Drie loopdips voor de beginnende halve marathon loper

Niet echt een nieuw ver­schi­jnsel voor mij aangezien ik er na de Zeven­heuve­len­nacht ook al last van had maar desal­ni­et­temin dus­danig verve­lend en onverwachts dat ik er nu wat aan­dacht aan ga best­e­den.

Mijn drie loopdips van dit najaar:

  1. Allereerst is daar de peri­ode na het lopen van een bij­zon­dere wed­stri­jd. Voor mij was het dit­maal zoals gezegd de halve marathon van Doet­inchem. Nog nooit had ik deze afs­tand gelopen. Zelfs niet in de voor­berei­d­ing. Nadat ik ‘m pre­cies bin­nen de voorgenomen tijd had uit­gelopen was ik de eerste vijf minuten kapot, daar­na begon de euforie dat ik het gehaald had en een­maal thuis nam de hoog­moed het over. Wie weet zit er (bin­nenko­rt) wel een hele marathon in, hield ik mezelf en mijn omgev­ing voor. Enkele dagen lat­er had ik geen zin meer om te lopen. Alle puf, alle mooie plan­nen, al het goede gevoel wat ik had overge­houden aan die voor mij grensver­leggende race was verd­we­nen. Ik had er even hele­maal geen zin meer in om driemaal per week m’n ver­plichte rond­jes te ren­nen.
  2. Het duurde twee weken voor­dat ik mijn ren­schoe­nen weer voor de dag haalde. Hoewel ik bang was dat mijn con­di­tie zien­dero­gen achteruit was gegaan bleek daar geen sprake van. Ik holde de gep­lande kilo­me­ters in dezelfde tijd als toen ik nog vol­gens het schema voor Doet­inchem liep. Toch had ik geen fijn gevoel achter­af. Het­zelfde toen ik enkele dagen erna mezelf er slechts met moeite toe kon zetten om gaan te ren­nen. Tem­po: goed. Gevoel: bleh. Miss­chien moest ik tijdelijk de schema’s over­bo­ord gooien en weer gewoon voor de fun gaan ren­nen. Zo gezegd zo pas een week lat­er gedaan. Het was wen­nen zon­der mijn gps-hor­loge maar het hielp. Niet het tem­po was bepal­end maar het plezi­er van het buiten ren­nen. Het luk­te me weer om min­i­maal 1x per week te gaan.
  3. Tot­dat het op een zondagocht­end zo ver­schrikke­lijk nat koud en stor­ma­chtig was dat ik al na 500 meter volkomen door­weekt en verkleumd was. Het was nog geen acht uur en over­al waar ik keek waren de gordi­j­nen ges­loten en stelde ik me voor dat de bewon­ers ofwel nog in hun warme bed lagen ofwel gezel­lig aan een ont­bi­jttafel zat­en vol­ge­laden met aller­lei lekkers. Ik liep nog een kilo­me­ter verder maar draaide toen abrupt om en ging naar huis. Daar stond ik voor mijn idee uren onder de hete douche. De hele verdere week bleef het weer koud en nat zodat ik elke avond na werk­ti­jd een excu­us had om niet te gaan. Zelfs het mooie weer van het week­end erop kon me niet over­halen om te gaan ren­nen. Ik was het weer kwi­jt. En opnieuw gaf ik mezelf de tijd om er ‘over­heen’ te komen. Even geen ver­plicht­ing maar de tijd gebruiken voor andere zak­en die anders bleven liggen. Hopen dat het vanzelf zou gaan wrin­gen en schuren wan­neer ik de die-hard hard­lop­ers wel voor­bij zag snellen.

Zo geschied­de en was ik drie loopdips rijk­er ter­wi­jl de eerste sneeuw van de win­ter nog moet vallen. Dat belooft wat.

loopdip

~ ~ ~

Geef een reactie