De voorlezer

Gisteravond The King’s Speech gekeken. Opnieuw van genoten net als toen ik ‘m de eerste keer zag een jaar of wat geleden. Na afloop bedacht ik me dat deze film toevalligerwijs mooi aansloot bij mijn 30 days challenge om meer te weten te komen over het fenomeen ‘lezen’. Had ik er onbewust rekening mee gehouden toen we een lijstje van titels doorliepen om gaan te kijken? Het zou kunnen.

Nu zul je je misschien afvragen wat de connectie is tussen een stotterende koningszoon met een fobie voor het spreken in het openbaar en lezen. Best wel veel, kan ik zeggen. Want het blijkt al snel dat het spraakgebrek waar prins Albert (Bertie) zoveel last van heeft vooral optreedt wanneer hij een tekst moet voorlezen. Iets wat in zijn hoedanigheid als lid van de koninklijke familie regelmatig voorkomt en met de opkomst van radio (het op historische feiten gebaseerde verhaal speelt zich af in het interbellum) ook nog eens een steeds groter luisterend publiek bereikt.

In de film leert hij van een eigenzinnige spraakleraar hoe verschillende technieken hem kunnen helpen zijn stotter onder controle te krijgen. Vooral rustpauzes (die de redevoering tevens plechtiger doen overkomen) voorafgaand aan letter- of woordcombinatie die hem moeilijk liggen zijn daarbij noodzakelijk. Aldus lukt het Albert (inmiddels koning George VI) om een belangrijke radiotoespraak tot het Engelse volk met goed gevolg (een spoiler alert is niet nodig want het mag verwacht worden onderdeel te zijn van het historisch bewustzijn) te volbrengen nadat Engeland de oorlog heeft verklaard aan Duitsland.

Wat is lezen?

En is voorlezen iets anders dan gewoon (in stilte) lezen?

Bijzonder was de scene waarin Albert met koptelefoon op gevraagd wordt om een stuk tekst voor te lezen. Geïrriteerd rukt hij het voorwerp van zijn hoofd wanneer de spraakleraar er plots klassieke muziek met luid volume op laat weerklinken. Het is onderdeel van de oefening, zo wordt hem uitgelegd. Of het helpt hem beter te gaan lezen verklap ik hier niet. Daarvoor moet je toch maar de film gaan kijken.

Op de vraag waarom het wel of niet helpt hoop ik de komende tijd wat meer informatie te vinden. Maar verwacht vooral geen structuur in mijn zoektocht naar wat lezen is. Blijf me echter wel lezen alsjeblieft.

~ ~ ~

6 reacties

Anna 25 december 2014 Reageer

Nou, je verzoek om je te blijven lezen valt bij mij alvast niet in dovemansoren 😉

Peter Pellenaars 25 december 2014 Reageer

Daar ik ben ik erg blij mee 🙂

jacob jan 25 december 2014 Reageer

wat ik ontdekte bij het voorlezen is dat ik wel drie regels vooruit kan lezen. Bijzonder dat de hersenen dat kunnen.
Het helpt erg als je een schrijver hebt die goedlopende zinnen maakt.
Harry Potter vond ik leuk om te lezen, maar verschrikkelijk om voor te lezen.
De beste voorleesschrijver vind ik Pauk Biegel. Die boeken lopen als een tierelier. Dat rolt zo lekker uit je mond.

Peter Pellenaars 25 december 2014 Reageer

Ja, dat herken ik zelf ook. Van dat vooruitlezen tijdens het voorlezen. Zal ik ook meenemen in ‘mijn onderzoek’.
Helaas heb ik zelf niet zo vaak hoeven voor te lezen. Maar ik grijp elke gelegenheid aan om het te doen. Ik zal eens op zoek gaan naar de Paul Biegel voor als de kleinkinderen hier weer logeren.

carel 25 december 2014 Reageer

Voorlezen, veel gedaan, voor de jongens toen ze kleinwaren, in de kerk toen ik daar nog kwam. Later mijn eigen verhalen. Ik doe het veel geconcentreerder dan wanneer ik gewoon lees, heb ook een hekel aan onverwachte afleiding dan.

Peter Pellenaars 25 december 2014 Reageer

Grappig dat je dat zegt. Ik heb vaak het omgekeerde. Een boek lees ik heel aandachtig voor mezelf om te begrijpen wat de schrijver wil vertellen. Terwijl ik bij het voorlezen (voor de kleinkinderen tenminste) veel minder met de werkelijke tekst bezig ben, maar meer met hoe de kinderen reageren op de tekst. Regelmatig verzin ik er hele stukken bij (of laat stukken weg). Op hun leeftijd kan dat nog.

Geef een reactie