Kettingreactie

In de super­markt kwam ik vanocht­end onze dochter tegen. Ik vroeg hoe het ging met een van haar twee koni­j­nen. Eerder deze week had ze namelijk gezien hoe die wat met z’n achter­poot hink­te. Op woens­dag besloot ze toch maar eens naar de dier­e­narts te gaan en die con­sta­teerde dat het gebro­ken was. Reme­die: ampu­tatie.

Zo gezegd zo gedaan. Het koni­jn moest een nacht­je overbli­jven en de vol­gende dag mocht ze weer naar huis. Een poot­je armer. Dat wel.

En hoe zijn de jon­gens1 eron­der? wilde ik natu­urlijk ook weten. Ik kon me voorstellen dat ze met hun leefti­jd van 5 en 7 jaar er miss­chien toch wel wat moeite mee kon­den hebben. Noah wilde alleen maar weten hoe het alle­maal in z’n werk was gegaan, aldus onze dochter. Maar Milan hing onder­tussen stil­let­jes zijn jas­je op aan de kap­stop ter­wi­jl er grote tra­nen over zijn wan­gen biggelden. Hij vond het zo zielig voor het koni­jn nu het bin­nenko­rt nog maar drie poot­jes zou hebben.

We ston­den mid­den in de super­markt en ik zag hoe ze zelf vochtige ogen kreeg bij het vertellen van dit voor­val.

Thuis­gekomen ruimde ik alle bood­schap­pen op mijn gemak op in afwacht­ing van mijn Inge die naar de stad was. Niet veel lat­er was ook zij thuis en zat­en we aan de keukentafel met een kop­je koffie. Ik zei dat ik onze dochter was tegengekomen in de super­markt. Of ze nog iets te melden had over het koni­jn, wilde Inge weten. Aarze­lend begon ik te vertellen. Toen ik bij de reac­tie van Milan was aangekomen stond ik op om nog wat koffie in te schenken zodat ze niet hoefde te zien hoe ik tra­nen in mijn ogen kreeg bij het beeld van dat kleine jonget­je met zijn jas­je nog in de hand vol van ver­dri­et over een koni­jn dat voor­taan een poot­je zou moeten mis­sen.

~ ~ ~


  1. onze kleinkinderen dus 

2 Comments

Geef een reactie