weer opnieuw goed vertoeven is. Zeker met een drankje erbij. Ja, we keken allebei uit naar het weekend.

Wat ik nu eigenlijk van Walk the line gevonden had, vroeg hij opeens. De laatste keer dat we het erover hadden konden we ons gesprek aan het koffieautomaat niet voortzetten omdat we verdreven werden uit deze kleine nis door collega’s die ook zin hadden in koffie of thee. Ik vertelde wat ik ervan gevonden had (en bedacht me dat indien ik een recorder bij de hand had gehad ik meteen aan mijn belofte had kunnen voldoen om er hier op mijn blog ruim aandacht aan te besteden). Hij was het in grote lijnen met mijn enthousiaste waardering eens. Daarna gaf ik aan dat ik het tevens zo bijzonder vond om een jeugdige Johnny Cash te zien die bij een van zijn eerste optredens vanuit de coulissen kijkt hoe een even jeugdige Jerry Lee Lewis tekeer gaat op zijn piano en het publiek opzweept. Een andere keer zie je hoe Cash het podium verlaat en opgevolgd wordt door een jonge Elvis Presley. Daar sta je niet altijd bij stil.

Het klopt dan ook niet, zei onze Europese Supply Chain manager. Het waren  beelden die mij ook aanspraken, legde hij uit. Maar op IMDB had hij later gelezen dat Jerry Lee Lewis in die tijd nog lang niet zo bekend was en Elvis Presley was inmiddels overgestapt naar een andere platenmaatschappij waardoor hij in die tijd niet kon rondtoeren met Johnny Cash. Aha, zei ik en dacht er eventjes aan om zijn uitspraken te checken op internet. Check Check Dubbel-check. Hij raadde mijn gedachten. Zoek het zelf maar op, waren zijn laatste woorden voordat we de kantine verlieten.

Ik heb het opgezocht: 

Jerry Lee Lewis, who sings right before Johnny Cash in the first show, wasn’t famous at the time. When Cash plays in Walk the Line for the first time, he’d only had one hit, and was clearly not used to the stage.

Johnny is shown touring with Elvis, Jerry Lee Lewis, and June Carter for Sun Records early in the movie. In fact this could not have happened. By the time Jerry Lee Lewis was signed to Sun Records. Elvis was already recording for RCA, and touring on his own.

De film wordt er niet minder indrukwekkend door, maar ik blijf me afvragen waarom ze dit gedaan hebben. Dat heeft zo’n film toch niet nodig?

Walk-the-Line

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *