De voorlezer

Gis­ter­avond The King’s Speech gekeken. Opnieuw van genoten net als toen ik ‘m de eerste keer zag een jaar of wat gele­den. Na afloop bedacht ik me dat deze film toe­val­liger­wi­js mooi aansloot bij mijn 30 days chal­lenge om meer te weten te komen over het fenomeen ‘lezen’. Had ik er onbe­wust reken­ing mee gehouden toen we een lijst­je van titels door­liepen om gaan te kijken? Het zou kun­nen.

Nu zul je je miss­chien afvra­gen wat de con­nec­tie is tussen een stot­terende kon­ingszoon met een fobie voor het spreken in het open­baar en lezen. Best wel veel, kan ik zeggen. Want het blijkt al snel dat het spraakge­brek waar prins Albert (Bertie) zoveel last van heeft vooral optreedt wan­neer hij een tekst moet voor­lezen. Iets wat in zijn hoedanigheid als lid van de konin­klijke fam­i­lie regel­matig voorkomt en met de opkomst van radio (het op his­torische feit­en gebaseerde ver­haal speelt zich af in het inter­bel­lum) ook nog eens een steeds grot­er luis­terend pub­liek bereikt.

In de film leert hij van een eigen­zin­nige spraak­ler­aar hoe ver­schil­lende tech­nieken hem kun­nen helpen zijn stot­ter onder con­t­role te kri­j­gen. Vooral rust­pauzes (die de rede­vo­er­ing tevens plechtiger doen overkomen) vooraf­gaand aan let­ter- of woord­com­bi­natie die hem moeil­ijk liggen zijn daar­bij noodza­ke­lijk. Aldus lukt het Albert (inmid­dels kon­ing George VI) om een belan­grijke radiotoe­spraak tot het Engelse volk met goed gevolg (een spoil­er alert is niet nodig want het mag verwacht wor­den onderdeel te zijn van het his­torisch bewustz­i­jn) te vol­bren­gen nadat Enge­land de oor­log heeft verk­laard aan Duit­s­land.

Wat is lezen?

En is voor­lezen iets anders dan gewoon (in stilte) lezen?

Bij­zon­der was de scene waarin Albert met koptele­foon op gevraagd wordt om een stuk tekst voor te lezen. Geïr­ri­teerd rukt hij het voor­w­erp van zijn hoofd wan­neer de spraak­ler­aar er plots klassieke muziek met luid vol­ume op laat weerklinken. Het is onderdeel van de oefen­ing, zo wordt hem uit­gelegd. Of het helpt hem beter te gaan lezen verk­lap ik hier niet. Daar­voor moet je toch maar de film gaan kijken.

Op de vraag waarom het wel of niet helpt hoop ik de komende tijd wat meer infor­matie te vin­den. Maar verwacht vooral geen struc­tu­ur in mijn zoek­tocht naar wat lezen is. Bli­jf me echter wel lezen alsje­blieft.

~ ~ ~

  • wat ik ont­dek­te bij het voor­lezen is dat ik wel drie regels vooruit kan lezen. Bij­zon­der dat de herse­nen dat kun­nen.
    Het helpt erg als je een schri­jver hebt die goed­lopende zin­nen maakt.
    Har­ry Pot­ter vond ik leuk om te lezen, maar ver­schrikke­lijk om voor te lezen.
    De beste voor­leess­chri­jver vind ik Pauk Biegel. Die boeken lopen als een tiere­li­er. Dat rolt zo lekker uit je mond.

    • Ja, dat herken ik zelf ook. Van dat vooruitlezen tij­dens het voor­lezen. Zal ik ook meen­e­men in ‘mijn onder­zoek’.
      Helaas heb ik zelf niet zo vaak hoeven voor te lezen. Maar ik gri­jp elke gele­gen­heid aan om het te doen. Ik zal eens op zoek gaan naar de Paul Biegel voor als de kleinkinderen hier weer logeren.

  • Voor­lezen, veel gedaan, voor de jon­gens toen ze klein­waren, in de kerk toen ik daar nog kwam. Lat­er mijn eigen ver­halen. Ik doe het veel gecon­cen­treerder dan wan­neer ik gewoon lees, heb ook een hekel aan onverwachte aflei­d­ing dan.

    • Grap­pig dat je dat zegt. Ik heb vaak het omge­keerde. Een boek lees ik heel aan­dachtig voor mezelf om te begri­jpen wat de schri­jver wil vertellen. Ter­wi­jl ik bij het voor­lezen (voor de kleinkinderen ten­min­ste) veel min­der met de werke­lijke tekst bezig ben, maar meer met hoe de kinderen rea­geren op de tekst. Regel­matig verzin ik er hele stukken bij (of laat stukken weg). Op hun leefti­jd kan dat nog.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets