Kettingreactie

In de super­markt kwam ik van­och­tend onze doch­ter tegen. Ik vroeg hoe het ging met een van haar twee konij­nen. Eer­der deze week had ze name­lijk gezien hoe die wat met z’n ach­ter­poot hink­te. Op woens­dag besloot ze toch maar eens naar de die­ren­arts te gaan en die con­sta­teer­de dat het gebro­ken was. Reme­die: ampu­ta­tie.

Zo gezegd zo gedaan. Het konijn moest een nacht­je over­blij­ven en de vol­gen­de dag mocht ze weer naar huis. Een poot­je armer. Dat wel.

En hoe zijn de jon­gens1 eron­der? wil­de ik natuur­lijk ook weten. Ik kon me voor­stel­len dat ze met hun leef­tijd van 5 en 7 jaar er mis­schien toch wel wat moei­te mee kon­den heb­ben. Noah wil­de alleen maar weten hoe het alle­maal in z’n werk was gegaan, aldus onze doch­ter. Maar Milan hing onder­tus­sen stil­le­tjes zijn jas­je op aan de kap­stop ter­wijl er gro­te tra­nen over zijn wan­gen big­gel­den. Hij vond het zo zie­lig voor het konijn nu het bin­nen­kort nog maar drie poot­jes zou heb­ben.

We ston­den mid­den in de super­markt en ik zag hoe ze zelf voch­ti­ge ogen kreeg bij het ver­tel­len van dit voor­val.

Thuis­ge­ko­men ruim­de ik alle bood­schap­pen op mijn gemak op in afwach­ting van mijn Inge die naar de stad was. Niet veel later was ook zij thuis en zaten we aan de keu­ken­ta­fel met een kop­je kof­fie. Ik zei dat ik onze doch­ter was tegen­ge­ko­men in de super­markt. Of ze nog iets te mel­den had over het konijn, wil­de Inge weten. Aar­ze­lend begon ik te ver­tel­len. Toen ik bij de reac­tie van Milan was aan­ge­ko­men stond ik op om nog wat kof­fie in te schen­ken zodat ze niet hoef­de te zien hoe ik tra­nen in mijn ogen kreeg bij het beeld van dat klei­ne jon­ge­tje met zijn jas­je nog in de hand vol van ver­driet over een konijn dat voort­aan een poot­je zou moe­ten mis­sen.

~ ~ ~


  1. onze klein­kin­de­ren dus 

2 Replies to “Kettingreactie”

  1. Ahhh, wat zie­lig. Hoe kan konijn zomaar een gebro­ken poot­je heb­ben?

    Beantwoorden

    1. Hoogst­waar­schijn­lijk gevoch­ten met dat ande­re konijn en toen gebro­ken.

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *