De voorlezer

Gis­ter­avond The King’s Speech geke­ken. Opnieuw van geno­ten net als toen ik ‘m de eer­ste keer zag een jaar of wat gele­den. Na afloop bedacht ik me dat deze film toe­val­li­ger­wijs mooi aan­sloot bij mijn 30 days chal­len­ge om meer te weten te komen over het feno­meen ‘lezen’. Had ik er onbe­wust reke­ning mee gehou­den toen we een lijst­je van titels door­lie­pen om gaan te kij­ken? Het zou kun­nen.

Nu zul je je mis­schien afvra­gen wat de con­nec­tie is tus­sen een stot­te­ren­de konings­zoon met een fobie voor het spre­ken in het open­baar en lezen. Best wel veel, kan ik zeg­gen. Want het blijkt al snel dat het spraak­ge­brek waar prins Albert (Ber­tie) zoveel last van heeft voor­al optreedt wan­neer hij een tekst moet voor­le­zen. Iets wat in zijn hoe­da­nig­heid als lid van de konink­lij­ke fami­lie regel­ma­tig voor­komt en met de opkomst van radio (het op his­to­ri­sche fei­ten geba­seer­de ver­haal speelt zich af in het inter­bel­lum) ook nog eens een steeds gro­ter luis­te­rend publiek bereikt.

In de film leert hij van een eigen­zin­ni­ge spraak­le­raar hoe ver­schil­len­de tech­nie­ken hem kun­nen hel­pen zijn stot­ter onder con­tro­le te krij­gen. Voor­al rust­pau­zes (die de rede­voe­ring tevens plech­ti­ger doen over­ko­men) voor­af­gaand aan let­ter- of woord­com­bi­na­tie die hem moei­lijk lig­gen zijn daar­bij nood­za­ke­lijk. Aldus lukt het Albert (inmid­dels koning Geor­ge VI) om een belang­rij­ke radio­toe­spraak tot het Engel­se volk met goed gevolg (een spoi­ler alert is niet nodig want het mag ver­wacht wor­den onder­deel te zijn van het his­to­risch bewust­zijn) te vol­bren­gen nadat Enge­land de oor­log heeft ver­klaard aan Duits­land.

Wat is lezen?

En is voor­le­zen iets anders dan gewoon (in stil­te) lezen?

Bij­zon­der was de sce­ne waar­in Albert met kop­te­le­foon op gevraagd wordt om een stuk tekst voor te lezen. Geïr­ri­teerd rukt hij het voor­werp van zijn hoofd wan­neer de spraak­le­raar er plots klas­sie­ke muziek met luid volu­me op laat weer­klin­ken. Het is onder­deel van de oefe­ning, zo wordt hem uit­ge­legd. Of het helpt hem beter te gaan lezen ver­klap ik hier niet. Daar­voor moet je toch maar de film gaan kij­ken.

Op de vraag waar­om het wel of niet helpt hoop ik de komen­de tijd wat meer infor­ma­tie te vin­den. Maar ver­wacht voor­al geen struc­tuur in mijn zoek­tocht naar wat lezen is. Blijf me ech­ter wel lezen als­je­blieft.

~ ~ ~

6 Comments

  1. Voor­le­zen, veel gedaan, voor de jon­gens toen ze klein­wa­ren, in de kerk toen ik daar nog kwam. Later mijn eigen ver­ha­len. Ik doe het veel gecon­cen­treer­der dan wan­neer ik gewoon lees, heb ook een hekel aan onver­wach­te aflei­ding dan.

    • Grap­pig dat je dat zegt. Ik heb vaak het omge­keer­de. Een boek lees ik heel aan­dach­tig voor mezelf om te begrij­pen wat de schrij­ver wil ver­tel­len. Ter­wijl ik bij het voor­le­zen (voor de klein­kin­de­ren ten­min­ste) veel min­der met de wer­ke­lij­ke tekst bezig ben, maar meer met hoe de kin­de­ren rea­ge­ren op de tekst. Regel­ma­tig ver­zin ik er hele stuk­ken bij (of laat stuk­ken weg). Op hun leef­tijd kan dat nog.

  2. wat ik ont­dek­te bij het voor­le­zen is dat ik wel drie regels voor­uit kan lezen. Bij­zon­der dat de her­se­nen dat kun­nen.
    Het helpt erg als je een schrij­ver hebt die goed­lo­pen­de zin­nen maakt.
    Har­ry Pot­ter vond ik leuk om te lezen, maar ver­schrik­ke­lijk om voor te lezen.
    De bes­te voor­lees­schrij­ver vind ik Pauk Bie­gel. Die boe­ken lopen als een tie­re­lier. Dat rolt zo lek­ker uit je mond.

    • Ja, dat her­ken ik zelf ook. Van dat voor­uit­le­zen tij­dens het voor­le­zen. Zal ik ook mee­ne­men in ‘mijn onder­zoek’.
      Helaas heb ik zelf niet zo vaak hoe­ven voor te lezen. Maar ik grijp elke gele­gen­heid aan om het te doen. Ik zal eens op zoek gaan naar de Paul Bie­gel voor als de klein­kin­de­ren hier weer loge­ren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *